Vísir - 01.08.1957, Blaðsíða 7

Vísir - 01.08.1957, Blaðsíða 7
Finrmtudaeinn 1. 'ágús't 1957 vísnt mptoami VEIT SÍI\A ÆVVSÍM eflir DU \ t\odd. orence „Eg Yona, að við hittumst aftur bráðK.m," sagöi Jane vinsarn- lega, „vondandi er þetta ekkert slæmt. Nú skal ég taka töskuna yðar —" „Nei, nei, svo máttfarin er ég ekki," sagði Stella og brosti, og greip töskuna. Hún fór á undan niður stigann, fór í kápu sina niðri, og full- vissaði sig um, að Allan hefði sett peningana í vasann. „Viljið þér ekki fá eitthvað yður til hressingar, áður en þér íarið. Þér hafið ekkert borðað —" En Stella afþakkaði það. Kviðinn og hugaræ.singin verkuðu bannig á hana, að hún fann ekki til svengdar. Úr forstofu- glugganum sá hún, að bifreið var ekið að garðhliðinu, og hún flýtti. sér þangað, er hún hafði kvatt Jane. Kún var svo annars hugar, að hún veitti enga athygli bílstjoranum, og settist þegar í aftursætið, en þegar billinn var kominn á góða ferð, leit bíi- stjórinn ti.l hennar sem snöggvast og mælti: „Góðan dag." Ótti gagntók Stellu svo að hún fékk ekki mælt i svip. Maðurinn var Albert Larriman. Hún hafði gengið í gildru. Hvernig gat á þessu staðið? Allan hafði símað, að hann mundi senda bil frá sjúkrahúsinu. Hún hætti þegar að reyna að ráða þessa gátu. ÞaS var henni ærið ( ¦jmh.usgunarefni, að' hún var ein með m^nninum, sem hafði svarið þess dýran eið, að koma fram hefndum á henni. Hann gaf henni gætur í speglinum og i honum gat hún líka j séð andlit hans. Þess sáust engin merki, að hann hrósaði sigri.. Af svip hans varð ekkert ráðið. \ „Hvað viljið þér mér?" spurði hún og af hreim •r.addarinnar mátti heyra, að hún var dauðhrædd. | „Það fáið þér að vita. áður langt um liður," svaraði hann . rólega. " ' ' - j „Eg krefst þess, að þér setjið mig úr þegar í stað." sagði hún skipandi röddu og greip i handíangið.. en Larriman herti hrað-! ann á bílnum og hún sá, að það var brjáíæði, að reyna að stökkva út meðan bíllinn var á fleygiferð. „Eg hefi veri'ð heppnari en ég gat gert mér nokkra von um," sagði hann. „Ekki hafði ég búist við, að þér munduð „spássera". beint inn í bílinn minn. Það var tilviljun ein, að ég kom auga á yður á gótu. Eg veitti yður eftirför og gróf upp hver á húsið, sem þér fóruð inn í. Og eg gaf yðuf aðvörun, svo að þér gætuð verið við öllu búnar." „Hvað viljið þér mér?" endurtók hún. „Eg vil, að hið sanna komi í ljós. Bezti vinur minn var dæmd- ur til lífláts og varð að láta lífið fyrir glæp, sem hann var' saklaus af. Það var framburður yðar sem kom honum í gálgann, og okkur hinum í fangelsi. Eg ásaka yður ekki okkar vegna. Við vorum sekir og fengum okkar dóm. En Georg Docker var sak-i laus. Hann hefði aldrei getað drepið mann." . [ „Eg sagði ekki annað i réttinum en ég vissi.- Eg laug ekki. :¦.." „Það mun koma í Ijós hvort þessi staðhæfing yðar er sann-, leikanum samkvæmt eða ekki," sagði hann hörkulega. „Ef til vill sögðuð þér þa'ð eitt í réttinum, sem þér vissuð, en ég efast vtm, að þér hafið sagt allt sem þér vissuð. Og eg er sannfærðurj um, ao þér getlð látið i té upplýsínga- sem koma mér á slóð ríiorðingjans." ; 'ii-wrw »•'••*•¦• •••¦•«•••••?