Tíminn - 30.12.1944, Blaðsíða 2

Tíminn - 30.12.1944, Blaðsíða 2
'• 482 TfMEVN, laugardagmn 30. des. 1944 108. hlatt Luugurdugur 30. des. Kölhm Framsóknar- manna Frá tveimur þeim þjóðum, er leystar hafa verið undan oki Þjóðverja og fengið hafa nokkra sjálfstjórn, berast nú daglega fregnir um grimmilegar inn- byrðisdeilur, og bendir þó flest til, að þessar deilur eigi eftir að harðna til muna, þegar her Bandamanna fer úr landi. Þess- ar þjóðir eru Belgíumenn og Grikkir. Hjá þriðju þjóðinni, er fengið hefir sjálfstjórn, Prökk- um, hefir verið mun friðsam- legra til þessa. Um tíma leit út'' fyrir, að nokkur friður myndi haldast í löndum þessum fyrst eftir að hernáminu lyki, því að komið hafði verið á fót ríkisstjórn allra flokka. En reynzlan sýndi, að þessi stjórnarsamvinna helzt að- eins þann tíma, er iiægt var að fresta lausn ágreiningsmálanna. Jafnskjótt og til þess kom að leysa ágreiningsmálin, rofnaði samstarfið. Kommúnistar áttu þar einna drýgstan þáttinn, þótt hvergi nærri verði sagt, að hægri menn hafi komið fram eins og englar. Þeir reyndu mjög að halda -í gömul sérrétt- indi og einkahagsmuni og stuðl- uðu þannig að því, að kommún- istum tókst að fá allmargt frjálslyndra manna til liðs við sig. Ástæðan til þess, að Frökkum hefir til þessa farnast betur en Grikkjum og Belgíumönnum, felst í því, að menn, sem hafa verið óh^ðir kommúnistum og auðmönnum, hafa haft þar meira að segja og notið öflugra stuðnings. Þeir hafa framkvæmt ýmsar róttækar ráðstafanir, er auðmennirnir myndu haf a hindrað í Belgíu eða Grikklandi, og gert hafa kommúnistum erf- iðara fyrir um að vekja óánægju gegn stjórninni. f Frakklandi hefir miklu meira verið reynt að þræða meðalveginn en í hin- um löndunum tveimur. Fram- tíð Frakklands veltur mjög á því, hvort þetta tekst til frambúðar. Það þarf engan að undra, þótt innanlandsátök fari í kjölfar stríðsins og þeir atburðir, sem nú eru að gerast í Belgíu og Grikklandi, endurtaki sig miklu víðar. Til þess liggja margar á- stæður, en vafalaust er þó sú á- stæðan veigamest, að það er orðin almenn skoðun, að skipu- lagið, sem ríkti í viðskiptum og fjármálum fyrir styrjöldina, — skipulag samkeppni, sam- vinnuleysis og skipulagsleysis — ' hafi átt höfuðþáttinn í fjár- málaöngbveitinu, atvinnuleys- inu og kreppunum og loks í styrjöldinni sjálfri. Fólkið vill því ekki hverfa til þess, semvar, heldur vill fá betra og fullkomn- ara fjárhagsskipulag. Kommún- istar boða kröftuglega.að komm- únisminn sé skipulagið, sem eigi að koma, og notfæra sér upp- iausnina eftir styrjöldina út í yztii æsar. Sérréttindastéttirnar gömlu fylkja jafnhliða liði sér til varnar og þannig myndast tvær ósættanlegar fylkingar, er þreyta munu grimmilegustu úr- slitaglímu, ef þeim mönnum, er vilja fara meðalveginn, tekst ekki að safna nægilegu fylgi til að koma fram réttmætum og nauðsynlegúm þjóðfélagsumbðt- um og hindra hina háskalegu lokabaráttu áðurnefndra öfga- flokka. Hér á íslandi, líkt og var í Belgíu og Grikklandi, hafa hinar andstæðu fylkingar kommúnista og harðsvíraðasta auðvaldsins samið vopnahlé. Forsvarsmenn þess hafa reynt að telja það eins varanlegt og samkomulagið um kristnitökuna á Þingvöllum árið 1000 eða a. m. k. lét Einar Ol- geirsson svo ummælt í útvarps- ræðu nýlega! En það mun sann- ast hér eins og í Belgíu og Grikk- landi, að þessi sætt helst aðeins meðan hægt er að draga lausn vandamálanna á langinn, sem nú er gert með örþrifafyllstu bráðabrigðaráðum, eins og með- gjöfinni með dýrtíðinni og tekjuhallarekstri