Eimreiðin


Eimreiðin - 01.09.1913, Page 22

Eimreiðin - 01.09.1913, Page 22
174 stjörnurnar í ómælisgeimnum. Og nú, á dauðastund minni, fær mér það engrar hrygðar, að ég hefi ekki kynst öðrum hnöttum. Nei, en það fellur mér sárar, að svo margar miljónir ungra kvenna skuli hafa lifað, án þess ég fengi að líta þær augum, segja eitt einasta orð við þær, rétta að þeim lítilfjörlegt blóm, vermast af einu brosi frá þeim. Hér hef ég fimm perlur á talnabandinu mínu, og að vísu eru þær eins og duftkorn gagnvart óendanleikanum, eins og sjálfur ég. En þó tákna þessar fimm perlur í mínum augum fimm gyðj- ur, sem hafa varpað ljósi á vegferð mína, — og enn þá, á sjálfri dauðastund minni, lýsa þær mér og bera vitni um dásemdir sköpunarinnar«. II Bræðurnir fjórir höfðu hlustað með miklum fjálgleik á ræðu elzta bróður síns, og ósjálfrátt höfðu þeir spent greipar um talnabönd sín. Gamli maðurinn bað nú um vatnssopa, og er hann hafði drukkið, strauk hann svitann af enni sér, þagði um hríð, til að hvíla sig, og tók svo loks aftur til máls: »Hvers- vegna hef ég getað afborið mikinn skort og margar þjáningar? Hversvegna ollu engin sár mér örvæntingar? Hversvegna finn ég enn þann dag í dag einhvern ljúfan unaðsblæ leika um ellimóða andlitið á mér? Er það ekki af því, að konur hafa verið mér gjafmildar? Hvernig breyttist ég úr óstýrilátum og illa innrættum strák í góðlyndan og iðinn dreng? Spyrjið litlu stúlkuna garð- yrkjumannsins, sem lék sér við mig á hverjum degi í aldingarði foreldra minna. Hún var oft í rauðum kjól, og hún hafði bjart hár, sem svörtu flauelsbandi var bundið um. Ef lækur varð á leið okkar, þá var ég vanur að bera hana yfir, svo hún skyldi ekki vökna. Einu sinni rakst þó annar fóturinn á henni niður í vatnið, og þá fór ég sjálfur úr sokknum og neyddi hana til að hafa sokkaskifti. Enn þá stendur mér litli fóturinn hennar fyrir hugskotssjónum. Eg hélt honum milli handanna og þerraði hann með húfunni minni. Lífið hefir veitt mér nægtanóg af slíkum smá- atvikum. Og þó kvarta margir yfir að þraut sé að lifa! Spyrjið mig ekki hvernig stóð á því, að í æsku virtist mér vera eilíft sumar og allir vera góðir og fagrir, og að árnar og fjöllin segðu gamlar sögur á hverri nóttu? En látið mig heldur segja ykkur frá því, að einusinni hertóku víkingar mig og seldu í þræl- dóm, að ég varð að vinna í námum með fjötur á fótum, og að

x

Eimreiðin

Direct Links

If you want to link to this newspaper/magazine, please use these links:

Link to this newspaper/magazine: Eimreiðin
https://timarit.is/publication/229

Link to this issue:

Link to this page:

Link to this article:

Please do not link directly to images or PDFs on Timarit.is as such URLs may change without warning. Please use the URLs provided above for linking to the website.