Tķmarit.is   | Tķmarit.is |
Leita | Titlar | Greinar | Um vefinn | Algengar spurningar |
skrį inn | Íslenska | Føroyskt | Kalaallisut | Dansk | English |

Morgunblašiš

og  
S M Þ M F F L
. 1 2 3 4 5 6
7 8 9 10 11 12 13
14 15 16 17 18 19 20
21 22 23 24 25 26 27
28 29 30 31 . . .
Smelltu hér til aš fį meiri upplżsingar um 195. tölublaš 
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |
Skoša ķ nżjum glugga:
PDF  | HQ_PDF  | JPG  | TXT  |



Ašlaga hęš


Vafrinn žinn styšur ekki PDF skjöl
Smelltu hér til aš skoša blašsķšuna sem JPG
Morgunblašiš

						2S

MORGUNBLADID

Sunnudagur 28. ágúst 1966

FÁLKAFLUG

EFTIR   DAPHNE   DU   MAURIER

hundruðum ár aftur í tímann.

Stundum missi ég allt tímaskyn.

Og það er helmingurinn af

ánægjunni. Nú, þegar hann var

kominn í sín eigin föt og laus

við dularklæðin, leit hann eins

ólSrjálaður út og hver annar.

Við gengum gegn um kerúba-

salinn og hásætissalinn og út í

ganginn. Hirðsveininn beið eftir

okkur til að lýsa okkur niður

stigann og yfir húsagarðinn, að

hliðardyrunum. Það var einmitt

hirðsveinninn, sem mér fannst

nú vera þarna utangarna, ein-

hver stássdrengur, klæddur til

einhverar skrúðgöngu, og vegg-

irnir í hertogahöllinni og þöguTl

húsagarðurinn ekkert óhugnan-

legri en hvert annað safn, þar

sem ljósin voru slökkt. Við

gengum út á steinlagða götuna

og í áttina að flóðlýsingunni á

Meiratorgi. Bíllinn stóð úti fyrir

miðdyrunum, og hjá honum

stóðu tveir vopnaðir verðir, eins

og til að gæta að flökkurum. Ég

hikaði, en Aldo hélt beint áfram.

Annar þeirra opnaði bíldyrnar.

Þá fyrst gekk  ég til Aldos.

—   Allt rólegt? spurði bróðir

minn.

—  Allt rólegt, Donati prófess-

or, sagði maðurinn, sem hafði

opnað bílinn. — Fáeinir stúdent-

ar með enga útgöngumiða, en

við erum búnir að sjá um þá.

Flestir þeirra höguðu sér skyn-

samlega. í>á langar til að

skemmta sér  næstu tvo daga.

—  Þeir gera það, sagði Aldo.

— Góða nótt og góða veiði.

—  Góða nótt, prófessor.

Ég settist við hliðina á honum

og við ókum niður eftir Rossini-

götu.   Strætið   var   jafn   þögult

og það hafði verið, þegar ég

kom þarna fyrir tæpri viku. En

nú var þarna enginn ótímabær

snjór til að minna á liðna vetur

inn. Loftið var hlýtt og einhver

mjúkur raki í því, sem kom frá

Adríahafinu   yfir   fjallgarðinn.

—  Hvernig leizt þér á piltana

mína? sagði Aldo.

—  Þeir eru þér til sóma, sagði

ég. — Ég vildi að ég ætti tæki-

færin þeirra. Enginn vakti yfir

mér á stúdentsárunum mínum í

Torino, eða æfði mig í lífvarða-

listum og gerði mig að ofstopa-

menni.

Hann stanzaði er við komum

að Lífstorginu. — Ofstopa-

menni? Telurðu mig þá vera

það?

—   Já, ertu það ekkí? spurði

ég.

Bærinn var sannarlega dauð-

ur. Kvikmyndahúsin voru lokuð.

Göturápararnir voru farnir

heim til sín.

