Vísir - 05.01.1957, Blaðsíða 5

Vísir - 05.01.1957, Blaðsíða 5
J&ugardagiiaa: 5.$anúar 4957 VÍSIK ¦3 ¦W ._» ,.»..¦• .. %'ðjýf'^y^-fJ^síÉ%é aW fl 8-fl S Mr, Boyd Lancaster kom á -ögreglustöðiria, ekki til að gefá upplýsingar heldur til þess að fá hjálp. En það sem hann sagði við lögregluþjóninn við afgreiðsluborðið varð til þess að honum var vísað til deildarinn- ar sem hafði með morðmál að gera og nú sat hann fyrir fram- an Grebe yfirlögreglumann og sagði honum sögu sína. ; Mr. Boyd Lancaster var ekki stirt uiti mál og hann sagði sögu sína með lipurð og rak ekki í vörðurnar. ' — Við gengum upp á Win- lockfjallið í dag, sagði hann all hreykinn. — Simon bróðurson- ur minn og eg. Mér finnst það hreint ekki illa af sér vikið. Eg verð 65 ára í næsta mánuði. — Vel af sér vikið, sagði Grebe. — Við lögðum af stað klukk- an sex í morgun því ella hefði vérið komið myrkur áður en Við komum niður af fjallinu austanmegin og það var reynd- ar komið myrkur þegar við loksins komum í mýrina við fjallsræturnar. — Mýrin og fenin, það er stórt landssvæði sem ekki er annað en tóm fen. Svo sannar- lega hættulegur staður. — Það sagði bróðursonur minn líka. Hann er vel kunnug- ur þarna, skiljið þér. Hann er ráðinn þarna uppfrá á hverju ári. Hann sagði mér það að fleiri mannslíf hefðu glatast í mýrinni en í fjallgöngum uppi á hálendinu. — Það er víst rétt hjá hon- um. — Hann er mjög kunnur þarna og þekkir leiðina eins og vasa síná. Það sem gerir manni erfítt með að rata eins og þér kannist við, er það, að gamlir troðningar, sem búið er að nota árum sairian, sökkva snögglegá, svo þar er ekkert nema botn- laust fen. Maður fetar sig kann- ski áfram eftir gömlum troðn- ingi og svo sekkur maður skyndilega niður í botnlaust fenið og er að eilífu glataður. — Eg veit, sagði Grebe, það skeður á hverju ári. — Við höfum að minnsta kosti gengið heilan kílómeter áður en myrkrið skall á. Við gengUm hvér á eftir öðrum því bróðursonur minn sagði að það væri öruggast. Stöku sinnum braust tunglið fram á milli stormskýjanna, en tunglskinið var okkur ekki til mikillar hjálpar. Víð vorum rétt komnir framhjá gamla fúna trjábolnum. — Hvaða trjábol? , — Eg •¦ sá bara einn, Biighs Copse, • kaliaði > bróðursonur minn það. i — Já, þá veit eg. " — Alit í einu hrópaði Simon uþp yfir sig og datt. Hahh hafði fest fótinri í gamalli rotartægju óg,datt k^íliflatur í ntýrina — Eg hjálpaði honum að rísa | hálftíma seinna og Riverg náði í nokkra menn til að bera bróð- urson minn heim. Þegar hann var kominn á öruggan stað tók- um við ieigubíl hingað til borg- árinnar. Við búum í gistihúsinu Bligh Arms. — Hváð'var það þá, sem kom yður til að leita til lögreglunn- ár Mr. Lancaster? Jáf þá komum við að því. Hann tók upp penna og ávís- anahefti. Eg hafði enga pen- inga á mér. Og eg fer á morgun. Eg hafði hugsað mér að biðja yður um að hjálpa mér svo að mennirnir, sem hjálpuðu til að bjarga Simom' fái nokkra borg- un fyrir það. Grebe þagði og horfði hugsandi fram fyrir sig. a fætur, en hann hafði