Vísir - 07.08.1957, Blaðsíða 7

Vísir - 07.08.1957, Blaðsíða 7
MiSvikudaginn 7. ágúst 1957 VÍSIR ar VEIT SÍISA ÆMNA eftir (\oa-d. að hún þyrfti pláss og mundi koma þegar. Hér nlýtur einhver misskilningur að' hafa komið til greina. -Ég get gjaraan hringt í sjúkrahúsið." í.íundi Jane leggja nokkurn trúnað á orð hans? ,;Ef hún er ekki komin í sjúkrahúsið væri .auðveldara að fá hana hingað aftur. Ég .vil það gjarnan. Mér geðiast að henni:" Hann tautaði eitthvaö óskiljanlegt, því að honum kom bezt að ræoa þetta mál.ekki frekara. Hann sá, að hann gat ekki verið óvirkur áhorfandi aö því, sem var.að gerast. Hann yrði að látá til skarar skríða, til að afstýra einhverju geigvænlegu, sem ella gat dunið yfir þau öll. En hvað gat hann gert? ,,E?gum við að fara eitthvað í bílnum?" spurði harm allt í einu. Hún horfði undrandi á hann. .JSg hélt,,að þú ætlaðir;að hringja í sjúkrahúsiö." ,,Það verður að bíða .þ.ar til ,.ég kem heim. Er þsir komast i tengsl við mig fer það svo, að ég slepp ekki .við.eitt eða annað', Þaö.væri.þá ekki i fyrsta skipti,.sem ég .væri til kvaddur á.frí- degi." Honum létti við, að engrar grunsemdar varð vart hjá Jane. Hann stakk upp á að hún stýrði, því að hinum mundi þá auð- veldara að einbeita huganum að hvernig hajm gæti leyst vand- ann. Þar að auki — ef hún færi að spyrja hann, gæti hún ekki horft í augu hans, en það þótti honum verst, af því að samvisk- an var ekki í lagi, þar sem hann hafði hvað eftir annað orðið að segja henni ósatt. stofu sinnar. Bara Stella væri þar. Honum létti, er hann heýrði rödd hennar. „Ég kem einhvern tíma síðdegis, ég' veit ekki hvenær, en ég vil ekki, að þú farir úr læknastofunni fyrr en ég kem," sagoi hann, og svo lagði hann leið sína inn i matsalinn. Hann leit í kringum sig eftir Jane, en kom hvergi auga á hana. Hann hnyklaði brúnir. Hvert hafði hún farið? í þessum svifum kom gistihússtjóiinn og hann sagð'i við hann: ,;Ég bjóst við, að.konan.mín væri hér, en hún ke.mur vafalaust .þá ogþegar." Hann benti á borð, og spurði hvort þau gætu setið þar, og jánk- aði forstjórinn því, en við þetta borð höfðu þau setið fyrr. Jane kom eftir nokkrar mínútur. Honum vTrtitft hún fölai'i en áöur — en kannske var það vegna birtunnar þarna inni. Hönd hennar titraði dálítið, er hún hélt á matseðlinum. Einhver ann- arleg tilfinning hafði gripið hana rétt áður, og.minntist hún þess ekki að" hafa fundið til slíkrar kenndar. Þegar hún hafði fai*ið frá Allan úti fyrir gistihúsinu hafði hún faiið inn í kvennaherbergið til þess að púðra sig, en hafði gleymt tösku sinni í ¦bílnum, og sneri við til þess að sækja hana, og sá þá Allan fara inn í símaklefann. Hún gekk i áttina til hans, til þess aö biö'ja hann um lyklana, og heyrði hann þá segja, að hann ætlaði að koma í læknastofuna, og „farou ekki úr læknastofunni fyrr en ég kem." Hann hafði sagt þetta í þeim tón, að grunsemd vaknaði i huga hennar og hún.hætti að biðja hann ,um lyklana. Hafði hún þar •næst flýtt.sér aftur inn í -kvennaherbergið og beið þar, unz hún .væri viss um, að Allan væri kominn inn í matsalinn. 