Morgunblaðið - 17.08.1934, Síða 8

8
MORGUNBLAÐIÐ
I Simá-auglýsingar
] Nú er
" (imiiin koitiiitn
til að tafea myndir.
Margar fallegar tegundir af
blómum seldar í Verslunnni Nanná
Laugaveg 56. ,
Heimabakarí Áetu Zebitz, Ei-
ríksg'ötu 15, sími 2475.
Fundist hefir kven afitabaridsúr
vitjist á Austurgötu 47 Hafnar-
firði.
Nýslátrað dilkakjöt. Fiskfars,
Kjötfars, hamfl. Lundi, Isl Rófur.
Farsgerðin. Sími 3464.
Samband óskast við lirossa-
kjötsseljanda. Santeri Kytö, Lahti,
Finland.
Litla blómabúðin, Skólavörðu-
stíg 2. Sími 4957, hefir daglega
mjög mikið úrval af afar ódýrum
blómum og blómvöndum,
Levkov, Áster, íris, Ljónsmunnar,
Morgunfrúr o. fl.
I Myndavjelar, Kodak- og Agfa-
| filmur og allar Ijósmyndavörur
fást hjá oss.
Einnig framköllun, kopiering og
stækkun.
Komið og skoðið hinar stækk-
uðu litmyndir vorar.
Filmur yðar getið þjer líka
fengið afgreiddar þannig.
F. A. THIELE.
Austurstræti 20.
Swan
Rósir,
blek
íbúð. 3 herbergi og eldhús til
leigu á efstu hæð í Mjóstræti 6-
Útsprungnir rósaknappar fást
hjá Vald. Paulsen, Klapparstíg
29, sími 3024.
er eitthvert besta blek fyrir,
sjálfblekunga og alla aðra
penna.
Fæst í litlum byttum, nueðalstór-
um og stórum flöskum fyrir skrif-
s-tofur.
Gull-armbandsúr tapaðist á
Þingvöllum síðastl- föstudag. Skil-
ist gegn fundarlaunum á Smára-
götu 16. J
dilkakjöt.
l/HWiEH
Bólc«iv«:rsliiii - Sími 2720
ný svið, margskonar grænmeti.
^Kaupfjelag
Borgfirðinga.
Simi 1511.
liiiji
Vönduð vinna, fljót afgreiðsla.
Höfum filmur, ódýrar myndavjel-
ar, ramma og albúm.
Amatördeild
Slgr. Zoega & Co.
M elónnr
og appelsinur
bestar í
í mafinn:
Nýslátrað dilkakjöt,
Verðið lægst.
Lifur og hjörtu. Sviðin svið.
Gulrófur, Nýtt gróðrarsmjör og
margt fleira.
Verslan
Sveíns Jóhannssonar
Bergstaðastræti 15. — Sími 2091.
)) iHlmm I ÖLSEtNi ((
Nýjar
Kartöfliir
Nýjar bækur:
Jonas Lie: Davíð skygni: Þýðing eftir Guðm. Kamban.
Verð: heft 3.80, ib. 5.50.
Páll ísólfsson: Þrjú píanóstykki kr. 3.00.
Tónar I. Safn af lögum fyrir harmóníum. Eftir Í3>-
lenska og erlenda höf. Páll Isólfsson bjó til prentun-
ar. Verð kr. 5.50. — Fást hjá bóksölum.
Bikaverslun Sigi. Eýmmidssonar
og Bókabúð Austurbæjar BSE, Laugaveg 34.i
Móiorbátar.
i
Við úfvegum allar §tærðir af
mótorbótuiii.
Hagkvæmir greiðsluskilmálar
Eggert Kristjánsson & Go.
SYSXURNAR. 12.
ekki fengið tækifæri til að tala við Lottu undir f jög-
ur augu.
II.
Á þeim árum, sem jeg hefi lifað, hafa öll þessi
svokölluðu ,,áldurstakmörk“ færst gífurlega til.
