Vísir - 20.09.1952, Blaðsíða 5

Vísir - 20.09.1952, Blaðsíða 5
Laugardaginn 20. september 1952 VlSIR i SlgtEfður Magríússon: A sakamagiBtafoekk í Bangkok-borg. Það getur orðið afdrifaríkt að athuga ekki það, sem skrifað er í vega- bréf manna. ESIeffta og síðasta greinin úr Austuriandaför Sigurðar í sunrsar. Um borð í TF-RVH , „HEKLÁ" á leið frá Pakistan til Persíu 29. ágúst. Við erum á leiðinni til Abadan, olíuborgarinnar miklu. Mér finnst rétt, milli þess sem horft er yfir hinár gulu, sól- brenndu auðnir Mohammed Mossadeghs, flogið yfir há- fjöll arabiska Ornanskagans, sem minna á myndir af lands- lagi í tunglinu, Hekla spegluð í bláum fleti Persaflóans, að stytta vöku hinna sjö klukku- stunda, sem líða frá því að farið er frá .Karachi og unz fast land er undir fótum, með því að tína saman einhver minningabrot frá því ferðalagi, sem nú er senn á enda og smeygja síðasta ferðabréfinu til lesenda Vísis í póstkassa norð- ur í Aþenu, áður en gengið verður þar til riáðá í kvöld. Áréiðanlegt er það, að eitt- hvert kenningaheiti verður öld okkar gefið, er stundir líða fram, og fróðlegt væri að geta ráðið rétt gátuna um það. „Gullöld hin nyja"? „Tímabil hinnar síðari endurreisnar"? Hver veit? Eitt væri alveg áreiðanlega réttnefni, „Eyðu- blaðaöldin mikla", því að ekk- ert eitt einkennir samtíð okkar eins og eyðublaðiði Eyðúblaðasérfræðingur aim borð. Hér er um borð sérstakur starfsriiaður, sem á að ábyrgj- ast að fullnægt sé öllu því réttlæti, sem einkennist af fag- urlega útfylltum eyðublöðum. Enginn þeirra, sem til áhafnar- innar teljast, hafa íneira að gera en hann, og naumast mun nokkur rækja ábyrgðarmeira embætti, því að ef á eitthvert allra þeirra mörgu skjala, sem Jhann á að skrifa, skyldi vanta punkt eða kommu, þá er aht í voða, — vélin kyrsett — og guð má vita hvað, en til þess kemur ekki. Þetta e'r maður, sem kann sitt handverk. Hann fyllti út farþegaskrá, póst- skýrslu, áhafnarlis'ta, vöruskrá, hvert í 12 eintökum eða 48 skjöl alls í Calcutta í gær^ þar sem við biðum méðan eldsneyti var tekið.Vitanlega þurfti hann, auk þessa, að skila lista yfir mat- og drykkjarföng, heil- brígðisskýrsium og ábyrgjast að hver farþegi útfyllti gjald- eyrisskýrslu, heilbrigðisvottorð og eyðublað, sem fór til lög- reglunnar. Hann sagði mér áðan að það myndu vera um eitt þúsund eyðublöð, sem far- þegarriir yrðu að afhenda, sam- kvæmt leiðbeiningum hans, í einni Hongkongferð, auk þess sem hann verður sjálfur að skila vegna áhafnarinnar. Vöndur kaball. Enda þött ö'll störf þessa manns séu svo vel af hendi leyst, sem bezt verður á kosið, þá lítur svo út, að við séum álíka óvelkomin til hverrar nýrrar flugstöðvar og skæðir skemmdarverkamenn, enda vakað ýfir hverju okkar fót- máli, vegabréf varðvéitt af lögreglu, þar sem dvalizt er um nætursakir, ljósmyndatök- ur bannaðar, viðdvölin í stuttu máli; eins konar stofufangelsi, þar sem okkar hefur verið gætt af ótal embættismönnum, sem tryggt hafa þannig öryggi ríkja sinna. Við höfum afar oft verið áminnt:, Ekki að villast! Beint áfram! Haldið röðinni!, en alltaf höfum við sloppið — au'ð- vitað vegna eyðublaðanna, sem ætíð hafa verið í lagi. „Ségið mér, minnkæri herra. Til hvers andskotaris er nú þetta"? spurði ég skrifstofu- mann vorn í gær, er ég fékk eyðublað, þar sem skrá átti ná- Sigurður Mágnússon í hópi Búddaharnurika Mármaramunstcris- ins í