Vísir - 05.10.1957, Blaðsíða 4

Vísir - 05.10.1957, Blaðsíða 4
4 VlSIB Laugardaginn 5. október 1957 VI SI& D A G B L A Ð Vísir kemur út 300 daga á ári, ýmist 8 eða 12 blaðsíður. Ritstjóri og ábyrgðarmaður: Hersteinn Pálsson. Skíifstofur blaðsins eru í Ingólfsstræti 3. Ritstjórnarskrifstofur blaðsins eru opnar frá kl. 8,00—18,00. Aðrar skrifstofur frá kl. 9,00—18,00. Afgreiðsla Ingólfsstræti 3, opin frá kl. 9,00—19,00. Sími: 11660 (fimm línur). Útgefandi: BLAÐAÚTGÁFAN VÍSIR H.F. Vísir kostar kr. 20,00 í áskrift á mánuði, kr. 1,50 eintakið í lausasölu. Félagsprentsmiðjan h.f. Ekki ber peim vel saman! Eins og ýmsir muna, ritaði Lúðvík Jósefsson nokkrar greinar um gjaldeyris- og efnahagsmál í Þjóðviljann fyrir eitthvað hálfum mán- uði eða þremur vikum. Gengu þær út á það, að sann- færa lesendur blaðsins um, að ekkert væri að óttast í þessu efni. Þjóðviljinn sló upp stórum fyrirsögnum og sagði að allt væri í bezta lagi, og skrif Vísis og Morgun- blaðsins um gjaldeyriserfið- leikana væru áróður og markleysa. Lúðvík Jósefsson sagði: „Gjaldeyristekjurnar eru þrátt fyrir allt niiklar og veita aðstöðu til að tryggja allan þann inn- flutning, sem nauðsynleg- ur er til góðra lífskjara og niikilla framfara.“ Þeim, sem trúa Þjóðviljanum, hefur eflaust þótt þetta góð tíðindi. En ýmsir aðrir munu hafa efast og enn fleirí harð- neitað að trúa. Menn þóttust hafa reynslu af því, að um langt árabil hefði ekki verið eins erfitt að fá gjaldeyri og nú, og þeim sem vuð verzlun og atvinnurekstur fást, var því ekki nóg, þótt Lúðvík Jósefsson segði að allt væri í lagi, þegar bankarnir sögðu allt annað. Næst gerist það, að nú í vik- unni heldur fjármálaráð- h$rra vinstri stjórnarinnar, Eysteinn Jónsson, ræðu á fundi Framsóknarfélagsins hér i Reykjavík. Daginn eftir birti Tíminn af honum mynd, þar sem hann er að ausa af lindum fjármálavizku sinnar yfir lýðinn. Og nú skyldu menn halda, að hann hefði staðfest það sem starfsbróðir hans, viðskiptamálaráðherr- ann, sagði fyrir hálfum mán ■ uði, því varla hefur ástandið breytzt ýkja mikið síðan, enda báðir mennirnir kunnir fyrir framsýni og óskeikular áætlanir, eftir því sem blöð þeirra segja! Og hvað sagði þá Eysteinn Jónsson. Tíminn segir frá ræðu hans m. a. á þessa leið: „Þá ræddi ráðhcrrann ítarlcga um framleiðslu- og cfnahagsmálin, ráð- stafanir þær, sem gerðar voru s.I. vetur og ástand þeirra mála nú. Kvað jiann mikla eríiðleika ‘ framundan í þcim efnum og þyrfti það engum að korna á óvart, sem hefði fylgst með gangi fram- lciðslunnar á þessu ári. Ráðherrann kvað tekjur ríkissjóðs og útflutnings- sjóðs bregðast verulega það scm af væri árinu, og væri fyrirsjáanlegur greiðslulialli hjá ríkissjóði og útflutningssjóði, og gjaldeyrisskortur væri mjög tifinnanlegur“. Hvernig finnst nú mönnum stjórnarherrunum bera sam- an? Lúðvík segir að gjald- eyrir sé nægur til þess að tryggja góð lífskjör og mikl- ar framfarir. Eysteinn segir að gjaldeyrisskortur sé mjög tilfinnanlegur. Sennilega gengur ýmsum illa að skilja, að þetta tvennt geti þýtt eitt og hið sama. Tíminn hefur líka eftir Eysteini, að