Lesbók Morgunblaðsins

Ulloq
Ataaseq assigiiaat ilaat
Saqqummersitaq pingaarneq:

Lesbók Morgunblaðsins - 16.05.1965, Qupperneq 7

Lesbók Morgunblaðsins - 16.05.1965, Qupperneq 7
Syngur þjóðlög og lærir keramik Spiallað við nors’:a sfúlku, Krisf'tnu Bryhn er hér hefur dvalizf að undanförnu H ún heitir Kristín Bryhn og kom fyrir fjórum mánuðum frá Osló til þess að dveljast á Islandi um nokkurt skeið. Þegar hún kom hingað, hafði hún ekki minnstu hugmynd um, hvað hún ætti að taka sér fyrir hcndur. Það leið samt ekki á löngu, þar til hún fékk vinnu í Listvinahúsinu, en þar hóf hún að læra kera- mik. Á þeim stutta tíma sem Kristín hefur dvalið hér á landi hefur hún lært furðumikið í ís- lenzku; hún hefur haft mikinn áhuga á að kynnast landinu og raunar fengið gott tækifæri til þess, eins og kom fram, þegar við spjölluðum við hana fyrir tkömmu. Þegar hún kynnti sig, sagðist hún heita Kristín Erlingsdótt- ir. — Fólk á ekki gott með að eegja Bryhn. Þess vegna þykir mér betra að heita Erlingsdótt- ir meðan ég er á íslandi, sagði hún. i upphafi spjölluðum við um þjóðlög. Kristín hefur mik- ið dálæti á þjóðlögum. Hún kom íyrir skömmu fram í þættinum „Með ungu fólki“ og söng þá þjóðlög frá heimalandi sínu. Eins munum við heyra söng hennar í þættinum „Gamalt vín á nýjum belgjum". Hún sagði, að hún hefði byrj- að að syngja þjóðlög fyrir einu ári. — Ég var stödd í hljóm- plötuverzlun og fékk þá allt í einu þá hugmynd að kaupa mér gítar, sem hægt var að fá með afborgunum. Vinir mínir kenndu mér nokkur gi'ip, og bvo fór ég að syngja þjóðlög, en áhugi á slíkri músik er geysi mikill í Noregi meðal unga fólksins um þessar mundir. Þjóðlögin eru sem óðast að komast í tízku, og gömul lög eru vakin til lífsins. Það er til mikið af fallegum, norskum þjóðlögum, en gallinn er bara sá, að fáir Nórðmenn þekkja þau. Fyrir skömmu var settur á laggirnar í Osló klúbbur, sem nefnist „Klub 7“. Þangað kem- ur unga fólkið með gítara og 6V0 syngja allir saman — eða þá að einhver einn tekur sig til %g syngur fyrir viðstadda. — þetta er nokkurs konar „jam- session“. Þessi klúbbur hefur átt miklum vinsældum að fagna, og hann hefur vakið talsverða athygli í Noregi. Það kemur í ljós, að Kristín hefur einnig komið fram í norska útvarpinu. Hún segir okkur frá því: — Svo var það eitt sinn, að maður frá norska útvarpinu kom í heimsókn í klúbbinn og hafði með sér upptökutæki. Þá vildi svo til, að fáar stúlkur voru viðstaddar, en útvarpsmað urinn vildi ekki skilja svo við staðinn að heyra ekkert frá stúlkunum. Því var það, að ég var beðin um að gefa mig fram. Um síðustu páska dvaldi ég á Akureyri — Skíðahóteiinu í Hlíðarfjalli. Þar var ég í góðra vina hópi og við styttum okk- ur oft stundir með því að syngja saman þjóðlög uppi á herbergjunum. Á.kvöldin voru haldnar kvöldvökur með fjöl- breyttum skemmtiatriðum, og meðal annars kom Savanna-trí- óið þar fram. Meðan beðið var eftir að þeir kæmu fram, var ég beðin um að taka lagið — og það gerði ég, en ég var mjög