ríkisins. „Þeg- ar að því kemur að leysa sjálf f- Á víðavangi Skæruliðiö á íslandi. Kommúnistar í Belgíu og Grikklandi vilja ekki taka þátt í ríkisstjórnum þar, nema þeir fái að hafa skærusveitir sínar vopnaðar. íslenzku kommúnist- arnir hafa ekki vopnaðan mann- afla og þurfa því ekki að setja slíka kosti. En þeir hafa öðru skæruliði á að skipa, sem er jafnvel enn vissara um að ná settu marki en skærusveitirnar í Belgíu og Grikklandi. Þetta skærulið er dýrtíðin. Skilyrði þeirra fyrir stjórnarþátttöku er að þetta skærulið fái ekki aðeins að halda öllum vopnum, heldur sé það enn elft og búið nýjum vígvélum. Þessum skilyrðum hefir verið fullnægt af for- sprökkum ihaldsmanna hér. Dýrtiðin heldur því fullkomlega áfram að vinna það verk, sem koirimúnistar hafa ætlað henni, og er sízt afkastaminni við að eyðileggja þjóðfélagið en skæru- sveitirnar í Grikklandi. Forsprakkar íhaldsmanna hér eru hinir hreyknustu yfir þess- ari framkomu sinni og halda að þeir séu miklu hyggnari stjórn- málamenn en Pierlot og Papan- dreou, þar sem þeir geti haldið kommúnistunum í stjórninni. Þeir munu segja annað, þegar við þeim blasa afleiðingarnar af þeim verkum, serri dýrtíðar- skærulið kommúnista eru nú að vinna. Þá munu þeir reyna að „stjórnmálahyggindi" og ráð- herra dómur Ólafs verður þjóð- inni næsta dýr. Vantraust á nýbyggingarráði? Það vakti mikla athygli, að ríkisstjórnin var mánaðartíma að velja menn (4) í nýbygging- arráðið, en hafði þó áður tjáð þinginu, að mikið lægi við, að ráðið tæki strax til starfa. Var dráttur þessi rakinh til ósam- komulags milli stjórnarflokk- anna. Fáum dögum eftir, að loksins var búið að skipa menri í ráðið, báru kommúnistar fram á Alþingi frumvarp um, að rík- isstjórnin „skuli" láta smíða innanlands 50 vélbáta af tiltek- inni stærð „á reikning ríkis- sjóðs". Þarna er strax gripið fram fyrir hendurnar á nýbygg- ingarráði, því að það hefir enn engar tillögur gert um þessa „nýsköpun". — Og nú spyrja menn: Er það ætlun kommún- ista að lýsa fyrirfram vantrg,usti á nýbyggingarráðinu á þennan hátt? Ríkissjóðsuppbót á innlend skip. , í áðurnef ndu f rumvarpi kommúnista er svo fyrir mælt, að alla bátana skuli smíða inn- anlands. í greinargerð-er þó ját- áð, að framleiðslukostnaður þeirra hér hljóti að verða hærri en erlendra skipa, t. d. sænsku bátanna. Er þá ætlast til, að ríkissjóður greiði sérstakan styrk á innlendu bátana, stío að verð þeirra til kaupenda geti orðið svipað og erlendis. Er styrkur þessi áætlaður 1000 kr. á smálest hverja, en það er raunar allt of lágt.til að jafna verðmuninn innanlands og utan. Hér yrði því um að ræða, að því er virðist, margra iriiljóna með- gjöf með hirium innlendu bát- um. Þó lét stjórnin það verða eitt fyrsta verk sitt að hækka kaup skipasmiða eins og fram- leiðslukostnaður skipa væri ekki vandamálin, mun fara líkt hér og í Grikklandi, þar sem ráð- herrarnir, er áður héldu skála- ræður hyer fyrir öðrum, eru nú sitthvoru megin við götuvígin. Þá munu hefjast hér harðari átök milli kommúnistanna og afturhaldsins en áður eru dæmi til, og þau munu enda með á- þján eða kúgun mikils þorra þjóðarinnar, ef eigi tekst að hindra þau í tæka tíð með sam- stilltu átaki þess fólks, er hvorki vill hlíta drwttnandi harðstjórn kommúnistiskra einræðisherra eða nokkurra áuðjarla, heldur vill brej^a þjóðfélaginu og um- bæta það í það horf, að tryggð- ur verði hæfilegur jöfnuður, réttlæti og frelsi. Það er á þessum vettvangi, sem Framsóknarflokksins bíður eitt höfuðverkefni hans á næstu árum. Það