höfuð- nauðsynin sé sú, að núver- andi stjórnarflokkar standi fast saman um leiðir í vandamálunum. Hvernig finnst mönnum þeir Lúðvík og hann standa saman í því „vandamáli“, að skýra al- menningi frá ástandinu? En skyldi ekki samstaðan um lausn vandamálanna vera svipuð og þetta innan ríkis- stjórnarinnar? Hvar eru til- lögurnar um „ný og varan- leg úrræði í efnahagsmálun- um“, sem stjórnin lofaði að lég'gja fram? Menn eru alltaf að bíða eftir þeim. Þær ættu nú að geta farið að koma, jafnvel þótt þeim kunni að hafa verið frestað meðan Hannibal var að semja „úr- skurðinn“. Þriðji ráðherrann, Gylfi Þ. Gíslason, messaði yfir sínum söfnuði urn sama leyti og Eysteinn. Er ákaflega erfitt að finna nokkurn botn í ræðu Gylfa. Hann virðist hafa reynt að forðast allar skýlausar játningar, og út- koman er einna helzt sú, að ástandið sé bæði gott og ilit. Þó viðurkennir hann að gjaldeyrisskortur hafi farið vaxandi og sé nú meiri en í fyrra. Hann segir að ríkii- stjórnin ætli að draga að leggja fram „tillögurnar“ þangað til þingið komi sam- an; en þá muni stuðnings- flokkar hennar „inarka Ieið- ina“! Hvaða úrræði skyldu • þá • verða fundin? Máske það sé satt, sem nú gengur manna á milli í bænum, að yfirfærslugjaldið verði hækk að upp í 40%, af þvi að kommarnir fáist ekki til að samþykkja beina gengis- lækkun ofan á- allt. annað, sem þeir eru búnir að Júngja. Kirliju otj tróniól z Grát þú eigic Ekkja missti son sinn, einka- son. Hversdagslegur viðburður, enda gekk veröldin sinn gang eft- ir sem áður, eins og ekkert hefði í skorizt. Og hvað hefði hún svo sem átt að gera annað? Múgar manna geistust um götur og torg, ruddust hver um annan að jötum og stöllum, misjafnlega háruðum, léku og hlógu éða grétu yfir hégóma, stungust sem snöggvast, ef mannslát spurð- ist, eða ypptu öxlum. Hvað allt þetta mannlíf verður fjarlægt, annarlegt, óraunveru- legt í augum þeirrar konu, sem hagræðir köldum, stirðnuðum limum barnsins, sem fæddist af skauti hennar, á líkbörum og býr þá til grafar. Gildir einu hvort börurnar eru svartar eða hvitar, bláar eða rauðar. Það er ekki hægt að mála yfir nakta alvöru harmsins. Enginn farði hylur grimmilega ásýnd dauðans, þeg- aj- hann lætur brand sinn ganga á hol. Fáeinir spekingar viðsvegar um heim voru að hugleiðavanda- mál lífs og dauða, flestir hátt fyrir ofan þau svið hugsunar og tilfinninga, sem bisandi og strið- andi manneskjan lifir og hrærist í. Orð þeirra áttu ekkert erindi við bugaða ekkju, þó.tt þau hefðu borizt henni að eyrum. Vandaðir útfararsiðir og tízkusniðinn bún- aður líksins entist líka skammt til þess að hjúpa veruleik þeirr- ar staðreyndar, að einkabarnið var andað, yndi hennar um liðin ár horfið, von. hennar og eini draumur um ókominn tíma orð- in að .engu. En þegar sonur ekkjunnar var borinn út úr þorpinu, Nain, á- leiðis til grafar, mætti líkfylgdin Jesú frá Nazaret. Og „hann sá hana og kenndi í brjósti um hana“ — skrúðlaus orð en efnis- mikil. Hann heyrði hjartaslátt- inn á bak við orðvana örvona harm. Og hann átti ekki aðeins þetta eina, sem maður getur manni veitt í raunasporum: Sam- úð, sem