Dagblaðið Vísir - DV - 09.03.1996, Side 13

Dagblaðið Vísir - DV - 09.03.1996, Side 13
LAUGARDAGUR 9. MARS 1996 13 „Það kemur héma maður á eftir sem ætlar að sýna okkur ryksugu,“ sagði betri helmingur- inn á rólegu síðdegi nýlega. Eig- inmaðurinn leit snöggt á konu sína og spurði hvers konar mað- ur þetta væra og hvort þörf væri á nýrri ryksugu, minnugur þess að gamla Nilfisksugan hafði ver- ið endurnýjuð skömmu áður. Hann greip til enn frekari vama og sagðist þurfa að fara á safnað- arfund. „Þú verður að vera heima líka. Þeir neita að halda sýninguna nema að eiginmenn- irnir séu viðstaddir,“ sagði kon- an. Einfaldur vinargreiði Hún sagði honum að hafa eng- ar áhyggjur. Þessi sýning væri aðeins formsatriði til að tryggja að vinkona hennar fengi viðbót við pottasettið sitt og það sem vantaði upp á hennar ryksugu: „Hann kemur og verður í kortér að renna yfir þetta með okkur. Ég ætla að gera þetta fyrir hana Heddu sem fær ekki restina af sinni ryksugu og nýja pottasett- inu nema hún útvegi fjóra aðUa sem samþykkja sýningu. Þetta er bara einfaldur vinargreiði," sagði konan og var greinUega í varnarsteUingu vegna málsins. Eins og oft áður innan fjöl- skyldunnar dró húsbóndinn úr andófi sínu og samþykkti með minnsta mögulegum semingi að ryksugumaðurinn fengi þennan stundarfjórðung tU að lýsa kost- um undrasugunnar fyrir heimU- isfólkinu. Stjörnur í augum husfreyju Á tUsettum tíma birtist svo maðurinn með heUt vörubretti af búnaði. Fjölskyldunni var heUs- að með virktum og það mátti greina stjörnur í augum hús- freyjunnar þegar athöfnin hófst á því að hún fékk að gjöf frá þessu aldargamla ryksugufyrirtæki hnífasett sem sagt var kosta ótaldar þúsundir króna: „Er nokkur með asma hérna?" spurði sölumaðurinn þegar mót- tökuathöfninni var lokið. Þegar svarið var neikvætt var eitt and- artak sem þyrmdi yfir hann en hann náði sér þó strax á strik aft- ur: „Er ekki einhver nákominn fjölskylduvinur með asma?“ spurði hann enn. Það var yngsti ■ •*'— ------- . I „Síðan ræsti hann þessa ryksugu sem átti að bjarga fjölskyldunni frá hundahárum og rykmengun með tilheyrandi rykmaurum. Þegar amerfskur mótor sugunnar fór í gang með tilheyrandi kaggahljóðum flúði hundurinn í skelfingu inn á bað og lokaði á eftir sér. Sölumaðurinn knái setti grisju á ryksugurörið og síðan hófst atgangurinn. " DV-mynd GS rétt hlaut drengurinn að mynda oddaatkvæði í málinu. Stútur til að verjast kynferðislegri áreitni Það var greinilegt hvar átaka- punkturinn var í málinu. Það var barist um atkvæði drengsins. Húsbóndinn reyndi að drepa mál- inu á dreif: „Ég sé að það er hægt að láta hana fara út með hund- inn. Það þarf ekkert nema opna útihurðina og setja suguna í gang og þá er hundurinn farinn og kannski fyrir fullt og fast,“ sagði hann en gerði sér grein fyrir því að brandarinn féU í álíka góðan jarðveg og klámbrandari á árshá- tíð Stígamóta: „Fylgir ekki stútur þessu töfratæki til að verjast kyn- ferðislegri áreitni," bætti hann við og hló einn, þama í miðri Langholtssókninni. Sölumaðurinn svaraði ekki einu sinni þessum bjánalegu athuga- semdum en tók þess í stað til við að kynna þá 20 mismunandi stúta sem í boði voru. Það var greini- legt að stöðumat hans og hús- bóndans var svipað þegar þessi einkakynning hafði staðið í tæpa tvo klukkutíma. Hann gaut aug- um refslega í átt að drengnum sem nú markaði skil milli gróða og kyrrstöðu i afkomu hans. Svo hristi hann fram úr erminni stóra trompið og dró fram stút sem var áberandi mjór í endann. „Þessi stútur er notaður til að blása upp blöðrur 17. júní og hvenær sem hentar,“ sagði hann og leit sigri hrósandi á húsbónd- ann sem sá í einni hendingu varnir sínar falla eina af annarri. Drengurinn tók viðbragð þar sem hann var við það að sofna í sófan- um undir kynningunni. „Vá, mamma, kaupum hana,“ sagði hann og leit á fóður sinn: „Pabbi, þetta