Alþýðublaðið - 06.12.1942, Blaðsíða 8

Alþýðublaðið - 06.12.1942, Blaðsíða 8
S W^mmW^ i.T TK&l%&&&wlmJQkM&9wHltr~^ *'J!>Wf**t^iW&lW'^&&W™, JLattg-aré&gtsr "l>. ''ðe^mWr l&ÍÍL Pi NÝJA BJ6 W£ I lepiMónaitB. (Paris CaíUiixg) Elizabeí Bergaer, Randolpb. Scott Basil Eathbone. Sýnd M. 3, 5, 7 og 9. Börw ýngri en 16 ára fá i. ekki aðganag, Sala aðgöngumiða hefst M. 11. jO JÓIV 7iofc/c«r voru í vinnu- ** mennsícu, sitt á hrorum fcæ og sáust stundum ekki mán- ¦uðum saman. Eitt sinn var manninum sagt frá því, að nú ¦væri kona hans með barni, og kom honum það mjög á óvart. En ekki varð honum annað að orði en þetta: „Æ, því kom hún ekki heldur tU mín?" * Jff FTIRFARANDI saga hefir -*-** orðið mjög vinsæl í flotan- -um: ¦ Focke-Wulf flugvél sveimaði yfir skipalestinni mestan hluta dagsins. Loks sendi enskt her- skip flugmanninum s vohljóð- andi skeyti: „Fyrir alla muni, fljúgið ein- hvers staðar annars staðar, — þér gerið okkur alveg ruglaða!" Focke-Wulf svaraði: „Allt skal gert til þess að þóknast Bretum," og breytti um stefnu. En í sömu svifum skaut vopn- að kaupfar sex þumlunga kúlu að flugvélinni. Þá spurði her- skipið hæversklega: „Kom þetta nokkuð nálægt yður?" „Nei, nei, það kom í margra mílna fjarlægð, þakka yður fyr- ir" svaraði flugvélin og reyndi að ganga m'illi bols og höfuðs á skotmönnum flotans. Evening S.tandard. * NÝLEG VÍSA ¥ ÓNAS ætti að fá sér frí ** Framsóknar á góngu. Kveldúlfur er kominn í karlinn fyrir löngu. * KYRRÐ OG RÓ ¥ SVEFNHERBERGJUM * gistihúss eins í Suður-Eng- landi, þar sem miklar loftárásir eru tíðar, er eftirfarandi til- kynning: „Gerið svo vel að tilkynna dyraverðinum, ef þér óskið þess að verða vakinn, ef loftárás dynur á. Að öðrum kosti verðið þér ekki ónáðaður." * C UMIR menn eru kurteisir — *^ aðrir segja bara sannleik- ann." STUAi?TCfc,oET£* ÍYRIRHEITHA — Og þú ætlar að skjóta Kaff_ arm, húsbóndi góður? Mér geðj- ast ekM að honum. Hann sagði, að einu sinni hefði hann verið kaHaður litla blómið. Já, það er lykt af honuim, en það er ekki blómaangan. — Ef imér geðjast ekki að honum, þá skýt ég hann,, sagði Zwart Piete. — Komdu nú með bestinn minn. Þegar de Kok var farinn, f ór Sara að hugleiða, hvort þetta hefði verið rétt gert af sér. Ef til vill 'hafði de Kok baf t á réttu að standa. Ef til vill hefði hún átt að lofa honum að skjóta Kaffann. Hún vissi ekki, hvers vegna hún hafði ekki leyft hon- um það. Henni var iila við Kaffa, ekki síður en bróður hennar, og hún 'hafði drepið nænri iþví eins marga Kaffa og hann. Var það vegna iþess, að hann var gamall, eða var það vegna þess, að hann var svo hugrakfcur? Eða hafði hún ekki getað drepið hann? Þetta Var hrœðilegp hugsun. Var'það rétt, sem hann sagði, að hann hefði leiðbeint þeim til sín? Hún reyndi að imiinnast þess, hvers vegna hún hef ði iátið sér detta í hug að fara til þorpsins. Kaffinn horfði framan í hana og sagði: — Það eru margar hugsanir í höfðinu á þér, hvíta kona. Og það er líkt um þær eins og ef tveimur ókunnugum uxum er beitt fyrir sama vagninn. Þeir kannast ekki hvor við annan og toga svo sinn í hvora átt. Þú ert, að hugsa um mig, og hverö vegna þú hafir ekki drepið mig, og þú ert' að hugsa um bróður þinn, sem guli þorparinn kallar húsbónda sinn. Úr lítilli öskju, sem hann bar í öskju um háls- inn, tók hann duft og brá því á eldinn. — Ég ætla að bregða mér stundarkorn inn í framtíð- ina. T/minn er eins og hringur. Það, sem liðið er, og hitt, sem koma á, er hið sama. Reykur