kvíðin! Þarna voru staddir um- sjónarmenn þáttarins „Með ungu fólki“ — og þeir báðu mig um að syngja í útvarpið. egar við spurðum Krist- ínu, hvers vegna hún hefði lagt land undir fót og komið til Is- lands, sagði hún, að hún hefði í rauninni komið hingað sér til heilsubótar. Um nokkurt skeið hefði hún átt við vanheilsu að stríða. Hún hefði nauðsynlega þurft að komast eitthvað í burtu, þar sem var gott lofts- lag, kyrrð og næði. — í Osló hafði ég kynnzt Helgu Þórar- insdóttur og Valgerði Bergs- dóttur, en þær voru þar Við nám. Það var þeim kunnings- skap að þakka að ég kom hing- að. Ég byrjaði þegar í stað að reyna að læra íslenzkuna og sótti tima í Háskólanum, en þeir urðu þó ekki fleiri en þrír. Mér finnst ég læra bezt af fólk- inu, sem er í kringum mig. K.ristín segir okkur, að henni þyki fátt skemmtilegra en að ferðast um. Hún segir okk iur frá ferðalagi, sem hún fór s.l. sumar ásamt þremur félög- um sinum til Spánar. — Við höfðum ekki mikil peningaráð, segir hún, en þegar okkur vantaði skotsilfur, sung- um við á götunum og fengum að launum smáupphæðir hjá fólki, sem staldraði við til þess að hlusta á okkur. Þennan hátt inn höfðum við á , þegar við fórum um Hamborg, Strassburg og Barcelona. Kristín hefur ferðazt tals- vert um ísland. Hún hafði þann háttinn á að „fara á puttunum með súkkulaðimanni frá Ópal“, eins og hún sjálf orðaði það, en í þessari ferð sagðist hún hafa kynnzt fólkinu úti á landsbyggð inni mjög vel og hún hefði orð- ið sannfærð um það, að hvergi í heiminum væri gestrisnara fólk en á íslandi. Um ferðalagið sagðist henni svo frá: — Eg hitti „súkkulaðimann- inn“ rétt fyrir utan bæinn og fékk far með honum til Ólafs- víkur. Um nóttina fékk ég gist- ingu á lögreglustöðinni, — já, það er ekki alltaf auðvelt að hýsa fólk, sem „dettur niður úr skýjunum!“ Daginn eftir lá leiðin til Stykkishólms og síðan að Hreðavatni, en það finnst mér dásamlega fallegur stað- ur. Leiðin frá Ólafsvík til Stykkishólms er annars einhver sú fallegasta, sem ég hef farið, — hefurðu tekið eftir litunum í fjöllunum? Næsta dag fékk ég far með flutningabíl til Akureyrar. Ég átti ekki í neinum erfiðleikum með að fá gistingu þar: fékk inni hjá Hjálpræðishernum fyrir 25 krónur yfir nóttina. Það fannst mér líka skemmfk- legt, að þarna skyldu norsk hjón vera húsráðendur. Dag- inn eftir fór ég með sama flutn ingabílnum að Varmahlíð, en þaðan lá leiðin til Sauðárkróks, og þann spotta gekk ég svo til allan. Á leiðinni bankaði ég upp á sveitabæ og bað um að fá að kaupa kaffi, en það fór þannig, að ég var leidd til stofu. Ég fékk mat að borða, gesta- bók var tekin fram og mynda- albúm var mér rétt til þess að skoða. Sömu sögu er að segja, þegar ég kom til Sauðárkróks. Þar var mér boðið að sofa í stofu í húsi éinu: ég fékk mat að borða, og svo kom gestabókin og myndaalbúm. Það var eins og ég væri hluti af fjölskyld- unni! Frá Sauðárkróki lagði ég af stað daginn eftir fótgangandi til Varmahlíðar. Þaðan gekk ég að Víðimýrarkirkju og síðan yfir fjöllin