—  Ég var það, sagði hann, —

þegar ég var fyrst að safna sam

an þessum piltum, og valdi þá

eftir uppruna og umhverfi. f

hverjum þeirra sá ég þig. Barn,

sem skilið hafði verið eftir á

einhverjum hólnum, sundur-

tætt af kúlum eða sprengjum.

En nú er þetta orðið öðruvísi.

Maður venst hlutunum, þó að

maður sætti sig kannski ekki

við þá. Auk þess var þessari til-

finningasemi minni á glæ kast-

að eins og reynslan sýndi. Þú

lifðir þetta af. Hann sneri nú

inn í Mikjálsgötu og stanzaði við

nr. 24. — Fóstraður af Þýzkur-

um, Könum og Torinobúum,

sagði hann, — til þess að lokum

að blómstra upp sem fararstjóri

hjá Sólskinsferðum. Þeir, sem

guðirnir elska, verða langlífir.

Ég var enn gripinn efasemd-

um. Efasemdum og kvíða. Efa

um, að maður, sem hæddist með

svo miklum rétti, gæti verið

brjálaður. Kvíða vegna þess, að

það, sem hann hafði gert fyrir

þessa munaðarlausu pilta væri

fyrir mig gert.

—  Hvað verður nú? spurði ég.

—  Nú? át hann eftir. — Áttu

við nú strax eða seinna? í nótt

sofnar þú og lætur þig dreyma,

ef þú kærir þig um það, um ung

frú Raspa, hinumegin við göt-

una. Á morgun geturðu ef þú

vilt, ráfað um borgina og horft á

undirbúninginn undir hátíðina.

Svo borðarðu kvöldverð hjá mér.

Síðan sjáum við til.

Hann ýtti sér út úr bílnum. En

um leið og ég fór út úr honum,

mundi ég eftir bréfinu í vasa

mínum og dró það upp.

—  Þú verður að lesa þetta,

sagði ég. — Ég fann það  fyrir

?-

53

Q-

hreina tilviljun í dag. Innan i

bók, þegar ég var að greina

bækurnar í safninu. Það fjallar

um þig.

—  Um mig? sagði hann. —

Hvernig það?

—  Hvað þú varst myndarleg-

ur krakki, sagði ég. — Hlustaðu

á, ég skal lesa það fyrir þig, og

svo máttu eiga það til að minna

þig á þína eigin fjörugu

bernsku.

Ég hallaði mér ina um opinn

gluggann og las bréfið upphátt.

Þegar ég hafði lokið því, leit ég

á hann brosandi, en fleygði svo

bréfinu á hnén á honum.

—  Þetta er viðkvæmt, finnst

þér ekki? Mikið hafa þeir verið

hreyknir af þér!

Hann svaraði engu.  Sat graf-

nvert sem þer fano nvenær sem þer fariö

hvernig sem þérferðist «a

PQSTHOSSTRÆTi 3

SlMl 17700

» feróaslysatrygqinq

________________________________________________________________)

SMYRJIfl MEÐ MM*SMJÖRIfl

IEDB DflUr M IfuT

;;;;;© píb

l'      COPFUHinrH

kyrr, með hendurnar á stýrinu,

starði beint fram fyrir sig og

andlitið var sviplaust og náfölt.

—  Góða nótt, sagði hann

snöggt og áður en ég gæti

nokkru svarað, skauzt bíllinn

niður eftir Mikjálsgötu, og hvarf

fyrir horn. Ég stóð bara og

starði á eftir honum.

17.   kafli.

