Tíminn - 06.03.1952, Síða 6

riiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiifticiiiiiiiiiiiiiitiiiiiiiiiaiiiitiiiiiiiiiiitiiiiiiiiiiiiiiiiKtiiiiiiiiistiiiiiiiiiiiiiiitiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiitiiiitiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiitiiitiiiiiiiiiiMiiiiiiifiiiiiiiiiiiiiiiitiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiifiiiiMiiiiiKiiiiiiiiiiiiiiiiiniiiiiMiiii iiii«im«iiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiaitiiiitfiMiiiiiiaiiiMiii>iifiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiii<«i>iiiiitii>iiiiiiiiiiii*<i>iiiit*i>ti<>iii*iiii>ii>*>i><ii>><i*ii*(>1ii>i|,|iIIIIIIV
TÍMINN, fimmtudaginn 6. marz 1952.
54. blað.
LEIKFÉIAG
REYKJAVÍKUFc
TOM
váhnar til lífsins \
Aðalhlutverk:
Alfreð Andrésson.
25. sýning
annað kvöld, föstudag, kl. 8. j
Aðgöngumiðasala í dag kl. I
47. Sími 3191.
Brú&haup Figaros \
Hin vinsæla ópera Mozarts, í
flutt af þýzkum leikurum og
söngvurum.
Erna Berger,
Domgraf-Fassbannder,
Tiana Lemnitz,
Mathieu Ahlersmeyer.
Sýnd kl. 5, 7 og 9.

Ml i
> r.»-i s
NYJA BIO
Nautaat í Mexico
(Mexican Hayride)
Sprenghlægileg, ný, amerísk:
skopmynd með
Bud Abbott og
Lou Costello
Sýnd kl. 5, 7 og 9.
BÆJARBÍÖ
- HAFNARFIRÐI -
j
jLeikkvöld
Menntaskólans
Sýning í kvöld kl. 8,30.
HAFNARBÍOj
Á indíáansló&um f
(Comanche Territory) I
I
Sýnd kl. 5.
Hetjun hennar
Afbragðs fjörug og skemmti:
leg finnsk mynd.
Danskur texti.
Sýnd kl. 7 og 9.
M =
*
Utvarps viðgerðir |
Radiovinnustofan I
VELTUSUNDI 1.
M
Bergnr Jónsson
Málaflutningsskrifstofa
Laugaveg 65. Sími 5833
Heima: Vitastíg 14

m}t
ÞJÓDLEIKHIÍSIÐ
| Sem yður þóhnast f
Eftir W. Shakespeare
i Sýning laugardag kl. 20.00. |
i Aðgöngumiðasalan opin frá 1
1 kl. 1345 til 20,00 alla virka i
I daga nema sunnudaga, frái
| kl. 11—20,00. Sími 80000. — |
I LAFFIPANTANIR 1 MIÐASÖL í
ELDURINN
gerir ekki boð á undan sér. j
Þeir, sem eru hyggnir,
tryggja strax hjá
| SAMVINNUTRYGGINGUM j
«Mpmiiiiiiituiiiiiiitiiuiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiii*f
Austurbæjarbíó
írsha villirósin
(My Wild Irish Rose)
Hin óvenju skemmtilega j
ameríska söngva- og gaman- !
j mynd í eðlilegum litum.
Ðennis Morgan,
Arlene Dahl.
Sýnd kl. 5, 7 og 9.
I ^ ^ TÓNLEIKAR KU 7,15.^ I
(tjarnarbíóI
I Vandamál unylings =
áranna
\ Hrífandi og ógleymanleg |
i ítölsk stórmynd, er fjallar |
| um vandamál kynþroska ár- |
| anna. |
| Þessi mynd hefir hvarvetna |
| hlotið einróma lof og geysi- i
= lega aðsókn, hún er gerð und =
I ir stjórn Vittorio De Sica, i
= þess, er gerði „Reiðhjóla-1
i þjófinn", sem hér var sýnd i
| fyrir skömmu. Varð De Sica §
| heimsfrægur maður fyrir §
| þessar myndir.
