Vísir - 05.01.1957, Blaðsíða 7

Vísir - 05.01.1957, Blaðsíða 7
Laugardaginn 5. janúar 1957 VISIR ¦ ¦ ¦ U u ¦¦¦¦ ¦¦¦¦ EDISON MARSHALL: ¦¦¦¦ ¦¦¦¦ ¦¦¦¦ ¦¦¦¦ Víkinaurim 17 u u u (BBflBBBBBBBBBBBRBflBfllBBHflflBBflBBflBBBBBB inum, þar sem seiðkonan bjó, sem aldrei yfirgaf bústað sinn í jarðnesku líki, enda þótt skæðar tungur segðu, að oft sæist hrafn hefja sig til flugs af turninum í dögum og koma aftur um sólsetur með blóði roðnar fjaðrir. Skip Hastings lágu á höfninni. Þar var allt hljótt og kyrr- látt um borð. Hin vopnaða áhofn virtist ekkert glöð yfir því að sjá aftur heimabyggð sína. Víkingarnir stóðu í smáhópum á þilfarinu. Ég sá hvergi foringja þeirra og áleit, að hann hefði farið til turnsins eða eitthvað annað. Á votum fjölum skipakvíarinnar sá ég tvær konur. Þær sneru baki við mér og leiddust. Þegar ég kom nær þóttist ég vita, að hærri konan, með gullnu flétturnar, væri dóttir Rhodri kon- ungs, en hin með dökkt slegið hár, væri þerna hennar af ein- hverjum svipuðum kynþætti og Kitti. Sannleikurinn var sá, að Lappar voru eini þjóðflokkurinn, sem ég vissi að hafði svart hár. Þá tók ég eftir því, að lægri konan var miklu ríkmannlégar klædd og hafði gullfesti um hálsinn. Ég varð mjög undrandi á þessu. En þá sneru konurnar sér við og komu í áttina til mín. Að undanteknum háralitnum svipað Morgana prinsessu ekki hið minnsta til Kitti. Húð hennar var fannhvítt og mér sýnd- ist hún ekki geta verið meira en fimmtán ára. Hún var ekki gul á hörund eins og Kitti ekki með kartöflu* nef né með þunnar varir og munn eins og strik. Augu hennar virtust miklu fremur vera blá en svört. Þegar ég kom nær sá ég, að andlitsdrættir hennar voru allt öðru vísi, en á dönsku kvenfólki. Varir hennar voru þykkar og rauðar. Mér fannst andlit hennar einkennilegt, og þar eð það var umgirt dökkum lokkum og mjög framandlegt var engin furða þótt fólk héldi, að hún væri galdranorn. Við fyrstu sýn fannst mér hún Ijót. ; Samt gat ég ekki annað en dáðst að svip hennar. Hin konan var lagleg, mjög lík dönskum konum á vöxt, háralit og andlits- fall. Mér datt í hug, að hún væri ef til vill saxnesk, frá landa- raærum konungsríkis Rhodris. Þegar ég steig til hliðar til að hleypa þeim fram hjá, varð ég var einkennilegrar tilfinningar. Mér fannst hún ekki lengur vera Ijót. Mér fannst hún enn þá vera framandleg, en á ein- kennilegan hátt. Mér fannst ég aldrei hafa séð ljúfmannlegri manneskju. Augu hennar voru tindrandi eins og gimsteinar, undir hrafnsvörtum augnabrúnum. Allt í einu langaði mig til að kyssa rauðár varir hennar. Þetta fannst mér ákaflega heimskuleg löngun, en hún var sterk. En nú minntist ég þess, sem Kitti hafði sagt mér urrí konur og meyjár, og þá varð mér Ijóst, hvers vegna hún þorði að ganga svona djarflega. Eg vissi, hvers vegna vangar hennar voru rjóðir en ekki fölir. Ég vildi, að henni hefði verið fleygt fyrir hákarlana, áður en ég sá hana. — Morgána, sagði ég lágt og gekk fram. Hún nam staðar og leit á mig barnslegum augum. Því næst mælti hún á framandi tungu. Ég óskaði, að hún hefði verið bæði bUnd og daufdumb. Það skipti engu, hvað ég sagði við hana. Hún talaði mállýzku, sem kölluð var Welska og skildi mig ekki. Ég gat sagt við hana það sem mér þóknaðist og ef Hasting langaði til að berjast við mig, mundi ég drepa hann eða hann mig. Samt ávarpaði ég hana á ensku, og hirti ekkert um það hvort þerna hennar skildi eða ekki. — Það er áuðséð, að þú héfur samið frið við Hasting fyrstu köldu nóttina, sagði ég. — En það er ekki víst, að þér gangi eins vel að töfra Ragnar gamla. Þú munt syngja annað lag þá. Hún hló, reigði höfuðið og hrækti framan í mig. Því næst hélt hún áfram göngu sinni. Þegar Hasting kæmi aftur, kynni svo að fara, að einhver víkinganna segði honum, að ég hefði ávarpað fanga hans og vildi hann ef til vill hafa tal af mér. Þar sem ég var nú frjáls maður, varð ég að biða eftir honum. En á meðan ætlaði ég að ganga til grófarinnar. Á