Hversvegna hafði bréfið ork-

að svona á Aldo? Ég gat ekki

um annað hugsað, hvorki þegar

ég háttaði né heldur þegar ég

vaknaði morguninn eftir. Ég gat

nú ekki munað bréfið orði til

orðs, en þar var nefndur „litli

snáðinn okkar" og framfarir

hans og væntanlegur fríðleiki,

og svo var Luigi Speca þökkuð

vinsamleg aðstoð hans á erfið-

um tímum, sem nú voru, góðu

heilli, að baki. Þar eð Luigi

Speca hafði undirritað skírnar-

bókina, réð ég, að hann hefði

bæði verið skírnarvottur og að-

stoðað við fæðingu drengsins,

sem hlaut að hafa verið erfið,

eins og þessi tvífærsla í bókina

bar með sér, og Aldo hlaut að

hafa verið að dauða kominn og

móðirin ef til vill líka. Þetta

hlaut að vera „erfiðu tímarnir",

sem gat um í bréfinu. En hvað

þyrfti Aldo að fást um það?

Bréfið hafði að vísu hrært mig,

en þó ekkert þessu líkt. Ég hafði

búizt við, að hann mundi hlæja

og jafnvel segja einhverja fyndni

um að hafa verið talinn dauður.

En í staðinn kom þetta harða,

sviplausa andlit og þessi snögga

brottför frá mér.

Ég gerði mér ekkert far um

að koma á réttum tíma í bóka-

safnið. Við yrðum hvort sem

væori að verða þar frameftir

öllu, þar eð stúdentarnir og for-

eldrar þeirra áttu að fá að skoða

safnið í nýju húsakynnunum, en

það skyldi formlega opnað eftir

páskana. Ég var einn við morg-

unverðarborðið, þar eð hinir

leigjendurnir voru þegar farnir

út.

Rétt þegar ég var að ljúka

við matinn, hringdi síminn og

brátt kom frú Silvani og sagði,

að   það  væri til mín.

—  Einhver, sem hetir Jacopo,

sagði hún. — Hann vildi ekki

biðja fyrir nein skilaboð. Hann

sagði, að þú mundir kannast við

sig.

Ég fór fram í ganginn, með

ákafan hjartslátt. Nú hafði eitt-

hvað komið fyrir Aldo. Eitthvað

í sambandi við bréfið í gær-

kvöldi.  Ég   tók  simann.

—  Herra Beo?

Röddin í Jacopo var stöðug og

kenndi einskis kvíða í henni. —

Ég er með skilaboð til yðar frá

kafteininum, sagði hann. Ðag-

skránni fyrir kvöldið hefur

verið breytt. Rektorin og frú

Butali eru komin heim frá Róm.

—    Kafteinninn vildi gjarna,

að þér lituð hér inn einhvern-

tima í morgunmálið, hélt hann

áfram.

—  Þakka þér fy-rir, sagði ég,

en áður en ég lagði símann,

sagði ég:

—  Jacopo!

—  Jé, herra.

—   Er allt í lagi með Aldo?

Er hann með ainhverjar áhyggj-

Það varð sekúndu þögn ert

þá sagði Jacopo: — Ég held, að

kafteinninn hafi ekki búizt við

Butlai prófessor svona snemma.

Þau komu í gærkvöldi. Það var

verið að bera farangurinn

þeirra inn, þegar hann fór fram-

hjá á heimleið, rétt fyrir kluUk-

an ellefu.

—  Þakka þér 'fyrir, Jacopo.

Ég lagði símann. Fjörutíu ára

gamla bréfið var nú orðið

minnsta áhyggjuefni bróður

míns. Sjúki maðurinn hafði tek-

ið ráðin af læknunum sínum og

var nú kominn heim, ef ekki til

að stjórna, þá að minnsta kosti

til að vera við höndina, til

skrafs og ráðagerða.

Ég heyrði, að frú Silvani var

eitthvað á ferli í borðstofunni og

flýtti mér út áður en hún gæti

tekið mig tali. Ég varð einhvern

veginn að ná í frú Butali á und-

an Aldo. Ég varð að hvetja hana

til að beita áhrifum sínum og

reyna að afstýra hátíðinni, enda

þótt guð mætti vita, hvaða átyllu

hún gæti fundið til þess.