I Aðalhlutverk:
| Vitorio De S«ca i
Anna M. Pierangeli
| Sýnd kl. 5, 7 og 9.
Bönnuð ínnan 12 ára.
i Þessi mynd' á erindi til allra. i
(GAMLA BÍÖj
Ohhur svo hœr
(Our Very Own)
| Hin hrífandi og vinsæla j
i mynd.
Sýnd kl. 9.
Allra siðasta sinn.
5
Shrítnir harlar
| (The Adventures of Ichabod j
and mr. Toad) j
1 Ný teiknimynd gerð af
Walt Disney
Bing Crosby syngur.
Sýnd kl. 5 og 7.
jTRIPOLI-BÍÖf
Operan Bajazzo |
Sýnd kl. 7 og 9. \
'< í fylgsnum
frumshóganna I
| Spennandi og skemmtdeg i
| amerísk frumskógamynd.
Johnny Sheffield.
Sýnd kl. 5. 1 I
S
s
luiiiiiiiiiiiiMniiiiiiiiiininiiiiiiiiiuiiiniiuiui
Baðstofuhjal
(Framhald af 4. síðu.)
afgreiðslunni hjá áburðareinka-
sölunni, séu sjálfráðir um það,
hvort þeir afgreiða bíla — í
vinnutíma —, sem komnir eru
um langan veg og slæman, til
að sækja áburð, sem mjög liggur
á, að komist út um sveitir sem
fyrst? Læt ég svo útrætt um
þennan þátt ferðalagsins, en vil
að lokum minnast fáum orðum
á heimferðina.
Svo er það laugardaginn fyrir
fyrir hvítasunnu (12. maí). Þenn
an dag ætla ég austur aftur. í
dag ætla margir austur yfir fjall
og nota hátíðina til að hitta
frændur og vini á suðurlands-
undirlendinu. Ég kem að Ferða-
skrifstofunni á tilsettum tíma,
nokkur töf verður á brottför-
inni sökum þess, hve fólkið er
margt og sé það fjarri mér að
kvarta undan því. Ferðin geng-
ur vel austur yfir Hellisheiði og
þar til komið er að Gljúfurholti,
en þar er vegurinn þannig á sig
komin, að 12—14 bílar standa
þar fastir í forinni. (Vegavinnu-
bílstjórar í Árnessýslu urðu
nefnilega þess vafasama heið-
urs aðnjótandi að gera verk-
fall löngu á undan öðrum síð-
astliðið vor og ollu þannig m.a.
sjálfum sér miklu atvinnu-
tjóni, þar sem ekki var hægt að
semja við þá fyrr en gerðir voru
heildarsamningar.) Eftir tvo
tíma urðu bílarnir lausir úr for
inni, var þá haldið að Selfossi
og drukkið þar kaffi.
Og áfram er ferðinni haldið
austur yfir Þjórsá. En er við
komum dálítið austur í Holtin,
sjáum við hóp af bílum, sem all
ir standa fastir. Er ekki að orð
lengja það, að þarna urðu í
einu lagi fastir yfir 20 bílar í
3 klukkustundir og voru þó vega
vinnumenn til hjálpar (þeir
gerðu ekki verkfall á undan
öðrum!) og má víst með sanni
segja, að allir urðu fegnir, er
þeir sluppu úr þeirri ófæru.
Þarna var samankomið á annað
hundrað manns á öllum aldri,
engum mun þó hafa orðið meint
af volkinu, enda veðrið gott.
Ekki get ég um það dæmt, hvað
svona ferðalög kosti, en tví-
mælalaust er það mikið og miklu
meira en margur hyggur í fljótu
bragði.
Að lokum þetta: Ég man vel
vel eftir því, þegar vegurinn
var lagður yfir Holtin og hef
fylgst með honum nokkuð alla
tíð síðan, næstum á hverju vori
hefir vegurinn orðið illfær eða
ófær á sömu stöðunum, án þess
að nokkur fyrirhyggja hafi ver-
ið sýnd til að bæta úr því. Væri
ekki ráðlegt að aka nokkru af
grjóti að haustinu og eiga á
þeim stöðum, sem hættan er
mest á, að vegurinn fari niður?