er hlutverk hans að hindra þessa þjóðháskalegu úr- slitaglímu öfgaflokkanna. Þess vegna vilja þeir líka Framsókn- arflokkinn feigan. Þeir vita, að hvorugur þeirra mun bera þann sigur úr býtum, sem þá dreymir um, ef Framsóknarflokksins nýtur við. Þess vegna vilja þelr líka enn einu sinni skerða byggðavaldið með nýrri kjör- dæmaskipun. Þeir vita, að bændurríir eru sú stétt, sem trú- legust er til að gæta jafnvægis og réttlætis í þjóðfélaginu og ó- líklegust er til' þess að vilja þjóna auðkóngum eða kommún- istiskum einræðisherrum. Þess vegna verður enn að skerða vald þeirra. í raun réttri má segja, að tvö- föld köllun knýi Framsóknar- menn til þess starfs, serri hér er fyrir höndum, Það er ekki að- eins sú köllun að afstýra hinni grimmilegu úrslitaglímu öfga- flokkanna, er gæti endað með undirokun mikils hluta þjóðar- inar. Það er jafnvel enn frekar sú köllun, að flyíja boðskap þeirrar stefnu, sem bezt er til \>ess falin að leysa vandamálin. Á sama tíma og heimur sam- keppninnar, — heimur sam- vinnuleysis óg skipulagsleysis, — hefir verið að hrynja, hefir nýr heimur, heimur samvinnunnar, verið í sköpun. Þótt þessi nyi heimur eigi enn ekki langa sögu, er sívaxandi gengi hans í heila öld aðalsönnun þess, að hægt sé að leysa vandkvæði viðskipta og atvinnumála á grundvelli bræðralags, jafnréttis og jafn- aðar. Hann hefir sýnt, að hægt er að leysa hin torleystustu fjárhagslegu vandamál, án for- sjár auðkónga eða kommúnist- iskra einræðisherra. Hann hefir sýnt, að fólkinu sjálfu, — hin- um óbreytta bónda, verkamanni eða konum þeirra — er ekkert slíkt ofviða, ef það aðeins vinn- ur saman og notfærir sér þann- ig kosti samstarfs og skipulagn- ingar í heildar þágu. Á aldar- afmæli samvinnuhreyfingarinn- ar, er nýlega var hátíðlegt haldiö um allan hinn frjálsa heim, var hvarvetna viðurkennt, að starf- semi hennar hefði sýnt, að með réttlátu samstarfi einstaklinga og þjóða mætti vel takast að hindra skort, atvinnuleysi, kreppur og stríð í heiminum. Og vafalaust á samvinnuhreyfingin meiri þátt í því en nokkum, grunar, að eftir þetta stríð verða gerðar víðtækari tilraunir en nokkuru sinni fyrr, til að leysa viðskipta- og fjárhagsmál á grundvelli alþjóðlegs samstarfs og skipulags, sem kemur í stað skipulagsleysis samkeppninnar, er flestir viðurkenna nú að búið sé að vinna nægilega bölvun. Það er stefna samvinnunnar, sem Framsóknarmenn þurfa að boða á íslandi næstu árin kröft- uglegar og rækilegar en nokkuru sinni fyrr. Hagsmunadeilur stéttanna verða aðeins réttlát- lega leystar á grundvelli sam- vinnunnar og sanngjarnrar arðskiptingar. Það félagslegt vandamál er ekki til, sem ekki má leysa með skipulagsúrræðum samvinnunnar á einn eða ann- an hátt. Markmiðið er því skipu- lögð samvinna í stað skipulags- lausrar samkeppni eða komm- únistiskrar ríkisþrælkunar. Það veltur ekki aðeins á þessu starfi Frarnsóknarmanna, hvort hérverður komið í veg fyrir þá lokabaráttu öfgaflokkanna, er nú veldur þjóðum Belgíu og Grikklands mestum \ raunum. Það veltur á þessu starfi, hvort íslenzka þjóðin fær frjáls og óþvinguð, að njóta ávaxta auk- innar samvinnu eða hvort hún verður að lúta ofríki kom- múnistiskra einræðisherra eða auðjarla. Á árinu, sem nú er að hefjast, má því enginn Fram- sóknarmaður liggja á liði sínu, heldur vinna eftir fyllstu getu fyrir stefnu sína, þjóð og land. Takmarkið er, að Framsóknar- flokkurinn verði svo öflugur, að samvinnuhugsjónin geti orðið mestu ráðandi, þegar að því kemur að leysa vandamálin og viðreisnarstarfið