í Svartárdal. Áður en ég kom í Svartárdal, kom ég við á bóndabæ og fékk þar eins og venjulega kaffi, mat, gestabók og myndaalbúm. Þarna var mér sagt, að gott væri að sækja prestinn í Svartárdal heim. Óg þegar þangað kom, spurði ég lítinn snáða, hvar prestssetrið væri. Hann benti mér á nýtt og nýtízkulegt hús, sem stakk und arlega í stúf við aðrar bygging- ar í sveitinni. Þegar ég hitti prestinn sr. Jón ísfeld að máli og sagði honum, að ég væri Norðmaður, varð hann mjög glaður við og sagði mér, að hann hefði sjálfur eitt sinn ver- ið í Noregi — við gróðursetn- ingu. Hjá prestshjónunum fékk ég mat að borða og ekki nóg með það heldur herbergi til eigin umráða. Það var engu lík- ara en að dóttir væri að koma heim til sín eftir langa fjar- vist Ég átti mjög ánægjulega og eftirminnilega kvöldstund með þessu ágæta fólki, og m.a. las sr. Jón fyrir mig kvæði. Tveim dögum síðar hélt ég svo heim á leið og fékk far með flutningabíl alla leið til Reykia- vikur. IV, l'u er Kristin senn á för- um. Hún ætlar að halda áfram að læra keramik við Norsk Folkemuseum í Osló og heldur heim á leið 30. maí. Við segj- um að lokum við hana, að það sé líka fallegt á íslandi á sumr- in. Þá svarar hún: — Já, en ég kem aftur seinna! Kristín við vinnu sina í Listvina húsinu. Hún cr að nr.áta ösku- bakka í Ieir. — Kristín syngur norsk þjóðlög í útvarpsþættinum „Gamalt vin á nýjum belgjum“ kl. 4 í dag, sunnudag. SVIPMYND Framhaid af bls. 2. aðgang að, og sem sé ómissandi grund- völlur fi-jálsra stjórnarhátta. IHeðal kunnustu bóka Lippmanns má nefna „A Prefaoe to Morals“ (1944, ný útgáfa), þar sem höfundur reynir að skilgreina siðgæðishugmyndirnar á nýjaleik, „The U. S. in World Affairs" (1932-33), „The Method of Freedom“ (1934), auk fjölda bóka um seinni heims styrjöldina, aðdraganda hennar og af- leiðingar. Það var Lippmann sem fann upp hugtakið „kalda stríðið" í sam- nefndri bók sinni „The Cold War“ (1947). Ekki alls fyrir löngu hóf Lipp- mann að skrifa greinar fyrir langbezta og merkasta vikublað 3andaríkjanna, „Newsweek", og má segja að með því nái hann í rauninni til endimarka jarð- ar með hófsamlegum og yfirveguðum málflutningi sinum. Hann hefur t.d. ver- ið einn þeirra sem harðast hafa ráðizt á Bandaríkjastjórn fyrir árásirnar á Norður-Vietnam, sem hann telur eiga rætur sínar í fullkominni fráfræði Bandarikjamanna og vestrænna hvítra ma.ina yfirleitt um hugsunarhátt þjóð- anna i Asíu og Afriku, þar sem yfirráð- um og áhrifum hvíta mannsins sé lokið fyrir fullt og allt. LESBÓK MORGUNBLAÐSINS 7 18. tbl. 1905

x

Lesbók Morgunblaðsins

Direct Links

Hvis du vil linke til denne avis/magasin, skal du bruge disse links:

Link til denne avis/magasin: Lesbók Morgunblaðsins
https://timarit.is/publication/288

Link til dette eksemplar:

Link til denne side:

Link til denne artikel:

Venligst ikke link direkte til billeder eller PDfs på Timarit.is, da sådanne webadresser kan ændres uden advarsel. Brug venligst de angivne webadresser for at linke til sitet.