snúið fótirin. Hann reyndi að standa í hann, en gát það ekki. Það stóð mjög illa á fyrir okkur. Eftir nokkrar sekundur gat hann alls ekki stigið í fótinn. Hvað átti eg að gera? — Einmitt það sem þér gerð- uðt auðvitað skilja hann eftir og reyna að ná í hjálp. — Hjálp, en það var alveg út- séð um það, að eg gat ekki haft upp á nokkúrri manneskju þeim megin mýrarinnar, sem Bligh Abbot var og þangað var fjórðungur úr mílu og með sjálfum mér efaðist eg stórlega um, að eg myndi nokkurn tíma rata út úr mýrinni. og komast til bæjarins. Bróðursonur minn gaf mér nákvæmar ráðlegging- ar hvernig eg ætti að fara að rata. Haltu áfram eftir þessum troðningi um 500 metra, sagði hann. Þá átti eg að koma auga á ljós á hægri hönd mér, en eg átti ekki að láta það villa mig og ekki ganga á ljósið. Þar áttu tveir troðningar að mætast og skyldi eg taka þann til vínstri og ganga eftir honum einn kíló- metra og þá átti bærinn að koma í ljós og auðvelt að rata þangað úr því. Eg hélt af stað og fór eins og hann hafði sagt mér og taldi skrefin til að geta reiknað hér um bil hvenær eg hefði gengið 500 metra. Og það stóð heima, þar var ljósið. Það virtist nær en eg hafði gert mér í hugar- lund og var mér á hægri hönd. Þegar eg stóð þarna og leit í kringum mig kom tunglið fram úr skýjaþykkni og eg var næstuni fuliviss um, að ljósið var úr stofuglugga. Þar serh eg stóð sýndist mér^vera hjólspor, sem, lágu í áttina.'til' hússins. Eg hefi heyrt talað um hrævarelda og mýrarljós á svoha stöðum, en eg var næstum viss um að það sem eg sá, var hús eða kofi. Eg fór samt eftir ráðlegging- um bróðursonar míns, sem hafði sagt: Skiptu þér ekki af ljósinu, en taktu troðninginn, sem liggur til vinstri þegar þú kemur að honum. Hvað gat eg annað en farið að ráðum hans. En einmitt í því kom tunglið fram aftur og varð nú bjartara en fyrr um kvöldið. Eg rýndi eins og augun þoldu til að ganga úr skugga um hvaðan ljósið kom. Þá varð eg viss í minni sök. Eg sá greinilega móta fyrir húsi og nú sá eg ljóst hjólspor eftir kerru, sem ekið hafði verið upp aðhúsinu. Eg ákvað að fylgja hjólför- unum þrátt fyrir allt. Vegurinn, sem kerran hafði farið um, var strax þann,.sern í símann kom, hvort hann hefði mætt iveimur mönnum uppi á Winlock f jalli. Hverjú hann sváraði, gat Lan- cater ekki heyrt, en áhinn bóg- inn mátti sjá það á svip Grebes, að svarið hafði nokkur áhrif á hann. — Eg er hræddur um að eg verði að spyrja yður einnar spurningar: Héfir bróðursonur yðar ástæðu til að óskar eftir því, að þér fallið frá? Myndi hann á nokkurn hátt .hagnast við dauða yðar? Lancaster brá fyrst fingri á höku sér og fitlaði síðan svolítið við grátt, en vel hirt efrivarar- skégg sitt og svaraði: — Já, hann er í rauninni eini erfingi minn. Grebe kinkaði kolli. — Eg álít, sagði hann alvar- legur, að hann hafi gert tilraun til að myrða yður í kvöld. — Nei .... En .... — Nú tala eg ekki tii yðar ¦í nafni embættis míns. Í —TiNeÍ.!' '.VIV .:" .