Vísir - 11.08.1953, Blaðsíða 7

Vísir - 11.08.1953, Blaðsíða 7
Þriðjudaginn 11. ágúst 1953 VISÍB PVfUVVVWVVWVVU,WVWVVV%AJ%/VWVVlArtJVnj1JVVV^rtfl^^ Une^kMl í Marseilles ettir FMÍIÆ LmTA Flóttahjónin yfirgáfu skýli sitt um sólaruppkomu. Fötin þeirra voru orðin hræðilega útleikin, og skór Blanche voru örðnir gatgenghir. Þennan svala morgun í ilmsterku loftinuu um sólaruppkomu, gleymdu elskendurnir um sinn eymd sinni og einstæðingsskap. Þau trúðu hvqrt öðru fyrir því hlæjahdi að þau væru banhungruð. Og svo lét Philippe Blanche fara inn í kofann aftur en fór sjálfur til Tholonet að ná í mat. Þegar hann kom aftur yar Blanche dauðhrædd. Hún þóttist hafa séð úlfa á næstu grös.um. Þau notuðu stóra héllu fyrir borð. Blanehe og Philippe voru eins og zigaunar sem snæða úti á víðavangi. Eftir borðhaldið fóru þau út á sléttuna og héldu sig þar allan daginn. Þar áttu þau ef til vill sælustu sturidir ástalífs síns. Én þegar myrkrið færðist yfir urðu þau hrædd. Þau langaði ekki að verða eina nöttina enn í þessari einveru. Hlýtt og hreint ijallaloftið hafði gefið þeim nýjar og bjartari vonir. — Ertu þreytt, barnið mitt? spurði Philippe. — Æ já, svaraði stúlkan. —I Heyrðu. Nú förum við síðustu ferðina. Við förum í kofa Isnards í Trois-bons-Diéus og verðum þar þangáð til frændi þinn fýrirgefur ókkur éða lætur fangelsa mig. — Frændi fyrirgefur okkur. — Eg þori ékki áð tréystaþví. En hvað sem öðru líður vil eg ekki vera á flótta lerigur. Þú þarft að hvíla þig. Komdu, við sklum leggja af stað. Við göngum hægt. , Þau gengu yfir sléttuna, burt frá Infernets. Til hægri Var Chateau de Saint-Marc, — þáú sáu staðinn upþi á hæðinni. Eftir klukkutíma gahg voru þau komin á ákvörðunárstaðinn. "KbfiTsriafds stóð á ásnum vinstra megin við veginn til Vau- vehargus þegár koriiið er fram hjá Vallon de Repentance. Þetta Var svolítið tveggja hæða hús. Niðri var aðeins eitt herbergi, þar stóð súndUrliðaður borðgarmur og þrír stólar sem setuna Varitáði í. Stigahéfna var uþp á lbftið, þar var ékki aririáð en dýna á hálmbing. Isnard hafði ve'rið svo huguls'amur áð skilja eftir hvítt lak á dýnunni. Philippe hafði ætlað sér að fara til Aix rhbrgunihn éftir til að snuðra um hvað de Cazalis ætlaðist fyrir viðvíkjandi hon- um. Honum var ljóst að hann gat ékki dulizt öllu léngur. Það lá við að hann væri í léttu skapi ér hann lagðist f yrir eftir að hafa hlustað á huggunarofð Blanche, sem ékki hafði ekki misst bjartsýhina og vonina, sem ungum stúlkum er eiginleg. Þaú höfðu riú flækzt um f jöll og skóga í tuttugu daga. f tutt- ugu daga höfðu lögreglumennif riir verið áð eltast við þáu. Stundum höfðu þeir lerit á villgötum, én álltáf kohiizt á sporið aftur fyrir tilviljun. De Cazalis hafði esþázt út áf bllum þéssum seinagangi. í hvert skipti sem "strokuhjónin sluþpu úr gréipum leitarmannanna fannst honum sém hann hefði orðið fyfir þer- sónulegri