Mörgum mundi finnast það vit-
urlegri ráðstöfun en sú, sem við
höfð var siðastliðið vor, að aka
sandi í hvörfin, sem virðist líka
harla litla staði sjá.
Eins og góður bóndi reynir að
búa sem haganlegast, og þannig,
að vinna hans komi að sem
mestum notum, þá ættu þeir,
sem vinna fyrir fjöldann, hvort
það eru vegamál eða annað að
kappkosta að leysa sín störf af
hendi, að fólk sjái, að það er
ekki eingöngu hið háa kaup,
sem hugsað er um.“
Rangæingur hefir lokið máli
sínu og verður ekki fleira rætt
í dag.
Starkaður.
IIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIÍIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIHIIIIIIIK
| Frímerkjaskipíi I
I Sendið mér 100 íslenzk frí-|
| merki. Ég sendi yður um|
I hæl 200 erlend frímerki. !
JÓN AGNARS f
Frímerkjaverzlun,
í P. O. Box 356. Reykjavík. \
IIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIHIIIIIIIIIUIIIIUIIIIIHI
KJELD VAAG:
HETJAN
ÓSIGRANDI
71. DAGUK
En Margrét hélt áfram að gráta, og þá lagði Soffía andlit sitt
við tárvota kinn hennar og sagði: „Fyrirgefðu mér, systir mín.
Ég ætlaði ekki að særa þig. Það voru illir andar, sem lögðu mér
þessi orð í munn... .það er Lúsíukvöld....“
Smám saman stilltist Margrét, og hún renndi höndunum um
hár Soffíu. Þannig sátu þær lengi. Loks stundi Margrét þung-
an og sagði hljómlausri röddu: „Ég hefi syndgað gegn guði og
mönnum, en guð er ýitni að því, hvernig iðrun mín er emlæg. í
tíu ár hefi ég þagað yfir þessu leyndarmáli — ekki aðeins vegna
sjálfrar mín, heldur, einnig vegna vammlausrar ættar okkar.
Lm dimmar nætur hefir þetta kvalið mig, og ég hefi ekki fengið
frið. Þegar maður minn var sofnaður, hefi ég beðið guð um fyrir-
gefningu....“
„Vesalings systir“, sagði Soffía.
„En nú er sem byröi létti af samvizku minni. Þegar maður minn
heyrir sannleikann.... “ ,
„Segðu þetta ekki,,Margrét“, sagði Soffía skelkuð og þreif ut-
an um handlegg henni. „Það er engum til gagns, að þú segir
manni þínum þetta. Látum þetta vera leyndarmál okkar tveggja."
„Nei. Samvizkan krefst þess, að ég tali. Játning mín mun verða
manni mínum þungbær — það veit ég — og hann mun blygðast
sín fyrir mig. En samt verður það mér til léttis. Þegar faðir okk-
ar heyrir um skömm níína, mun hann rjúfa verzlunafélag sitt
við Magnús Heinason, og það verður okkur báðum, þér og mér,
tii blessunar....“
Hún þagnaði skyndilega og þrýsti hönd systur sinnar. Svo hélt
hún áfram lágum rómi.L „Ég er svo hrædd, systir."
Soffía kippti að sér hendinni. Hræðilegri hugsun skaut upp
og henni fannst hjartað nema staðar. Með erfiðismunum spurði
hún: „Elskar þú hann énn, Margrét?“
Margrét-leit hvasst, á llana. Reiðilegt svar lá henni á vörum, en
hún stillti sig og svaraði aðeins kuldalega: „Þú getur spurt eins
slíkt getur ekki lient konu af göfugum ættum tvívegis. Magnús
og heimskt barn, Soffía. Einu sinni gleymdi ég sjálfri mér, en
Heinason er sem pest-í mínum húsum. Ég fyrirlít hann, og ég
vildi sjá hann liggja dáuðan fyrir fótum mínum.“
„Þeim, sem maður fyrirlítur, óskar maður ekki dauða,“ sagði
Soffía og virti systur sína fyrir sér. „Það er ekki fyrirlitning, sem
býr í brjósti þínu.“
„Kallaðu tilfinningar mínar hatur, ef þér gezt betur að því.“
„Æ, systir. Það er skammt á milli haturs og ástar. Hann er þér
enn hugfólginn."