¦ ¦! —r Eg,álít,,að við höfum ekki nægilegar sannanir tii ákæru. En eg vil ráðleggja yður að fara ekki einsamall í fjallgöngur með bróðursyni yðar. Ef þér hefðuð farið að ráði hans, hefð- — Segið mer nokkuð, sagði ..., . , *. , , - „. uð þer gengið bemt í dauðann hann að lokum. Þegar Rivers , og það vissi hann. fylgdi yður til bæjarins fór hann þá leið, sem bróðursonur yðar hafði sagt yður að fara? þegarNviöEkom!unefair staðimí ^ tÚ vinstri, er hættulegasta — Eruð þér viss um það? — Eg er hræddur um það. Sú leið sem hann benti yður á að þurrlega. þar sem troðningarnir mætast, tók hann troðninginn til hægri. — Hum .... Hvernig líður bróðursyni yðar í dag? Hefir hann hagað sér nokkuð undar- lega? — Já, það var nokkuð sem eg veitti athygli. Hann hafði líka dottið fyrr um daginn og það var bara lítil þúfa, sem hann datt um. En eftir það var eins og hann yrði mjög hlé- drægur og þögull. Og þótt hann héfði gengið á undan allan dag- mn fór hann nú fram á það, að eg gengi á undan. — Gaf hann nokkra skýringu á því, að hann vildi ganga á eftir? ,— Nei. — Urðuð þið varir við nokkr- ar mannaferðir? — Já, bónda nokkurn, sem heitir Tom Harris. Bróðursonur minn þekkir hann. — Hefir læknir litið á fót bróðursonar yðar? — Hann hélt að það væri ekki ástæða til að kalla á lækni. En eg hélt að það myndi vera bezt leiðin í allri mýrinni. Bróður- sonur yðar var hér í fyrra við leit að manni, sem fórst á þess- um stað og hann vissi vel hve leiðin var hættuleg og nú ætl- aði hann að lokka yður út í sama fenið. Mr. Lancaster deplaði aug- unum. — Álítið þér að þetta me» tognuniria í fætinum-haii veriB eintöm upþgerð? — Ég viðurkenni, að eg hélt það.fyjrs.t. Hefði svo verið, hefð- um við getað kært bróðurson yð ar fyrir morðtilraun. En mér skjátlaðist. Hann tognaðii fæt- inum og það meira að segjaí^ mjög alvarlega. — Nu það sannar, að hann er saklaus. — Nei, svaraði Grebe; — Hvað eigið þér við, þegar þér segið, að yður hafi skjátl- ast? — Sjáið þér til. Það var ein- mitt þegar hann tognaði í fæt- inum, að hann kom auga á tæki- færið. Tognunin var ekki með í ráðagerð hans, en hún veitti honum tækifæri sem hann hafði beðið eftir. Hann meiddi sig ekki, þegar hann datt í mýrinni, heldur þegar þú hélzt, að hann hefði aðeins rekið tána í þúfu uppi á fjallinu og hrasað. Þér tókuð eftir því, að eftir það varð hann þögull. Hann. hafði nefnilega kvalir í fætinum og þegar hann haltraði á eftir yð- ur og leyndi meiðslum sínum, var hann einmitt að hugsa út ráð til að koma yður fyrir katt- arnef. — En hvernig getið þér álykt- að það? — Hann bað yður að ganga á undan sér, ekki satt? í hala- rófu. Nú af hverju haldið þér? Eg fékk að vita það hjá Tom Harris. Þegar hann mætti ykkur uppi á fjallinu, þá genguð þér á undan og hann var svo haltur, að hann gat tæpast sagt gengið heldur næstum skreiddist á- fram^ en það vissuð þér ekki um, enda var tilgangurinn að leyna yður því. I Uppreistarforinginn á Súmötru, Simbolin. Hann ber hæst nteðal bylthtgarsHinaÍra leiðtoga í Indónesíu. Meðal byltingarsinnaðra leið- [ að búa. Þeir segja til dæmis toga í