Bangkok. Sigurður nefnir myndiria „Þrír heilágir og einn bersyndugur." kvæmlega hvar við hefðum gist undanfarnar fjórtán nætur. „Þér megið ekki spyrja mig um það. Ég get sagt yður hvérn- ig- á að útfyllá eyðublaðið, svo að enginn embættismaður geti haft hendur í hári yðar, en spyrjið mig ekki um hinn eig- inlega tilgang þess, er í önd- verðu setti þá krossgátu sam- an, sem þar er skráð. Eg reyndi léngi vel að ráða hana svona eins og -þegar maður leikur sér við að leggja kabal, en það var vondur kaball. Hann gekk aldrei upp. Ég er fyrir langa löngu búinn að gef ast upp við að brúa bilið milli heilbrigðrar skynsemi og allra þeirra reglu- gerða og eyðublaða, sern em- bættismannaherinn' ér' vopnað- ur hér í Austurlöndum." Austurlenzk nótt. Þetta rifjar upp fyrir mér söguna um samskipti okkar við embættismanninn, sem gætti borgarhliðsins í Ka~ achi — eins konar Sanki-Péturs þeirra í Pakistan, og c| ætla að skrá hana hér, svo a^: a. m. k. ein grein austurlenzkrar em- bættisfærslu gleymisí mér ckki. Við gistum á Grand í nóttj Raunar nefndi ég það með sj .'."f- um mér „afdrepið" og eii'.n Norðmannanna var svo ósvíf- inn að kalla það „fjósið", en þetta var hótel nokkurt, sem er niiðja véga milli flugvallar og borgar í Karachi. Það væri kapituli út af fyrir sig að segja frá sóðaskapnum þar, en bví sleppi ég að sinni. Gaman væri líka að mega lofa hið eina, sem ágætt var þar, rúmið, þar sem ég svaf vært í nókkra klukku- tíma, -en það þori ég ekki fyrr en norður í Aþenu í fyrramál- ið, en þá verður örugglega kom- ið í ljós, hvort ég þarf að hafa á samvizkunni óleyfilegan inn- flutning skordýra til Evrópu. Ég er þó enn mjög bjartsýnn og vongöður vegna þessa, en hiris vegar alveg viss um að hafa étið ofan í.mig alla þá ólyfjan, sem unnt er að byrla manni í mat. En þetta var út- úrdúr. Ég ætlaði að tala um Lykla-Pétur. Klukkari var að byrja ganga fjögur í nótt, er við ókum í stórri bifreið eftir þjóðve'ginum frá Grand áleiðis til flugvall- arins. Engir voru á ferli nema tveir menn, er tej'mdu klyfjað- an úlfalda og tötralegur náungi með poka á baki, sem flýtti sér úr augsýn, er við nálguðumst Þetta var heit, myrk austur- lenzk nótt, undarlega kyrrlát þeim sem nýkominn er þaðan, sem náttúran eignast nýtt líf er rökkva tekur, þar sem sofn- að er við niðinn frá þúsundum smádýra, er hef ja söngva. við sólsetur. Hér drjúpir þögull pálmi yf ir gulum sandi, og virð- ist engu láta sig varða þótt ljóskeilurnar tvær frá bifreið- inni okkar rjúfi skörð í múra myrkursins, er lukti um hann. Hér mun allt verða á morgun eins og það var í gær, þrátt fyrir komu okkar, engan varðar úm þessa bifreið nema e. t. v. hungraðari þjóf með' poka á baki. Og okkur varðar heldur ekkert um þetta land. Bráðum mun Hekla halda héðan, sigla vestur á bóginn, áleiðis heim en þá verður Pakistan að baki, og það er gott. Vtð dottum og bíðum þess að komast sem fyrst út að flugstöð. Tímasprengjur og yítisvélar. ¦ Við hrukkum upp við að bifreiðarstjórinn hægði skyndi- lega á ferðinni, hemlaði. Hvað var að? Framuridan okkur voru tvö hlið, rammlega gerð, með nokkurra metra millibili, harð- læst. Hvers vegna hafði þessum tálmunum verið komið fyrir á veginum? Jú, það var auðvit- að. Flugvöllurinn var eitt f jör- eggja hins unga ríkis, sam- komulagið við nágrannana bölvað, aldrei að vita hvenær Hindúar tækju upp á að sénda skemmdarverkamenn