steig upp frá eldm- um. Gamli maðurinn hélt uppi höndunum og horfði fast inn í eldinn. — Þetta er einkennilegt, taut- aði hann. — Mjög einkennilegt. Eru konur með sítt og ljóst hár í ykkar hópi? spurði hann. — Já, sagði Sara. — Og njóta þær mikillar virðingar og þykja þær' fegurri en aðrar? — Já. — Það er ein slík, sem ég sé ásamt bróður þínum. Hún hefir líka björt augu eins og sjakali. Honum þykir mjög vænt um þessa konu, og af því að hún er falleg, mun hún valda þér erf- iðleikum. Fallegar konur valda alltaf erfiðleikum. Erfiðleikarn- ir elta þær eins og flugur kjöt. Konan, sem fyrst kallaði mig litla blómið, var falleg, grann- vaxin, stolt kona, sem ég varð að borga tuttugu kýr fyrir. Það er eins mikið og maður borgar fyrir tvær venjulegar konur. Og svo vildi hún ekki vinna og að lokum brást hún mér og fyrir það drap ég hana, en bað var heimskulega gert. Hef ði ég ekki drepið hana, hefði ég fengið aftur kýrnar mínar og þær hefðu átt kálfa. En þá var ég ungur og þegar menn eru ungir, er blóðið heitt. Ungir menn geta aldrei hagnast á ótryggð kvenna sinna. Vizkuna kaupa menn sér aðeins með reynslu áranna. Já, ég sé hann ásamt þessari konu. Eg sé einnig aðra konu, stóra og feita eins og höfðingjafrú, og menn í hvítum fötum með mikið hár á andlit- inu og marga menn, sem ganga allir í sömu átt, eins og þeir séu bundnir saman og þó draga þeir ekki neitt. Ég sé líka margar fílatennur, stóra hlaða af fíla- tönnum. Meira get ég ekki séð, nema bróðir þinn er mikill mað- ur meðal þessa fólks, Ef til vill sé ég fleira, þegar ég er orðinn heilbrigður. Ef til vill þori ég þá lengra inn í tíma hins ó- komna. — En líður bróður mínu.m vél? spurði hún. — Er hann í fullu fjöri?. -— Já, hann er í fullu fjóri. Hann situr við eldinn og heldur í hestinn sinn. Hann er saddur og hamingjusamur. Þessi kona er ekki f arin að ónáða hann enn þá. Hann hefir ekki kynnzt henni enn. Nei, vertu róleg, honum er engin hætta búín, og ekki okkur heldur. Þegar hætt- an nálgast, mun ég segja ykkur frá því, og við gerum ráðstaf- anir gegn henni. Þeir gammar, sem munu kroppa bein okkar, eru ekki farnir að fljúga enn þá. Eg á lyf gegn öllum hættum og þegar ég er nálægt getur ekkert orðið þér að? meini, því að andi minn er mjög sterkur, alltof sterkur fyrir líkamann. Já, andi minn er sterkari og hugrakkari en ljón, og andleg sýn mín skarpari en arnarins. Þú ert að hugsa um það, hvað þú eigir að segja við bróður þinn, sem er frægur fyrir það að veiða Kaffa eins og mig. Hann þagnaði, brosti ðg sagði svo': — Segðu við bróður þinn, að ég sé þér hið sama og hest- urinn eða uxinn, og það nægir sem svar við spurningum hans. Og þetta sagði hún við Zwart Piete, þegar hann kom. — Ég á hann, Piete, sagði hún, og þar með var málið út- rætt, eins og um hefði verið að ræða kú eða kind. SBTjiHj^íAiesiesss WŒmmuk mms® Sýuiatg fcL 4«, 6,3© og S. lænii eiAL dASX' Tbis'" Aacíd' H€sa<v«m too) Kl. 2.30: Smámyndir. Á morgun ki. 5, 7 og 9: (Manpower) Marlene Dietrich Edward G. Bobinson Bönnuð fyrir börn ínnan 16 ára. Þau dvoldu á sama stað í fá- eina daga enn þá, þangað til Kaffinn var orðinn ferðafær, og ræddu um framtíð sína. Rink- als, eins og þau kölluðu hann, var kunnugur bæði fyrir norð- an og austan. Sem betur fór höfðu þau Sara og de Kok gnægð skot- færa. Zwart Pite trúði ekki eitm orði af því, sem de Kok sagði um eyðileggingu leiðangursins, en hins vegar hafði hann gam- Hagvitsmaðnriiui Bd;-son Sýnd'kl. s; T; 9. Bamasýning kl. 3%. ÆSKA EDISONS 'Mickey Kooney A.