móðgun. Leitarmennirnir höfðu kofriið tveim tímum of seint til Lambesc. Tilkynningin um að strokuhjöriin hefðu komið til Toulon kom ekki fyrr en daginn eftir að þau fóru aftur til Aix. Alls staðar höfðu Philippe og Blanche sloþpið líkast og fyrir kraftaverk. Loks sakaði de Cazalis lögrégluna fyrir sviksemi. En á endanum frétti hann að strokuhjúih væri nálægt Aiíc og mundu verða gómuð þá og þégar. Hann fór sem hráðast til Aix. Hann vildi taka þátt í leitinni sjálfur. Konán í Cours Sextius, sem hafði hýst Blanche og Philippé nokkra klukkutíma, hafði orðið hrædd. Og til þess að hún yrði ekki sökuð um hlutdeild sagði hún frá öllu. Hún sagði að það væfi ékki ósénnilegt að hjúin væri í einhverjum kofanum hans Isnards. Þegar Isnard. var yfirheyrður þrætti hann afdráttarlaust fyrir allt. Hann sagðist ekki hafa séð ættingja sinn í ;marga mánuði. Þessi yfirheyrsla fór fram meðan Blanche og Philippe voru í kofanum í Troís-bons-Diéux. Kaupmaðuririn gat ekki komið boðum til þeirra um nóttina. Um klukkan fimm morguninn eftir drap lögféglufulitfúi á dyr hjá honum og tilkynhti að hús- rannsókn færi fram á heimili hans í öllum þremur kofunum. Dé Cazalis varð éftir í Aix og gaf þá skýringu að hann væri hfæddur um að hann gæti ekki stillt sig um að drepa Philippe ef hann kæmist í færi við hann. Lögreglumennirnir sem könn- uðu kofann í Puyrecarford komu að tómu hréiðrinu. Isnard bauðst af klókindum til að fylgja lögregluiani í kpfann í Tholo- nét, hann hafði grun um að sú ferð mundi verða til ónýtis. LogréglufuHtfúinn fór méð tvo aðra ménh tii Trois-bons-Diéux. Hann hafði líka með sér lásasmið, því að Isriard hafði géfið fremur óglöggar upplýsoingar umaS lykillinn að kofahum væri úndir steini til hægri 'viÖ 'dyrnar. • » ¦ < - = 'J KÍuMfeári vár ufn; séx' þegár fUiltrúinn köm að kð'fahuíh. D^r og gluggar var lokað og ekki heyrðist nokkurt híjóð aS inrian. Fulltrúinn lét hhefahöggin dýnja "á hufðinrii og hrópaði hárri roddu: — Ljúkið upp — í laganna nafni! - Ekkert svafaði honu'fn riema befgmálið. Ekkert hreyfðist. Liðu nú nokkrar mínútur, en þá sneri fulltrúinn sér áð lásá- smiðnum og 'sagði: — Stingið upp lásinn. Lásasmiðurinn tók til starfa. En þegar ískrið í skránni byrj- aði var hlerunum fyrir einum glugganum hrint upp og Philippe Cayol kóm út í gluggann og skæra morgunsólina, með nákinn háls og handleggi, ringlaður og reiður. — Hvað viljið þið mér? spurði hann og studdi olnbogunum fast í gluggakistuna. . Philippe og Blanche höfðu vaknað þegar lögreglufulltrúinn barði fyrsta höggið á dyrnar. Þau settust hálfringluð á dýnuna og hlustuðu með vaxandi kvíða á mannamálið fyrir utari. Það var líkast og Philippe ætlaði að kafna, þegaf hann heyrði hrópið „í laganna nafni!" .... þetta hræðilega kall, sem hljóm- ar líkast þrumu í eyrum þess sem sekur er. Hann. spratt upp Sjötugur í eiag: Guðjón H. Sæmundsson, hyggíngameistari. Á