hefst. nógu mikill áður. Hingað til hafa talsmenn stjórnarflokkanna lát- ið í veðri vaka, að landbúnað- urinn væri eini atvinnuvegur hér á landi, sem þyrfti á verð- uppbótum að halda. En hvað sýnist mönnum nú um skipa- smiðaiðnaðinn? Og þannig er því miður um flestar iðngreinar hér á landi nú orðið. Þrátt fyrir innflutningstolía eru þær yfir- leitt hvergi nærri samkeppnis- færar við erlendan iðnað. Á síð- ustu árum hefir hins vegar inn- lendi iðnaðurinn farið . mjög vaxandi í kaupstöðunum, og fjöldi fólks lifir á þeim atvihnu- vegi. Hvernig fer? En hvernig fer, ef að því kem- ur, að viðskiptahömlum innan- lands og utan verður rutt úr vegi og ódýrar erlendar iðnaðarvörur flæða yfir landið? Hvernig fer, ef íslenzkir menn fara að flytja inn tilbúin hús úr timbri, til að létta af sér hinu óbæriléga húsa- leiguokri í dýrtíðaríbúðunum? Hvernig fer, ef þar á ofan ætti að flytja helming eða meira af íbúðum sveitanna til kaupstaða eins og sumir stjórnarsinnar tala um nú á tímum? Og hvernig fer, ef það er satt, sem Áki Jakobs- son sagði á eldhúsdaginn, að sjó- menn vanti á nýsköpunarflot- ann, af því að þeir hafi lakarí kjör en landverkafólk og emb- ættismenn? Eigum við ekki að staldra við áður en „eitt rekur sig á annars horn"? Vélanotkun við vegagerð. í útvarpsumræðunum 4. des. hélt Ólafur Thors því fram, að með nýjum tækjum, sem fengin hefðu verið til vegagerðarinnar, mætti nú fá það verk unnið fyr- ir 2 krónur, sem áður kostaði 12—15 krónur að framkvæma. í sambandi við þetta er ástæða til að minna á, að fimm þing- menn Frarrisóknarflokksins báru fram tillögu á Alþingi fyrir tveim árum, um rannsókn nýrra vinnuaðferða í vegagerð og símalagningu. Var þar skorað á ríkisstjórnina að láta rannsaka möguleika til að auka vélanotk- un í vegagerð, og að vegagerðin yrði, a. m. k. að einhverju leyti, framkvæmd í ákvæðisvinnu. Einnig að athuga möguleika til að símalínur yrðu lagðar með minni tilkostnaði en nú tíðkast. Þessi þingsályktunartillaga var samþykkt í þinginu, efnislega óbreytt. Með flutningi hennar var það Framsóknarflokkurinn, sem átti frumkvæði að ákvörðun þingsins um aukna vélanotkun við vegagerðina. ERLENT YFIRLITs Flóttinn írá stórborgínni Fyrir nokkru síðan voru birt- ar í enskum blöðum tillögur, sem samdar höfðu verið að tilhlutun stjórnarinnar um skipulag Londonar og nágrennis hennar á komandi árum. Frægasta sér- fræðingi Breta í skipulagningu borga og bæja, Patrick Aber- crombie prófessor, var falið þetta 'verkefni fyrir nær þrem- ur árum síðan og hefir hann haft marga sérfróða menn sér til aðstoðar. Hann hefir jafnhliða unnið að tillögum um skipulagn- ingu fleiri borga, t. d. Plymouth, Hull og Bath. Má á því marka, hve mikils álits hann nýtur. Tillögur Abercrombie um end- urskipulagningu Londonar hafa vakið mikla athygli og mun ó- hætt að "segja, að síðan Beve- ridge-tillögurnar komu fram hafi ekkert slíkt máí vakið jafn- mikla athygli í Bretlandi. Inn- an skamms munu verða haldnar sýningar á uppdráttum og lík- önum, er veita aukna yfirsýn um tillögurnar, og er búizt við að þær fái mjög mikla aðsókn. Eitt meginatriði í tillögum Abercrombie er það, að meira en 1 milj. mahna í Stór-London, einkum þó í aðalborginni, verða fluttir þaðan, sem þeir búa nú, og þeim séð fyrir heimkynnum i dreifðum smáborgum.er reistar verða í nálægum héruðum, eða í smáborgum, sem hafa yerið að rísa upp í nálægð Londonar und- anfarin ár. Er gert ráð fyrir a. m. k. 10 nýjum smáborgum verði komið upp á allra næstu árum. Jafnframt verða rúmlega 