setur sig í spor þess, sem lið.ur, finnur til með honum, gerir hans harm og þrautir að sínum — slík samúð er raunar fágæt og oss mönnum oftast um megn. Hann átti ekki aðeins það, sem oss skortir lengstum, þeg- ar vér stöndum augliti til aug- ilitis við myrka sorg: Orð, sem Igeta sefað, dregið úr sviðanum, lyft ögn undir þann þunga, sem á brjóstinu hvilir. Öll mannleg (orð virðast svo innantóm og marklaus frammi fyrir stórri I neyð. Sorgin sjálf er hljóð og i vér nálgumst hana i hljóði. En Jesús átti vald á þeim orðum, sem hittu í mark. Hann sagði: ( Grát þú eigi! Ekkert skrúð, eng- in mærð, engin gnæfandi spekt. En það var kærleikur í þessum jórðum. Þau voru ekki aðeins |borin uppi af hluttekningu, nær- i færni, né slíkum persónulegum |áhrifum, sem auðugur, göfugur og reyndur mannshuguv getur , látið í té. Það var skapandi guð- ^dómsmáttur í þeim fólginn, líf- gefandi kærleikur Guðs sjálfs. ,Og hann snart líkbörurnar, kall- aði unga manninn til þessá lífs á ný, gaf ekkjunni son hennar aftur. Þetta er ckki íorn furðusag.a, heldur opinberun, eins og allt annað, sem Nýja testamentið flytur. Jesús opinberar þann Guð, sem er lífsins faðir, sem sér hvert tár og heyrir hverja harmastunu. Hann birtir til fulls þann Guð, sem áður hafði sagt fyrir munn spámanns sins: „Hvort fær kona gleymt brjóst- barni sínu, að hún miskunni ekki lífsafkvæmi sínu, og þó að þær gætu gleymt, gleymi ég þér samt ekki, segir miskunnari þinn, Drottinn“. Sagan um son ekkj- unnar frá Nain (Luk. 7. 11—17) flytur boðskapinn um miskunn- semi almættisins og almátt misk- unnseminnar. Sagan svarar ekki þeim spurn- ingum, sem særður hugur eða spurull andi kann að glíma við um orsakir þungra atvika, ó- happa, slysa, böls og nauða i þessum heimi. En hún sýnir, hvert er að leita um huggun, ! styrk og harmabætur. Kristin trú þekkir þann Guð, boðar þann frelsara, sem „huggar í sérhverfi þrenging". Og það er vissulega staðreynd, sem ekki verður hnekkt, að þeir eru næsta marg- ir, sem bera þvi vitni með ó- hagganlegri, innri vissu, að Jes- ús Kristur hafi mætt þeim, er þeir stigu hin þyngstu spor og gefið þeim það, sem bætti böl þeirra. Engri tölu verður komið á þá, sem gátu játað í heilshug- ar einlægni: „Ég kom til Jesú sár aí synd, af sorg, af þreytu og kvöl, og nú er þreytta hjart- að hvilt og horfið allt mitt böl“. Engum trúarhöfundi, engum á- trúnaði, eldri né yngri, mun gert rangt til né staðreyndum hallað, þótt sagt sé, að vitnisburðir um sigrandi afstöðu til sorgar og dauða scu fleiri, sterkari og með raunverulegri einkennum í sögu og nútíð kristninnar en nokkurs staðar ella. Haldi einhverjir öðru fram hafa þeir það eitt sér til afsökunar, að þeir vita ekki, hvað þeir segja. Kvöldsamkoma í Hallgrímskirkju. Á simnudagskvöldið verður al- menn sanikoma lialdin í Hall- gríniskirkju með sama sniði og kirkjnkvöldin, sem áður hafa verið þar að vetri til. Á samkomunni mun séra Har- aldur Sigmar flytja erindi um ný kirkjuleg vinnubrögð og Páil Halldórsson organleikari leika einiéik á orgel, lög eftir Bach og fleiri snillinga. Séra Haraldur Sigmar er sem kunnugt er