- l „Þér eruð á villigötum." . „Það kemiitr i ljós á sínum tíma." „Hvert ætlið þér með mjg?" „Á stað, þar sem við getum talað um málið frá öllum Miðum, og þar rauii ég og vinir mínir segja yður frá ýmsum staðreyndum varðandi morðið. Mér hefur jafnvel dottið í hug, að þér hefðuO sjálfar myrt Simon Wood." Stellu var mikið niðri fyrir, en hún reyndi að vera róleg. „Ef þér og vinir yðar eruð svo fróðir um það, sem gerðist - og getið sannað að Docker var saklaus, af hverjti hafið þið þá ekki komið fram með sönnunargögnin." „Þá vissúm við ekkert með vissu — það lagðist aðeins í okkur hvernig í öllu mundi liggja. Við höfðum þekkt Docker árum saman og vitum, að hann var þannig gerður, að hann mundi nafa örstutta viðdvöl í bæ, sem aldrei fremja morð. Þess vegna tókum við okkur til og fórum fra alda öðli hafði stutt repu- 'k*v*5*n*v*S*r(*it*R*n«f! «»••••••••••••¦••••••••» Franklin D. Rooseveltj. Bandaríkjaforseti, var eitt sinn í kosningaleiðangri og átti að* að safna gögnum." „Látið þá lögregluna fá þær upplýsingar." Larrimann greip fram i fyrir henni, „Það gerum við líka á sinum tíma, en stundin er ekki komin___ ef við gerðum það nú mundum við ekki geta fengið neina að- stoð i'rá lögreglunni, af því að vio erum fym-erandi fangar. Þar að auki hefur aðeins tveimur okkar verið sleppt úr haldi. Einn okkar situr enn inni." „Hver er það?" spurði Stella snöggt. „Colin Vincent, en varla hafið þér áhuga fyrir þvi. Hann var dæmdur til sömu hegningar og við, en hann var baldinn i fang- elsinu, reyndi tvisvar að strjúka, og komst undan í seinna skiptið, en var tekinn eftir tvo daga. Við höfðum frétt, að þér hefðuð drukknað. í fangelsum er auðvelt að fá frettir af því, sem gerist í umheiminum, en Miller, sem var sleppt fyrstum, kom auga á yður i lestinni, og við fórum að gera okkar athuganir. Og hvernig stendur nú á því, að þér, sem drukknuðuð, eruð bráð- lifandi? Er það einskonar öryggisráðstöfun? Vissuð þér, að þér munduð ekki g«ta verið öruggur, er við værum aftur frjálsir? Þetta er eitt af því, sem við viljum fá vitneskju um." Hann beygði inn í götu og var trégirðing öðrum megin, all- há, og hinum megin verksmiðjubygging og stóð hlið' fyrir fram- an hana og var opið. „Varið yður, — það kemur bíll!" hrópaði hún. Larriman hægði þegar ferðina, eins og hún hafði búist við, og bjóst við, að fát mundi koma á hann, og það ætlaði hún að nota sér til þess að komast út. Hún greip i handfangið, en hann þreif til hennar og missti við það stjórn á bílnum, sem rakst á trégirðinguna, sem var úr allsterkum piönkum. Billinn rakst á hana, braut nokkra planka, og stöðvaðist, en Stella kastaðist út á götuna og lá þar í hálfgerðu móki nokkur augnablik, en varð þess svo vör, að' blóð rann eftir vanga hennar, og gat hún brátt staðið á fætur. Bíllinn var nokkra metra-frá henni og Albert Larriman sat við stýrið — alveg hreyfingarlaus. Einkennisklæddur maður kom á harða hlaupum frá yerksmiðj- unni. Það var dyravörðurinn og á hæla hans komu ýmsir aðrir, til þess að komast að raiui um hvað gerst