kvöldvökuniii, Maðurinn, sem sækist ekki efíir Iofi, fær sennilega mest hrós. Liðpjálfinn var að æfa nýlið- ana á göngu, og tók þá eftir því, að einn í hóphum var ekki „í takt" við hina. Hann gekk því til nýliða þessa, og sagði: „Heyrðu, lagsmaður, veiztu, a3 enginn hinna er í fákt við þig?" „Nú, hvað kemur það mér við?" svaraði nýíiðinn. „Þú stjórnar J>essu, svo a5 þú ættir að benda 'þéim á það!" anna, sté annar bakvörður þeirra ofan á hanri. „Hvers vegna gerðir þú þétta?" spurði dómaririn, sem stöðváði þegar leikinn. „O, eg ætlaði bara að bregða honum," svaraði ííllínn. Samvizkusemi er oft kehnt fnargt, sém er aðéins hræðslu að þakka. • Frúin: „Géfíð méf ékki svóha bemamikia bifa." KjÖtsaÍínn: „Nei, þér borgið fyrir j»á." Þégar hersveitin var búin að koma sér fyrir á vígstöðvunum, tók yfirmaður hennar eftir því, að menn hans voru að klífa upp í tré eðá skríða innan uta runn- anna. ,íHvað er um áð véfa?" hróp- aði hann. „Afsákið, föringi," svaraði Íiðþjálfinn, „én við leynduna f áilbyssunni svo vel, til þess að f jandmennirnir sæju hária ékki, áð við getum ekki fundið hana." • Dómafinn: „Nú, þér haldið þá, áð hann hafi alls ekki ætlað áð krækja áugað úr yðuf?" Kæfahði: „Nei, en mér er ö- hætt að segja, að hann hafi reynt að troða því lcngra inn í höfuðið á mér!" "• „Kurteisra-manna-klúbbur- inn" í New ¥ork hefur æskt þess við meðlimi síita, að þeir táki ofan, þegar þeirt tala við kbhur í sfma. • ;. Héfir þú heyrt' sðguna uöi það, þegar maurarnir og fíl- arnir kepptu í knáttspyrnu. Menn gætu haldið, að leikurinn hefði verið mjög ójafn, en það var nú öðru nær, því að þegar komið var eð ieikslokum stóðu mörkiri 3:3, og maurarnir voru í sókn. Einkum var miðfram- herji þeirra slyngur og hættu- legur, ög þegar hann gerði upp- Máup ' á síðustu míriútu léiks- 'ins\'0g: Var áð því kbminn að brjótast gegnum varnir fíl- úm áíhhI ðttft „Fn ældgámmeí BSn". Fyrir nákvæmlega 35 árum birtist éftirfarándi keðjubréf í Vísi og hefir blaðið valið því að ' yfifskrift: ' „VitÍeýsa", en ^pistill þessi hafði borist rhörg- um bæjarbúum í pósti um þær múridir: „O, Herre! Jeg bön- fálder dig, bevar den hele Men- neskehed. Herre! Giv os Fred paa Jord. — Detta er kommet fra et af de krigsförénde Lande, for at sendes hele Jórden over. — Vær sáa gbd at omskrive dette bg sénde det til en Mahd eller Kvinde hver bág i ni Dáge, og þaa den tiende Dag skal der vederfares dig en stor Lykke. ;— Det er sagt i gamle Dage at hver Marid éller Kvinde som læser dette og lader det gaa videre, skal blive fri for stbre Bekymririger, rhen at alle som Íæsef détté bg lader det gaa sig fbfbi, skal rarrimes af en stor Ulýkke. — Bryd ikke Kæden og glem ikke de ni Dage — Den forsættende — Röde Kors Kæde." Þáu eru rriéð bðrum orðum ekki nein ný bóla keðjubréfin sem undanfarin ár háfa öðru hVÍefju sturigið úpp kollinum, en öll' éigá þáu sámriierkt í því. að viðtakendum er hótáð óham- ingju, jafnvel kvÖlum og pínu, éf þeir serida þau ekki áfram tii ákveðinriar tölu manna, én áftur á moti höppum og ham- ingju, ef orðið er við tilmælun- um. . Einkennishúfur biffeiðastjóra. 