1700 verksmiðjur í Stór-London, er veita um 300 þús. manns at- vinnu, fluttar með tilliti til þessara fólksflutninga. í sama mund og fólksflutningar þessir hefjast, verða vitanlega settar hömlur gegn fólksflutningum til Londonar, og nýrri fólksaukn- ingu þar. Takmarkið með þessum stór- felldu fólksflutningum er að hindra of mikið þröngbýli í London og veita sem allra flest- um möguleika til smáræktunar eða útiveru í stórum skemmti- görðum, er verða mjög auknir. Seinustu árin fyrir styrjöldina var allmikið unnið að byggingu úthverfa, sem höfðu slík skil- yrði að bjóða, en helzti ágalli þeirra var sá, að þau voru of fjarri vinnustöðunuml Nú verð- ur rjeynt að bæta úr þessu með því / að flytja verksmiðjurnar einnig til útborganna. Það, sem einkennir þannig tillögur Abercrombie er útfærsla borgarinnar, þ. e. hún er færð út og dreifð í margar smáborgir eða bæi. Þetta er gagnstætt þeirri. stefnu, sem áður hefir verið mjög ríkjandi, að færa borgirnar saman með byggingu margra hæða íbúðarhúsa, án nokkurs landrýmis annars en götunnar. Þetta þótti spara gatnagerð og fleira. Abercrombie telur, að þessu fylgi svo margir menningarlegir ókostir og það sé borgarbúum svo mikilvægt að vera í nokkurum tengslum við náttúruna, er skapast við smá- ræktun eða útiveru á óbyggðum svæðum, að sparnaðurinn sé ekki tilvinnandi, enda verði hann næsta vafasamur, er allt kemúr til alls. Hann telur, að takmark hinna miklu íbúðar- bygginga, er nú séu fyrirhugað- ar í Bretlandi, sé að veita fólk- inu sem mest þægindi og hér sé um þægindi að ræða, er séu jafnvel mikilvægust af öllum. Þessari stefnu, sem hér kemur fram, gætir nú orðið rrijög víða og er ekki ósennilegt, að hún muni verða mesta ráðandi í skipulags- og byggingarmálum borganna á komandi árum. Hún er af ýmsum nefnd flóttinn frá stórborginni, en aðrir lýsa henni þannig, að verið sé að reyna að flytja hollustu sveitalífsins inn í borgina að svo miklu leyti, sem það er hægt. í Ameríku fer bygg- ing úthverfa eða smáborga, eins og hér hefir verið lýst, mjög í vöxt. Abercrombie gerir ráð fyrir þyí að á landsvæðunum kringum hinar fyrirhuguðu smáborgir verði stundaður landbúnaður og telur.hann, að með þeim hætti fái borgarbúar meiri kunnug- leika af landbúnaðinum en ella. Telur hann þeim það æskilegt. Margar aðrar breytingar, sem eru fyrirhugaðar samkvæmt til- lögum Abercrombie eru mjög stórvægilegar, m. a. þær, sem snerta samgöngur til borgarinn- ar. Er það dómur margra, að verði þessar tillögur fram- kvæmdar, verði það eitthvert stórfelldasta skipulagsleg fram- kvæmd af þessari tegund, er um getur í allri sögunni. Þessi skipulagsmál borga og bæja, ásamt byggingarmálun- um, eru nú ein helztu dagskrár- málin í Bretlandi. Er m. a. talið að viðhorf manna til stjórn- málaflokka geti í næstu kosn- ingum farið meira eftir afstöð- unni til þessara mála en nokkru : öðru, enda snerta þau persónu- lega fleira fólk en flest eða öll önnur mál. íhaldsmönnum virð- ist vantreyst þar einna rriest, en Churchill hefir nýlega reynt að bæta úr því á þann hátt, að gera Sandy tengdason sinn að*bygg^ ingamálaráðherra. Tí TtADDIR mÍRAHNkNNA í Vísi 22. þ. m. er rætt um þá frá- sögn íslenzka sendiherrans í London á blaðamannafundi hér fyrir skömmu, að fiskverð muni fara lækkandi í Bretlandi. Vísir segist lengi hafa varað við þessu og hvatt til að dregið yrði úr dýrtíðinni til að vega á móti þess- ari verðlækkun helztu útflutningsvör- unnar. Blaðið segir síðan: „Þessu hefir ekki verið sinnt, og af sumum, einkum kommúnistum, hefir