Margrét kinkaði kolli. „Lifðu þá sæl í þeirri trú, Soffía. Mig
furðar raunar á því, live þú gerir þér títt um tilfinningar mín-
ar. Það hlýtur að styrkja þann grun minn, að þú horfir sjálf
girndarauga til þessa, ættlausa manns.... “
„Og þótt svo væri?“ spurði Soffía ögrandi.
„Þá myndi ég ekki kafia þig systur mína lengur", svaraði Mar-
grét titrandi röddu. „Ég myndi útskúfa þér, eins og ég dæmi nú
sjálfa mig....“
„Dæmdu engan á LúSíukvöldi, göfuga frú“, var allt I einu sagt
hressilegri röddu frammi í dyrunum.
Báðar systurnar litu við og störðu agndofa á Magnús Heina-
son, sem stóð brosandi i dyrunum. Margrét var fljótari að átta
sig. „Hver dirfist að ganga hér inn óboðinn?“ spurði hún þrum-
andi röddu.
Magnús yppti öxlum. „Göfuga frú! Ásakaðu mig ekki. Þjónustu-
fólk þitt mun ekki ætla að verða á vegi illvætta í kvöld, því að ég
sá hvergi eina eir.ustu þernu.“
„Hvers óskar þú?“
„Hin göfuga frú fagnar ekki komu minni. Ég er nýkominn frá
Kaupmannahöfn og vænti þess að hitta hér hinn tigna Axel
Gyntersberg.“
„Þá ferð þú erindisleýsu, Magnús Heinason. Faðir minn er
væntanlega heima norður á Hálogalandi."
„Það er leitt. Sjóferð norður á Hálogaland um hávetur er
ekki heillandi.“
Margréti leyndist ekki dulin merking bak við þessi síðustu
orð. Hún beit á vörina. Hún seildist með vinstri hendi aftur á stól-
bakið. Soffía var búin.áð fá ákafan hjartslátt. Hún fátaði við
hár sitt og föt og leit á þau Margréti og Magnús til skiptis. Loks
sneri hún sér að systur- sinni.
„Hvað er að, kæra systir? Gleymir þú húsmóðurskyldu þinni
og færir Magnúsi Heinasyni ekki velkomanda minni.“
„í mínu húsi er slíkrá leiðbeininga ekki þörf“, svaraði Margrét
hvasst. „Skipstjórinn er sjálfsagt þreyttur eftir langa ferð, og
mun halda aftur til skips síns, er hann veit, að faðir okkar er
ekki hér.“
Soffía reis hægt á fætur og sneri sér að Magnúsi, án þess að
skeyta um systur sína, „Ég leyfi mér að biðja um samfylgd þína
til húss föður míns hér í Björgvin. Ég áræði ekki án öruggrar
fylgdar að ganga um hinar myrku götur á þessu kvöldi."
„Þú verður hér í nótt, Soffía!“ sagði Margrét höstum rómi. „Þú
hefir sjálf óskað að vera.,hér, og þernurnar hafa reitt þér sæng.“
„Hvað segirðu, systir “ spurði Soffía með uppgerðarundrun 1
svipnum. „Ég þekki þig ekki orðið. Hingað til hefi ég ráðið mér
sjálf og jafnan séð mér farborða, og ég hlýt sjálf aö ákveða hvort
ég nýt gestrisni binnar eða ekki.“
„Það er hættulegt fyrir jómfrú að fara út á þessu kvöldi".
„Það er ekki komin nótt, elsku systir. Þar að auki treysti ég
á sverð og sterka arma Magnúsar Heinasonar. Þær vættir eru
ekki til, er gætu unnið mér mein.“
„Hugsaðu þig vel um, Soffía. Ég skal heldur senda með þér*
nokkra sveina og kyndilbera."