einmitt þessa leið. Hér voru náttúru- lega hermenn á verði, gráir fyrir járnum. Við biðum þess að þeir kæmu og rannsökuðu vegabréf okkar. Eftir allíanga dvöl tók bif- reiðarstjórihn að þreyta hornið. Ekki myndu nú óvinir ríkis- 'ins hafa slíkan hávaða uppi, enda hélt hinn friðsami afkom- andi spámannsins áfram að æpa á flautu sína í stað þess að reyna að komast hávaðalítið á leiðarenda. Ménh tóku nú að 'gera gamni sínu: „Ég kann bezt við þann, sem ætlaði gegn Um skráargatið", heyrði ég Svía einn segja við samferðamann sinn, og er ég innti hann eftir, sagði hann mér söguna, en hún cr á þessa leið? Þrír eiturlyfjaneytendur komu að harðlæstri hurð. Sá, sem reykti ópíum, sagði: „Við skulum leggjast niður og bíða þess að hurðinni þóknist að tipnast". Anriár, sem var vín- drukkinn var, mælti: „Við mölvum okkur í gegn". Hinn þriðji, en sá reykti marihuana, sagði: „Ég skal smjúga í gegn um skráargatið." „Hvernig væri að fara út úr bifreiðinni og opna hliðið?" spurði einn samferðamannanna. „Það myndi kosta mig stórsekt eða tugthús," svaraði bifreiðar- stjórinn og hélt áfram að æpa. Þegar liðnar voru ýkjulaust tíu mínútur kom náungi rólandi utan úr myrkrinu. Hann var berfættur, skítugur, lausgirtur, svefndrukkinn. Þetta var varð- maðurinn. Hann var svo al- ¦ saklaus af að vera vakandi að við sannfærðumst um þáð, nokkrir Skandinavar, að hann myndi með beztu samvizku geta svarið það í dag við skegg spámannsins, að í nótt hefði hann hvorki opnað hliðin fyrir friðsömum ferðalöngum, né Hindúum, klyfjuðum vítisvél- um og tímasprengjum. „Hvers vegna hafið þið þess- ár tálmanir hér"? spurði ég bifreiðarstjórann um leið og hliðið skall aftur að baki okkur. „Spyrjið mig ekki um það", svaraði hann. „Ég hef aldrei botnað neitt í því. Þá gátu hef ég aldrei ráðið." Það getur oft komið sér vel. , Eg sé að flestir farþeganna dotta og veit að enn er langt í land. • Þess vegna er líklega þezt að ég dundi við það stund- arkorn a'ð reyna að reisa aust- -rænum embættismönnum ofur- lítinn minnisvarða með því að segja söguna um það, er ég sat á sakamannabekk Bangkok- borgar. Ég byrja með aðdrag- andanum, tildragelsi tugthúss- dyra: Nýlega stóðum við síra Jóhann Hannesson við af- greiðsluborð í skrifstofú ræð- ismanns Thailands í Höng Kong. Ég rétti ungum og frem- ur þokkalegum pilti vegabféf mitt, og bréf frá afgreiðslu- manni Braathens, þar sém gengið var í ábyrgð vegna væntanlegs ferðalags míns til Ðangkok og þess óskað að mér yrði veitt leyfi til vikudvalar þar. Ungi, viðkunnanlegi pilt- urinn leit á plöggin. Allt í einu belgdist hann allur út, horfði á mig eins og strangur dómari á illræmdan sökudólg og sagði: „Ömögulegt. Þér fáið ekkert dvalarleyfi". Svo sneri hann í mig rassi og strikaði burt, þangað sem hann hafði fyrír setið við skrif tir, er við korrium inn. Við tókum nú að biðjast skýringa. Strákur hreytti í okkur svörum, en öll voru þau á þann veg, að einhvern veginn var alveg ómögulegt að sann- færast um að hann segði satt, án þess þó að beinlínis væri gerlegt að fullyrða að svo væri ekki, en alveg áreiðanlega geð- laus maður, sem hefði getað Við bambustjaldið — kínversku landamærin. Mennirnir tveir í baksýn eru hermenn rauðliða.

x

Vísir

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Vísir
https://timarit.is/publication/54

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.