'titi »•«•*•••¦*#»*«¦••¦*••• w /ms* ^ ÍA Kenni þótti jafnan gaman að stýra bíl og hún minntist ekki á Stellu, en talaði um daginn og- veginn, og liann gat rabbað við fcana án þess að það truflaði hann að ráði við að hugsa um vandamálin. Nú sátu þau þarna hlið við hlið í íramsætinu og hún við stýrið, eins og svo oft áður, og alltaf haíði hann hvíld og fróun i því, en nú var allt breytt. Einhvern vegiíin kom mynd- in af Evu stundum fram i huga hans. Hafði hann ekki gleymt að njóta lifsins þessi ár, sem hann hafði verið kvæntur — allt írá því, er Stella yfirgaf hann? Hafði hann ekki stritað of mikiö — aldrei unnað sér hvíldar til dægrastyttingar, tilbreytingar. Veiklun Jane hafði haft þau áhrif, að hann varð jafnan að sinna hlutverki hins nærgætna og tillitssama eiginmanns — þess hafði hann ekki þurft í hjónabandinu með Stellu. Eva, Eva — við henn- ar hlið yrði allt öðru vísi. í gær, er hann heimsótti hana hafði honum orðið Ijóst, að hún var reiðubúin að lúta vilja hans, og hailn gat ekki bægt frá þeirri tilliugsun, þeirri ósk, að hún gerði það. En brátt fór hann að hugsa um bréfið, sem dr. Geller hafði skrifað. Hann ákvað að tala um það við Jane, þegar þau væru búin að leggja bílnum, og höfðu sezt að matborði einhvers staðar. Þau voru búin að leggja bílnum, og höfðu sezt að matborði ein- hvers staðar. Þau óku inn í gamlan, lítinn bæ, þar sem var veit- ingahús í gömlum stíl, en þár höfðu þau áður neytt máltíðar. Hann stakk upp á því, að þau fengju sér eitthvað ao borða þar nú. „Farðu bara inn meðan ég legg bílnum og biddu um bcrð handa ckkur." Hún fór inn og háhn settist við stýrið. Af ásettn ráði stöðvaði hann hreyfilinn, þar til hún var komin inn, og lagði svo bílnum. í ícrstofunni fór hann svö inn i talsimaklefa og hringdi til lækna- Krúsév og Mikoyan komn- ir til Austur-Berlínar. Míkil hátíðahöld. Vsstrrænum frétla- ntönsium meinaEur abgangur. Austur-þýzku blöðin skoruðu í gæv og í morgun á íbúa Austur-Þýzkalands að veita Krúsév og sendinefndinni, sem með honum er, stórfenglega mótttöku við komuna um mið- áegi í dag. Mikoyan er í ferð með Krú- sév, en Búlganin situr heima. — Vestrænu fréttamönnum hefur verið tilkynnt, að þeir fái ekki leyfi til þess að vera viðstaddur komuna, eða fylgjast með Krú- sév og fylgdarliði hans á ferða- lögum um landiS. Hvarvetna er miki]l viðbún- aður af hálfu hins opinbera og blöð kommúnista ræða hin traustu teng'sl milli Austur- Þýzkalands og Ráðstjórnar- ríkjanna. Krúsév og Grotewohl forsætisráðherra flytja ræður éftir komu Rúsanna, en í kvöld eru veizluhöld mikil. Meðan þessu fer fram og farinn er bónarvegur að fólk- inu að fagna rússnesku leiðtog- unum, halda menn áfram að gera tilraunir til að flýja þetta land. — ekkert lát er á flótta- mannastraumunum þrátt fyrir strangt eftirlit. Síðari fregnir herma, að Gromyko utanríkisráðherra sé með í ferðinni, en heimsóknin mun standa viku. —¦ Búlganin var viðstaddur burtförina frá Moskvu. Einn af ráðherrum A.