Eimreiðin


Eimreiðin - 01.09.1913, Side 32

Eimreiðin - 01.09.1913, Side 32
er hann hafði legið um stund og hvílt sig, leit hann upp og mælti: sÞeim er þægt að deyja, vinir mínir, sem elskar liðna æfi, og í mínum augum er þetta ekki hvað sízt röksemd til stuðn- ings þeirri sannfæring minni, að ekki geti öllu verið lokið, þó sótt leggi líkamann í gröfina. Allir þeir, sem ég hef elskað, hvíla nú í gröfum sínum, og þó finn ég nú blíðuatlot þeirra á andliti mér, svo að einkennilegur unaður líður um mig allan. En, vinir mínir, kallið fleiri góða anda hingað. Segið mér frá fleiri af perl- unum ykkar«. V. Kertin voru nú útbrunnin, og þeir settu ný kerti í stjakana og kveiktu á þeim. Brimhljóðið frá hafinu óx æ úti fyrir, en inni var hlýtt og hljótt. Sá, er var næstyngstur af bræðrunum, Bene- dikt að nafni, lítill og tannlaus, hóf nú sögu sína. »Vinir mínirl Upphaflega var ég flakkari, en ég varð að lok- um vinur og vildarmaður konungborinna manna. Margt hefir drifið á dagana fyrir mér, og langar leiðir á æfiferlinum virðast mér nú hafa verið erfið öræfaganga. En ég eygi þar þó græna, friðsæla bletti, þar sem hugur minn getur notið hvíldar og ham- ingju nú á elliárunum. Tataraflokkur stal mér frá heimili mínu, þegar ég var barn að aldri; og það fyrsta, sem ég man eftir, er það, að ég var barinn, þegar ég var svo örmagna af þreytu, að ég gat ekki fylgst með. Ég var notaður til að skríða inn um gluggana á nóttum, þegar við vorum á þjófnaðarferðum, og þegar mér mis- tókst þetta, var mér grimmilega hegnt. — Eitt kvöldið er mér minnisstætt. Við höfðum tjaldað rétt fyrir utan einn af bæjunum við Rínarfljótið. Við höfðum kveikt bál og karlmennirnir lágu í kringum eldinn og voru að drekka brennivín og spila, en kven- fólkið var að gera börnunum til góða. Og þá uppgötvaði ég, að sú yngsta af stúlkunum var falleg, og að hún kallaði á mig með augnaráðinu þvers yfir bálið. Hún var fimtán ára eins og ég, og þarna sátum við og störðum hvort á annað yfir logana, eins og við .hefðum aldrei sézt fyrri. Hvernig vék þessu við? Spyrjið stjörnurnar og vindinn og bálið, sem bar birtu á okkur. Hún var ekki neinn hvítklæddur engill, ónei, hún var berfætt og rifin með kolsvart hár, sem að líkindum aldrei hafði komist í kynni við greiðu eða kamb. En þarna sat hún og horfði á mig og brosti til mín og kallaði á mig með augunum, svo ég fann einhvern

x

Eimreiðin

Direkte link

Hvis du vil linke til denne avis/magasin, skal du bruge disse links:

Link til denne avis/magasin: Eimreiðin
https://timarit.is/publication/229

Link til dette eksemplar:

Link til denne side:

Link til denne artikel:

Venligst ikke link direkte til billeder eller PDfs på Timarit.is, da sådanne webadresser kan ændres uden advarsel. Brug venligst de angivne webadresser for at linke til sitet.