heíði. Hún heyrði ein- hvern segja, að sima yrði eftir sjúkrabifreið og svo sagði anriar, að kalla yrði á lögregluna þégar i stað. Hjá Stellu komst aðeins ein hugsuri að': Að komast i burt sem skjótast meðan allra hugir beindust að bifreiðinni og manninum blikana, andstæðinga forset- ans. Þegar Roosevelt steig út úit lestinni og út á brautarpallinnj safnaðist a& honum allf jölmenn4 ur hópur bænda. „Ég veit að þið eigið erfitt uppdráttar," hóf forsetinn ,mál sitt, þegar hópurinn hafði Mfcm- ið sér fyrir, ,,en ég vil að þiðj vitið að við i Washington viíj- um ekki að þið komist illa afJ Okkur er Ijóst, að eitthvað' verður að gera," hér varð á-j hrifarík þö'gn, „og við munum gera eitthvað!" Og á þessu andartaki skullu á þrumur og eldingar og rigning in yar eins og helt væri úr fötu.i Á kjördag bar Roosevelt sig-- ur úr býtum í kjördæminu. r Bekkurinn átti aff skrifa stíl' um Múhameð, og Ester, sem var 12 ára skrifaði m. a. á þessa leið: — Þegar Múhameð lagði af stað frá Medina til Mekka, tók hann aðsins það allra nauðsyn- legasta með sér: .Úlfalda pg 5; eiginkonur. Eiginkona læknis eins I Sussex á Enjglandi hefur'laticS sér detta það snjállræði i hug,! að setja körfu með prjónum og| garni í eitt hornið á bi&toful manns sins. Og ekki nógJmeð1 það', heldur eru í körfunni litl-« ar prjónamottur, serh.lítilshátt-;- ar er byrjað á. Við hliðiiía á henni er svö skilti, sem á stend-3 ur: , Vilja þeir sjúklingar, semí við stýrið, sem virtist hafa misst meði'itund. Hún varð framar öllu að koma í veg fyrir, að hún væri kvödd til yfirheyrslu. sitja 0g bíða eftir að n; c.ii .. Skyldi nokkur áhorfenda hafa séð til" hennar, hugsaði hún? hækninum gk^j vera svo vm_ Billinn var milli hennar og trégrindanna og skyggði á hana. Lamlegir að ljúka viS mott- Við grindurnar voru kassar á einum stað og hún steig upp á þá og með því að beita öllum kröftum vatt hún sér yfir þá og kom niður þar sem steyptum pípum hafði verið staflað. Hún heyrði hund gelta og hélt kannske, að það væri grimmur varð- hundur, skelfdist af þeirri tilhugsun, nam staðar óg hélt niðri i __ j gamia daga sagðir þú sér andanum. Hún hafði meitt sig, er hún kastaði sér út úr ag eg værj a]iur heimurinn fyrir bílnum, en vegna óttans fann hún ekki til. ujg Hún lagði af stað rólega og gekk með fram plankaverkinu og — Já, en síðan hef ég orðið lagði við hlustirnar. Hún heyrði menn ta!a um, að bílstjórinn talsvert betur að mér í landa-« mundi vera dauður. Henni var ljóst aí kliðnum, að margt manna fræðinni. urnar"? Þær verða síðan saum-r aðar saman í teppi handa gam- almennum. . C R. £utvcu$ké TARZAIM 24i$ Epy Brister var davour og svo vaí We^il, 'Biilat. haf'ði súð 'fyrir því cg hfón köm iníi í fórnarhelliriii rétt í bví að Tarzan var að; útskýra fýrír verið í pottinn búið. Síðan flyttu þeir vissu að þeir myndu hitta Redíield sv«rtingjunum hvernig allt hefði . .sér aftur til kcíaíis, þar sfem þeír prófessér.

x

Vísir

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Vísir
https://timarit.is/publication/54

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.