Indóncsíu, en þeir eru tilgang hans með stórkostlegu margir, ber hæst Maludin smygli, sem hann gerði kunn- ugt um í júlí s.l., sé ekki stund- að til þess að hlaða undir hanns — fyrrverandi persónulega, heldur til þess að Austur-Asía — tryggja þjóðarhag. grunninum, vegna | Smygl. Þessi leiðtogi er fertugur að aldri og hefur heilan her undir sinni stjórn. Það vakti heims- Simbolon ofursta. Hið unga sambandsríki, Indonesia Hollenska hriktir á byltingarólgu. Óánægja með sambandsstjórnina er megn og margir telja sig til leiðtoga fallna, og þeirra meðal ofurst- og hringdi til læknis, dr. Brid- inn> en forfeður hans voru'athygli að kalla má,er hann, ges, sem var að skoða hann þeg- mánnætur) Sem snúið var til: gerði uppskátt, að her hans- ar eg fór í lögreglustöðina. I kristni £ landi> þar sem yfir_ ( hefði smyglað hrágúmi tíl Grebe hringdi í simann og gnæfar^di hluti íbúanna eru Malakkaskaga í stórum stíl, og með eftirvæntingu heyrði Lan- ¦ Mohammeðstrúarmenn. hagnaðurinn af þvi numið sem caster að hann spurði eftir dr. Og þar við má bæta, að þessi svaraði til 5 milljóna dollara. Bridges og þegar hann fékk maður var menntaður af. Hann notaði féð til' þess atS samband við hann, spurði hann1 Hollendingum, byrjaði lífsstarf j reisa nýja herskála og kaupa Iækninn hvernig það væri með sitt hjá kommúnistum, og hrísgrjón og önnur matvæli og tognunina í fæti Simons Lan-jlærði stríðslistina hjá Japön- klæði handa hermönnum sín- caster. Lancaster gat ekki heyrt um, og hann er maður ágæt- svarið, en horfði í andUt Grebes lega geiinn og menntaður og með eftirvæntingu og tók eftir stundar íþróttir aí kappi. þvi, að andlit hans lýsti nokk-j urri undrun. ,. i Þjóðarhagur. Grebe sleit samtalinu og sat Þeir, sem þekkja hann bezt, ágætur og. eg gekk öruggur j þögull nokkra stund. Síðan tók' eru sannfærðir um, að hann milli hjólfaranna og brátt stóð hann símann aftur og hringdi hafi ekki gerst byltingarleið- eg fyrir utan dyrnar og barði á hurðina, Vingjarnlegur mað- ur, sem heithr Rivers, opnaði dyrnar fyrir mér og lofaði beg -;VéWÍ»eppni; .sagði' Grfebeiar¦iít^.:^._ýlgjá;'mgrítil:-Bligh' í annað númer. ;í þetta skipti togi vegna skapgerðarbresta talaði hann. við dyrávorðinri á eðá erfðahnéigða, heldur vegna Kings Arms og -spurði-hvort þess, að hann hafi ekki eygt Tom Harrisi; væri ; staddur á aðra-leiðen byltingarleiðina til ^f^n^^^i^'^^^^iyéá^s^ bæta úr því misrétti, Ab1^^iðt>komum: til«bæjarins hefði- verið^ ;því. hahn .:íspyrðí' _em Indpnesiumenn eiga; við um og almenningi. Yfirherstjórn Indonesiu á- kvað að láta hann ekki sæta ábyrgð. Hermennirnir þurftu á því að halda, sem hann hafði keypt handa þeim, til þess a& búa þá undir átökin MS mohammeðska uppreistar-^ menn á nörðanverðri Súmötru. Mælskuiuaour. . . Simbolin er-- lýst syp,_ að •hanrr. sé.: maður. geðþékkur- ¦ t, framkomu. og fríður sýnum, ojf

x

Vísir

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Vísir
https://timarit.is/publication/54

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.