Klukkan var háWtíu. Eftir

þetta stranga ferðalag þeirra

hjóna, var líklegt, að frúin væri

heima — það gæti verið gott að

koma þangað klukkan tíu. Ég

labbaði áleiðis til Draumagötu.

Það var þegar orðið heitt af sól

og himinn heiður. Veðrið virtist

ætla að verða eins og ég mundi

það stundum frá bernsku minni,

þegar fjarlægar hlíðarnar og

dalirnir suðu í bláu mistri af

hitanum og Ruffanobær, sem

stóð svo hátt uppi, gnæfði yfir

öllu umhverfinu, stoltur og

hnarreistur.

Eg kom að hliðinu í múrnum

kring um gamla garðinn okkar,

gekk að fordyrunum á hús'.nu

og hringdi bjöllunni. Dyrnar

opnuðust og þarna var stúlkan,

sem ég kannaðist við, og hún

þekkti mig líka.

—  Er mögulegt að fá að tala

við frúna?  spurði ég.

Stúlkan setti upp einhvern

efasemdasvip, og sagði eitthvað

á þá leið, að frúin væri vant við

látin — þau hjónin hefðu komið

frá Róm seint í gærkvöldi.

—  Ég veit það, sagði ég, — en

þetta er áríðandi.

Hún hvarf upp stigann, en ég

stóð þarna og beið og þá tók ég

eftir því, að enn einusinni, var

andrúmsloftið þarna í húsinu

orðið breytt. Þetta sviplausa

tóm frá mánudagsmorgninum

var horfið. Hún var heima. Ekkt

aðeins lágu hanzkarnir hennar

á borðinu og kápa hafði verið

lauslega fleygt á stól, heldur lá'

einhver ólýsanlegur iímur í loft-

inu, sem minnti á nærveru

hennar. En nú var hún bara ekki

ein síns liðs. f staðinn fyrir að

geyma hana eina og verða þann

ig dularfullt, freistandi, þannig

að sá sem kom þangað í fyrsta

sinn og síðan aftur á sunnu-

dagsmorgun, ains og ég*hafði

gert, varð fyrir einhverju leyni-

legu aðdráttarafli, — þá geymdi

húsið nú eiginmann hennar að

auki. Stafurinn, sem stóð þarna

í grindinni, var eins og einhver

Indíánasúla til að segja heim-

inum þetta. Yfirfrakkinn, hatt-

urinn og bókabögglarnir — og

svo var þarna þefur, sem ekki

hafði verið áður.

					
Fela smįmyndir
Blašsķša 1
Blašsķša 1
Blašsķša 2
Blašsķša 2
Blašsķša 3
Blašsķša 3
Blašsķša 4
Blašsķša 4
Blašsķša 5
Blašsķša 5
Blašsķša 6
Blašsķša 6
Blašsķša 7
Blašsķša 7
Blašsķša 8
Blašsķša 8
Blašsķša 9
Blašsķša 9
Blašsķša 10
Blašsķša 10
Blašsķša 11
Blašsķša 11
Blašsķša 12
Blašsķša 12
Blašsķša 13
Blašsķša 13
Blašsķša 14
Blašsķša 14
Blašsķša 15
Blašsķša 15
Blašsķša 16
Blašsķša 16
Blašsķša 17
Blašsķša 17
Blašsķša 18
Blašsķša 18
Blašsķša 19
Blašsķša 19
Blašsķša 20
Blašsķša 20
Blašsķša 21
Blašsķša 21
Blašsķša 22
Blašsķša 22
Blašsķša 23
Blašsķša 23
Blašsķša 24
Blašsķša 24
Blašsķša 25
Blašsķša 25
Blašsķša 26
Blašsķša 26
Blašsķša 27
Blašsķša 27
Blašsķša 28
Blašsķša 28
Blašsķša 29
Blašsķša 29
Blašsķša 30
Blašsķša 30
Blašsķša 31
Blašsķša 31
Blašsķša 32
Blašsķša 32