-Þ. seg ir í grein, að rússnesku leið- togarnír muní heimsækja verk- smiðjur og samyrkjubú, og það muni veita mönnum tæki- færi til þess að votta Rússum þakkir fyrir aðstoð veitta eftir styrjöldina. Að því er virðist hefur það komið leiðtogum A.-Þ. mjög ó- vænt, áð Mikoyan tekur þátt í ferðinni í stað Búlganins. Það er litíð svo á meðal vest- rænna þjóða, að það sé engin tilviljun, að Krúsév velur þenn an' tíma til heimsóknarihnar — en nú eru fimm vikur til hinna mikilvægu kosninga í Vestur- Þýzkalandi, og almennt ætla menn, að Krúsév muni hafa í huga, að heimsóknin verði til þess að styðja þá, sem andvíg- ir eru Adenauer og stjóm hans, sem hefur sámvinnu við vest- rænu þjóðirnar áfram á stefnu- skrá sinni, ög telur framtíð landsins undir henni komna. ls;*v*ö*I*i!*v«o*k*u*n*B«l •^•••••••••••••••s«»«»*r I Afríku ef þjóðflokkur einn,;. sem komið hefur í veg fyrir ó-- þægindin af langorðum mönn- um með því að fyrirskipa, aðl allar ræður skuli fluttar á öðr- um fæti. Án efa yæri hag-* kvæmt fyrir ýmis samtök hér a landi, að taka þetta til éítir-- breytni. • :! — Hvernig hefurðu það í dag?í" — Agætt. j — Væri þá ekki athugandi,. að láta andlitið á þér vita umf- það? j i Ungur maður með kraft-<- fjnikla rödd var í nokkrum vafai um, hvaða listagrein hann ætti að leggja fyrir sig og leitaði þesS- vegna ráða hjá hinu kunna tón- skáldi Cherubini, sem bað hanní um að syngja dálítið fyrir sig. Og ungi maðurinn söng svo aði,: allt lék á reiðiskjálfi. ! — Jæja, sagði hann að lokumy. hvað ráðleggið þér mér svo a<$ verða? ! — Uppboðshaldari, Cherubini. svaraði Fjölskyldan hafði aðeins tvo herbergi og eldhús og auglýsti eftir vinnustúlku, sem "'gæti sofið heima hjá sér. Og ein gaf sig fram. j Frúin: — Kunnið þér 3ÍS 'matreiða? <¦ ..| Stúlkan: Nei. 1 — Getið þér séð um ung-«- börn? i ; — Nei. — Getið þér tekið til 1 íbúðinni? ? * — Nei. — En hvað í ósköpunum get- ið þér þá gert? — Sofið heima. ' , „Konur fá kraftmeiri rödd a£ ' vindlingareykingum," ' segir sjónvarpsstjarnan Grouchö Marx, sem kunnur er áð hnyttni |SÍnni. Og hann bætir við: „Ef þér ekki trúið þessu, skuluð þér hlusta vel á rödd konunhar , yðar, næst þegar þér missið vindlingaösku niður á gólf- teppið." C 6!. Éur?eu$k& TAHZAN- 2417, . Tarzan lét sér ekkert liggja á. — Jiann dvaldi um stur.d í skóginum krihgmn vóginn, þar s'em gnctt var dýra; eh á meðan var' Jim Cfóss að ganga frá bátnum' úti á vcginum. — •Hánn lét akkerið falla á þeim stað,- er. hann . háfði sökkt lystiskúiunrii fýrir þrémur árum og merkt' stað- inn með dúfli. Hann var taugaó- styrkur, þegar hánn fór' að láts á ¦sig 'kaíarabúninginn. ,En fcvaðá er- ir.ci átti hann niður að hihu sokkna'- skibi, sem nú var hulið þangi og hrúðc.rkörlum.

x

Vísir

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Vísir
https://timarit.is/publication/54

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.