það verið talin hin mesta goðgá, að sýna nokkra gætnl í þessum efnum. Hafa þeir meira að segja lagt sig fram um að sýna fram á það í ræðu og riti, að vöru- verð muni fara hækkandi að stríð- inu loknu og taka þar til saman- burðar vöruverð frá síðustu stríðs- lokum. En hér er ólíku saman að jafna, því að aðrar þjóðir hafa lært af reynslu síðasta stríðs og áranna eftir það, og ætla ekki að brenna sig á sama seyðinu. Bretar hafa t. d. getað haldið verðlag- inu i landi sínu að mestu í skef jum og verðlagsráðstafanir þeirra eru svo öf lugar, aS ekki er i hætta á að verðlagið fari þar úr1 böndun- um, þótt breyting verði á í heims- málum og stríðinu ljúki. Við höf- um hinsvegar ekkert lært. Hér er allt látið reka á reiðanum og þeir menn taldir óalandi og óferjandi, sem hvetja til þess, að gerðar verði þegar í stað ráðstaf- anir til að koma i veg fyrir að eins fari hér á landi eftir striðið og í þeim löndum, sem verðbólg- an lék verst eftir síðasta stríð. Hver vill að hið sama eigi sér stáð hér og i Þýzkalandi, þar sem menn urðu að hafa ferðatöskur til að geyma laun sín í, og áttu þa varla í sig og á?" Það er vissulega ekki ofsagt hjá Vísi, að fjármálastefnan, sem hér er fylgt undir forustu Péturs Magnús- sonar, sé fólgin í því „að iáta reka á reiðanum". Pétur hefir annaðhvort ekkert lært af reynslu síðasta stríðs eða er ekki maður til að nota sér þekkingu sína. * * * Alþýðublaðinu farast þannig orð í forustugrein 19. þ. m. um tekjuskatts- viðaukann, sem ríkisstjórnin hefir flutt frv. um á Alþingi. Blaðið segir: „Þegar verið var að ræða mynd- un hinnar nýju ríkisstjórnar, voru allir þeir þrír flokkar, sem síðan tóku sæti í henni, þvf ásáttir um, að stjórnin myndi verða til þess neydd, að leggja á allháa nýja skatta, með því að þeir töldu sér skylt, að gera allt, sem unnt væri til að afgreiða hallalaus fjárlög. Var í malefnasamningi ríkisstjórn- arinnar gert ráð fyrir slíkum skattaálögum án þess, að þá hefði enn unnizt tími'til að ákveða þær nánar. Fékk Alþýðuflokkurinn það þó ákveðið, þá þegar, í málefna- samningnum, að nýir skattar ættu fyrst og fremst lagðir á stríðs- gróðann, en skattar lágtekju- menn ekki veröa hœkkaðir." Vissulega hefði verið bezt fyrir Al- þýðublaðið að minna ekki á þetta atriði stjórnarsáttmálans, því að tæplega var ríkisstjórnin sezt í stól- ana, þegar annar^ ráðherra Alþýðu- flokksins leyfði íhaldinu í bæjarstjórn Reykjavíkur að hækka rafmagnískatt- inn stórlega og er sú hækkun vitan- lega þungbærust fyrir lágtekjumenn. Sami ráðherra Ailþýðuflokksins er nú að undirbúa hækkun símgjalda, er einnig verður þungbærust lágtekju- mönnum. Sami ráðherra Alþýðuflokks- ins leyfði og hækkun fargjalda með áætlunarbifreiðufh, sem einnig er þungbærust lágtekjumönnum. Ekki er ósennilegt, að fleira eigi eftir að koma af slíku. Og loks .mætti svo minna á það, að ekki aðeins lægstu tekjurnar eru undanþegnar tekjuskattsviðauk- anum, heldur einnig tekjur, sem fara fram yfir 200 þús. kr. Er það kannske gert til þess „áð skattleggja stríðs- grtfðarm fyrst og fremst"? Alþýðu- flokkurinn getur vafalaust stært sig af því að haf a ' komið fyrrnefndu á- kvæði inn í stjórnarsáttmálann, en hann getur ekki stært sig af fram- kvæmdinni, því að þar hefir þeim Ólafi og Brynjólfi fullkqmlega tekizt að vef ja Emil og Pinni um fingur sér, eins og framangreind dæmi sanna.

x

Tíminn

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Tíminn
https://timarit.is/publication/50

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.