11. ágúst 1848 birti lögregju- stjóririn í Reykjavik. •eftirfaW andi auglýsingu í Vísi um éin- kennishúfur harida bifréiða- stjórum: „Einkennishúfur handa bif- reiðastjórum í Reykjavík fást hjá klæðskera Reinholt Ander- son, Laugavegi 2. — Húfur þessar er bifreiðastjórum þá skylt, samkVæmt 9. gr. sbr. 13. gr. laga rir. 88, 24. nóvember 1917, að hafa á höfði ef þe'ir eru áð Mfréiðastj&fastáffi. — Þetta biftist-;,til eftirbféythi ölíum þeim, sem hlut eiga að máH." Einn hinna kUnnustu í 'hðpi roskinna iðnaðarmanriá, Guð- jón Sæmuridsson, bygginga- meistari, Tjarnargötu 10, ' é sjötugs afmæli í dag. Guðjón hefur dvalið utnára- tugi hér í bæ ög löngu kunnur sem afkastamikill hg starfssam- ur iðnaðarmaður, enþó eí hann. ekki borinfi hér ög barnfæddur, því að harin fæddist í Níkulás- arhúsum í FljÖtshlíS, 'ei.hn fimmtán systkiria. Guðjöri réð- ist til smíðanáms jafriskjótt og fært þótti, eri fátækt Vár fhikii í uppvéxti hans, éins og Vbri- legt vaf á svo bárnmö'rgu néim- ili. Hánn útskrifaðist lærðúr tresrriiður um tvítugt;''og síðan hefur hann stáðið fyfir 'býgg- ingu fjölda húsa hér í bæ, erida hefur hánn verið kapþsaniúr ög áhuginn mikill í þeim efnum. Má því riieð riokkrum sahnij segjá, áð Guðjón háfi'se'tt sinn svip á bæinn. Kvæntur er Guðjón Árnheiði' Jónsdóttur frá Stpkkseyri? hiiinE ágætustu konu, og er heimili þeirra rómað fyrir snyrti- mennsku og listrænan bíæ. Fjölmargir viriir Guðjóns minnast hans í dag á þessum merku tímamótum ævi hans, og þakka honum gengin spor og margar ánægjustundir. E >6* Framh. af 2. síðu. Lagerlöf, Pétur Gaut eftir Ib* sen, ævintýri Andersens, Eftir-< litsmanninn eftí'r Gögbl, ind-« verska helgiritið Bhágavád* Gita, auk fjölda annafra rita, Biblían hefur verið þýdd á es- peranto fyrir löngu, og grúi tímarita kemur út á máliriu. -?m Loks má nefna sýnisrit bok»» fnehnta ýniissa þjóða (ahto- logiur), svo sém katalöhskt, pólskt, urigvérfekt og éænskt. Esperantistáfélágið Aúfofe í Reykjavík sér 'um þet'ta mót;;en formaður þess er Árni Böðváfs- son cand. mag. í stjórn Sam- ¦bands íslenzki-a esperaritista eiga nú sæ'ti Halldór Kolbéíns prestur í Véstmárináeýjúfn, för- maður, Hallgrimur Sæmunds- son kennaii, Höfn í Horhafifði og Ólafur S. Magriússón, 'sköla-» Stjóri, Vík í MýVdal. Þeir, séfn kýrinu að VÍI'ja fá upplýsingar um rhótið,' ge'tá sriö' ið sér til Ölafs S. Magnús'Soriár, simi 7901, eðá belh't fil'sám- bahdsinB, pösth^lf ÍÖSlj'Rvík^ ...... (Frá Sambandi isl. esperantista'). ^jjj

x

Vísir

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Vísir
https://timarit.is/publication/54

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.