búsettur í Vestur- heimi, en mun í vetur stunda kennslu við guðfræðideild Há- skóla Islands. Verður án efa fróð legt að hlýða á erindi hans og organleik Páls. I Rússneska rannsóknaskipið Ob er nýlagt af stað frá Kal- iningrad til suðurskautsliafa, með flokk vísindamanna, seni þar ætla að vinna að haffræði- rannsóknum. Það ér þriðja ferð skipsias suður þangað; Etna gaus fhnmtudagiim 20. sept. Stóð ekki lengi, en all- mikið hraun rann úr heiuii rúman kðómetra norðan nieg- in. Eftirfarandi hefur Bergmáli borizt frá Bindisfél. ökumanna: Konur og umferð. „Auðvitað var það kvenmað- ur“. Þetta heyrist stundum, þeg- ar t. d. umferðarhnútur mynd- ast, vegna þess að einhver klauf- inn er þversum á veginum, eða þá að eitthvað annað hefur skeð. Og vitanlega hendir að það sé kvenmaður, en alls ekki „auðvit- að“. Margir karlmenn verða máske hissa, eða eitthvað meira i en það, þegar þeir heyra, hvað umferðarstatistik ýmissa þjóða segir um konur sem ökumenn. Statistikin segir m. a. þetta: 1. Konur eru yfirleitt fljótari að læra að aka en karlmenn. Við- brögð þeirra eru oftast skjótari en karlmannanna. 2. Þær verða yfirleitt betri ökumenn en sterka kynið, miðað við jafnmikla æfingu. 3. Þær hlýða yfirleitt betur umferðarreglum en karlmenn. 4. Þær aka mjög sjaldan undir áhrifum áfengis. 5. Konur valda, að tiltölu færri umferðarslysum en karlmenn. vegna þess m. a. að þær eru yfir- leitt aðgætnari og aka líka að jafnaði ekki eins bratt og karl- menn. Úr skjótum viðbrögðum, að- gætni og hlýðni við umferðar- reglur verður það, sem hér á landi hefur verið nefnt góðakst- ur. — Bandarikjamenn láta kon- ur, sem eiga bíla njóta almennt lægri tryggingariðgjalda en karl- menn. Engin statistik er til um þaó hérlendis, hvort kvenmenn eða karlmenn valdi fleiri slysum að tiltölu. Ferming á morgun. Fermingarbörn i Laugarnes- kirkju 6. okt. 1957 kl. 10,30. Prest ur sr. Árelius Níelsson. Stúlkur: Auður Sjöfn Tryggva dóttir, Nökkvav. 25. Díana Sjöfn j Garðarsdóttir, Balboc. 10. Ester Tryggad. Skúlag 56. Guðrún Magnúsd. Hvammsg. 8. Guðrún Úlfhildur Örnólfsd. Langhv. 20. Sigurlaug Sveinbjörnsd. Langhv. 171.. Drengir: Ágúst Jakob Sehram Nökkvav. 2. Geir Birgir Guðm. Lhv. 180. Gylfi Már Guðjónsson ; Hagamel 37. Halldór Jónsson , Lhv. 178. Jens Björn Guðmundss. Eikjuv. 25. Sigurjón Þórarinsson Lhv. 90. Þráinn Trvggvas. Skúla- götu 56. Jón Kr. Rikarðsson Lhv. 133. I - - Kveðja frá Steichen. Edward Steichen, sá, er tekið íiefur saman Ijósniyndasýning- una „Fjölskylda þjóðanna", seni nú stendur yfir í Iðnskólamini í Reykjavík, liefur sent íslenzku sýningarnefndinni kveðju f sínv skeyti. Kveðja þessi er svar við sím- skeyti, sem sýningarnefndin sendi Steichen í tilefni af opnun ljósmyndasýningarinnar síðastl. laugardag. Hún hljóðar svo: „Eg met mikils og þakka hinar hjartanlegu kveðjur ykkar og sendi sýningarnefndinni og öll- um sýningargestum beztu kveðj- ur mínar. Edwárd Steicþen, Museum oí Modern Ar(.“

x

Vísir

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Vísir
https://timarit.is/publication/54

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.