er nauðsynlegt til að blása í blöðrurnar," bætti hann svo við og skynjaði að varnir voru litlar sem engar. Formlea uppgjöf Á þessum tímapunkti var ekk- ert eftir nema að lýsa yfir form- legri uppgjöf. Sölumaðurinn, sem nú haföi unnið fullan sigur í mál- inu á rúmum tveimur klukkutím- um, tók nú til við að bera smyrsl á sárin. „Þið fáið pottasettið með. Þetta er hágæðasett sem kostar ekki fjölskyldumeðlimurinn sem mundi að systir hans búsett í öðr- um landshluta hefði átt við þetta að stríða. „Systir mín er með asma,“ sagði hann og það lyftist brúnin á sölumanninum. „Þá er engin spurning hjá ykkur að fjár- festa í þessari ryksugu," sagði hann og færðist nú allur í aukana. Hann tók undratækið, sem kostaði tvöfalt verð smábíls fjölskyldunn- ar, og setti það upp á borö. Hjónin, yngsta barnið og heimilishundur- inn horfðu andaktug á þegar vélin var komin í hásæti á heimilinu. Heimilisryksugan, sem orðið hafði fjölskyldunni á erfiðum stundum tilefni gleði og ánægju, var dregin fram á stofuteppið og sölumaðurinn bað um að sá aðili sem mesta reynslu hefði af því að láta hana vinna sýndi nú hvað hún gæti. Það féll í hlut húsmóð- urinnar að beita henni á teppið. „Vandaðu þig nú eins og þú best getur og síðan skulum við kíkja á muninn þegar mín vél er búin að yfirfara fiötinn," sagði sölumaður- inn, brattur. Þegar gamla ryksugan hafði nauðgað teppinu drjúga stund hóf sölumaðurinn enn upp raust sína. „Þetta er gott. Nú skulum við fara með alvörutæki á blettinn," sagði hann. Síðan ræsti hann þessa ryksugu sem átti að bjarga fjölskyldunni frá hundahárum og rykmengun með tilheyrandi rykmaurum. Þeg- ar amerískur mótor sugunnar fór í gang með tilheyrandi kaggahljóð- um flúði hundurinn í skelfingu inn á bað og lokaði á eftir sér. Sölumaðurinn knái setti grisju á ryksugurörið og síðan hófst at- gangurinn. „Þarna sjáið þið hvað ykkar ryksuga hefur verið að gera und- Laugardagspistill Reynir Traustason anfarin ár,“ sagði hann og losaði um grisjuna sem var full af ryk- maurum og hundahárum. „Þið hafið sem sagt eytt stórum hluta æfinnar í að berja óþverrann ofan í teppið," sagði hann við húsmóð- urina sem eytt hafði að meðaltali þremur tímum á viku við þessa miður þokkalegu iðju siðustu ára- tugi. Þegar þama var komið sögu var ekki bara stundarfjórðungurinn liðinn heldur klukkutíma betur. Það voru greinilega tekin að hrannast upp torkennileg ský á himni þessarar millistéttarfjöl- skyldu sem var háð daglegri notk- un ryksugu. Við snöggt stöðumat húsbóndans var honum ljóst að húsmóðirin var þegar á bandi sölumannsins. Drengurinn virtist óráðinn en afstaða hundsins var skýr. Það lá fyrir að sökum þess að hundurinn hafði ekki atkvæðis- undir 60 þúsund kalli út úr búð. Þegar þið svo eruð búin að útvega fjóra aðila sem við megum heim- sækja þá fáið þið það sem vantar upp á pottasettið og nýju ryksug- una,“ sagði hann. Þegar sölumaðurinn var horf- inn með sitt hafurtask var tekið að nálgast miðnætti. Ryksugan mal- aði vinalega uppi á stól og hús- bóndinn sat þögull og hnípinn á þessari stund ósigursins. Konan tók upp þráðinn þar sem sölumað- urinn hætti og reyndi að milda málið svo sem kostur var: „Það hlýtur að vera hægt að selja gömlu ryksuguna í Kolaportinu fyrir slikk,“ sagði húsmóðirin og bætti svo við svona til að kóróna allt: „Ég verð með dollukynningu hérna heima í næstu viku. Þú get- ur kannski skroppið eitthvað á meðan.“

x

Dagblaðið Vísir - DV

Direkte link

Hvis du vil linke til denne avis/magasin, skal du bruge disse links:

Link til denne avis/magasin: Dagblaðið Vísir - DV
https://timarit.is/publication/255

Link til dette eksemplar:

Link til denne side:

Link til denne artikel:

Venligst ikke link direkte til billeder eller PDfs på Timarit.is, da sådanne webadresser kan ændres uden advarsel. Brug venligst de angivne webadresser for at linke til sitet.