ð^n^uimáðar. eéy&r fré Jd. 11 f. h. an af löngun de Koks til þess að losna burtu frá leiðangurs- fólkinu og ferðast um ókötmuð svæði frjáls og óháður. Þau þurftu ekki að hirða um vagn- ana og búpeninginn og láta slíkt tefja fyrir sér. Þau gátu farið hratt yfir og þurftu ekki að bíða eftir neinum. Margt var hægt að gera og margt var hajgt að sjá. Fyrst urðu þau að fara mjög hægt, því að Kaffinn gat ekki borið sig hratt yfir vegna sárs- Kappakstarshetjan. I. KAFLI SELDUR MANSALI TC«G vildi, að ég gæti tekið ?*-* þátt í kappakstri. Ég skyldi sýna Rómverjaföntunum, hvað brezkur vagnstjóri getur! Ef ég ynni gæti ég beðið keisarann um frelsi fyrir mig og félaga mína!" 5 Alfreð, hinn hrausti, enski kóngssonur gnísti tönnum í reiði þegar hann leit á Rómverj- aha, sem stóðu umhverfis og fyrir neðan hann. . Þarna var mikill kliður og háðaði. Allt umhverfis Albert heyrðust grófir hlátrar, óp her- manna, köll uppboðshaldarans á þrælamarkaðinum og kaupend- anna. Svipuhögg heyrðust í gegn. Hann fann sárt til niðurlæg- ingar sinnar og hjálparleysis. Nú átti að selja hann, hermann- inn, son brezks foringja, á þrælauppboði hér suður í Róm. Þetta var á stjórnarárum Tit- usar keisara. Þá voru menn, sem handteknir voru í bardög- um, jafnan seldir hæstbjóð- anda á þrælauppboði. Síðan áttu einhverjir grimmir hús- bændur öll ráð á lífi þeirra og limum. Sólskinið var brennandi heitt. Sólin hellti geislum sínum yfir hóp rómverskra borgara, vagna og hesta höfðingjanna, yfir ríka kaupmenn í búrðarstólum, sem þrælar héldu á. Hitinn steikti hálfnakta fangana, sem skipað hafði verið í röð á pall nokkurn. Vopnaðir hermenn gættu þeirra. Þarna stóðu þeir Alfreð og fé- lagar hans tuttugu, á milli ó- gæfusamra Araba og óttasleg- inna blökkumanna frá Libyu- Alfreð var meira en þrjár álnir á hæð, herðabreiður og vöðvastyrkur. Hann Var bæði hryggur og reiður. Hann hafði verið snjallastur allra kappakst- ursmanna í Bretlandi og hafði veitt forystu þrem þúsundum hraustra Breta. En að hvaða gagni kom það nú? Rómverskur her hafði yfir- bugað þá og tekið. Alfreð og tuttugu félaga hans höndum og flutt þá til Róm til þess að seija þá í þrældóm. Enn vildi hann þó'ekki sætta sig við ósigurinn. Hann braut heilann um Iausn, meðan hann léit í kringum sig. Einmitt þennan sama morgun hafði hann heyrt, að innan skamms ættu að hefjast leikar í Goloss- eum, hinu mikla hringleikhúsi Rómverja, og fyrsta daginn var kappakstur aðalskemmtiatriðið eins og vant var. Það var mesti íþróttaatburður ársins. Og þetta ár hafði Títus keis- ari heitið því, að hann skyldi , veita sigurvegaranum hverja þa ósk, sem hann bæri fram, ef það stæði í hans valdi að gera það. Alfreð óskaði þess ákaft, að ^SOMEO^EATTHETwE5HALL| COME 00OR/EXPECTINS1 5EE/ A W/ VIÍITOKð? 'WEHAVECREATNEED OFSPBBCtí WITHYOU, OQUICKOWE,ABOUT K6 WRETCH MYNÐA- SAGA. örn: Það er einhver við dyrn. ar. Kannske er von á einhvérj- um gesti? Hildur: Við skulum sjá. Kom inn! Einn 'hermannanna (við fang- ann): Það er nauðsynlegt, að þú játir strax. Hildur: Það hlýtur að hafa gérzt .eitthvað iþýðingarmikið, fyrst þið omið svona seint. Hvað hef ir Bajur gert af sér? Hermiaðurinn: Við fundum ¦bann í kvöld í laumulegum sam_ ræðum við iapanska f jandmann.

x

Alþýðublaðið

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Alþýðublaðið
https://timarit.is/publication/2

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.