leiðinni þangað kallaði einhver á mig með nafni. Eg þekkti vel málróminn, og greip um meðalkafli sverðsins og sneri mér snarlega við. Þar stóð Hasting og glotti háðslega, af því að mér hafði orðið svo bilt við. Eg var jafnhræddur við hann og' áðu'r, en hataði hann miklu meira. Ég hafði ekkert gaman af að sja hirí hræði- legu or á andlitinu á honum. — Ég var hræddur um, að þú ætlaðir að fara að draga sverðið úr slíðrum, sagði hann rólega. — Er hinn mikli Hasting hræddur? spurði ég' og ég hataði hann of mikið til að vera varkár. — Já, hræddur við það, að völvan kynni að sjá til þín. Ef hermaður ógnar öðrum á þessum heilaga stað, er hánn brennd- ur til bana. — Ég veit það, sagði ég og blygðaðist mín. — En ég var búinn að gleyrna því. — Það er eðlilegt um mann, sem er hér í fyrsta sinni. Þú trúðir á Þór, þegar ég fór, en ríú" ert þú orðinrí hermaður Óðins og þarft að læra margt. Hvernig lízt þér á ungu stúlkuna, sem ég kom með? — Hún er ljót eins og galdranorrí. — Ég sá þig ávarpa hana og hélt að hún yrð'i fegin að fá einhvern til að tala við annan en Berthu, þðrnuna sína. Hún hefur verið mjög einmana, og ég lofaði henni því að fá að tála við ykkur Egbert. Hana langar mikið til að fá að tala ensku. En ég er hræddur um, að þú hafið móðgað hana. Af því að ég hafði verið í hættu staddur oft áður, hafði ég lært að athuga vel svip hans meðan ég talaði við hann. Meðan Hasting talaði, hlustaði ég meira á raddhreiminn en orðin og athugaði andlit hans og mér virtist hann vera ólíkur öllum NorðurlandabúUm, sem ég hafði séð. Ég gat aldrei vitað', hvað hann ætlaði að gerá næst. — Þú getur spurt þessa welsku dækju, hvað ég hafi sagt við hana. — Það mun yerða erfitt á merkjamáli. — Mér kemúr það svo fyrir sjónir, sem hún skilji merkja- mál þit't. — Nú, þú' átt við það? sagði Hasting og hló hátt. — Þar veður þú í villu og svima. Ef henni verður ekki skilað, eins og ég tók við' henni, muh Aellá ekki borga túskilding fyrir hana. Þess bar fyrst að gæta. — Hún hefur þá reynt að freista þín, en ekki tekizt það. — Rangt líka, Ogier. Að vísu skal ég viðurkenna, að freist- / kúUé'ckiimi t Gvendur kemur á skattstof- una. „Þegar eg var að biðla til konunnar minnar hafði eg af því margvíslegan kostnað, rós- ir, hring og aðrar gjafir. Þetta kostaði mig alls um þúsund krónur. Ér þetta ekki frádrátt- arhæft?" Skattstjórinn neitaði því ein- dregið. ,-,Nú, hvað er þetta?" segir Gvendur. „Eg hélt að þetta mætti skoðast sem risna eða í öllu falli sem viðhaldskostnað- ur." • „Hvernig dettur þér í hug að láta konuna þína komast upp með það að segja alls staðar frá því, að hún hafði loks gert mann úr þér?" „Ó, bíddu bara þangað til þín er búin að gera mann úr þér; það verður engin hætta á þv'í að hún þegi um það." • 1 Parísarblaði mátti lesá eftir- farándi áúglýsingu: Einkábíl- stjóri hjá ráðherrá óskar eftir fastri stöðu. Tilboð frá stjórn- málamönnum verða ekki tekin til greina. • Tveir eigininenn slöguðu heim á léið undir morguninn. ,,Á ég að ségja þér nokkuð? Ég ér aiveg hættur að undlrbúa mig með afsökunarsöguni Ef hún er sofandi, þá er allt I lági. Ef hún- er vakandi, kemst ég hvort sem er ekki að." Matráðskona óskast strax á nýtt gistihús, elclii langt frá Reykja- vík. Gott kaup. Uppl í síma 6504. NÆRFATMP karimanae •g drengja fyTÍrliggjandi t.H. Muíler Knáttspýrríuféi; Þróttiir: Handknattlciksæfiríg í dág að Há'lógálandi kl. 6. — Áríðandi rabbrur.ch.ir a éÚib. T4RZAN 32.ÍS Ráðið til að veiða Tántor var að króa hann inni í uppþornuðum árfar- vegi og nú tóku svertingjarnir tii óspiltra málanna að búa-til girðingu úr staurum og voru oddhvassir staurar bundnir á milli þeirra. «áaa í£~t~ . Við hinn enda 'árfarvegarins var samskonar girðing sett upp en hun. var á hjörum og nú var allt tilbuið,

x

Vísir

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Vísir
https://timarit.is/publication/54

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.