Þegar jeg var ung stúlka, var þrítug gift kona búm
að lifa sitt fegursta, en nú hneykslast enginn á því,
þó fimtug kona dansi shimmy á opinberum veit-
ingastáð. fin þetta er áreiðanlega ekki þeim fimt-
ugu til góðs. Þær vanrækja að kynnast ellinni í
tæka tíð — því henni verður fólk að kynnast og
læra hana og æfa hana, eins og alt annað, sem er
vandasamt. Maður verður að læra að draga sig í
hlje og rýma fyrir öðrum, en ánægja ellinnar kem-
ur heldur ekki geisandi yfir sálina, eins og hin
gleðilegu atvik æskunnar, heldur finnur maður þau,
þegar ekki er annað þarfara að gera, í skúmaskot-
um lífs síns, þar sem þau hafa legið og beðið með
þolinmæði eftir því, að maður sjálfur yrði þolin-
móður....
Það er hægast að lita sig og láta laga á sjer
hrukkurnar til þess að koma öðrum til að halda,
að andlitið á manni sje ungt, og með æfingu getur
amman verið í vaxtarlagi eins og ung stúlka. Og
mín vegna svo sem ímyndað sjer að v e r a ung
stúlka — ef allar aðstæður eru í lagi og enginn
hryggilegur viðburður reynir á hinn raunverulega
ungleika.
Aftur á móti stoðar hvorki málning nje fimleika-
æfingar, ef sálin hefir ekki magn til að sigra og
gera gott úr áfalli, sem maður hefir orðið fyrir.
Það er óyggjandi merki æskunnar, að hún getur
ekki aðeins þolað hið illa og mótdræga, heldur einn-
ig styrkst og auðgast af mótlæti eins og meðlæti.
Jeg veit ekki hverjar tilfinningar Lottu voru
meðan á brúðkaupi systur hennar stóð, og hef ald-
rei fært það í tal við hana. Meðan allur þessi fjoldi
vina og vandamanna var á heimilinu og jeg varð að
vera á þönum til að sjá um veitingar handa þeim
og jafnframt að sjá um útbúnað Irenu, gat jeg ekki
athugað hana nema rjett í svip. Jeg Ýar aðeins
þakklát forsjóninni fyrir það, að enginn skyldi
koma og segja mjer, að hún væri öðruvísi en hún
ætti að sjer. En nokkrum dögum eftir að frú
Wagner var farin og heimilið orðið með kyrrum
kjörum aftur, leit jeg á hana rannsakandi og sá
mjer til mikillar furðu engin merki á henni þeirra
geðshræringa, sem hún hafði orðið fyrir.
— Nú verð jeg svei mjer að fara að hugsa um
að verða eitthvað, sagði hún. — Mest langar mig til
að vinna tíu tíma á dag og alla nóttina með.
í ungum hjörtum breytist sársaukinn oft í starfs-
kraft og sá kraftur verður að hafa eitthvað fyrir
stafni. En það var ekki éins auðvelt fyrir hana sem
dóttur hr. Kleh að fá eitthvað að gera, eins og það
myndi vera nú fyrir unga stúlku. Ætt hr. Kleh
hafði lifað í sama húsinu hálfa aðra öld; synirnir
höfðu lært iðn föður síns og dæturnar gifst sonum
góðra borgara, og jafnvel þó hr. Kleh væri það
góður maður, að geta yfirstigið margan fordóminn,
fanst honum það óhugsanlegt, að dóttir sín skyldi
vera jafn ókvenleg og kvenstúdentar voru árið
1915.
— Konan verður að geta unnið fyrir sjer, ef svo
færi að hún hefði enga fyrirvinnu, sagði hann eitt
kvöld þegar við vorum öll þrjú að ræða málið,
—- enginn veit hvað verða kann, og síst á ófriðar-
tímum. Findu þjer einhverja atvinnugrein, lærðu
það, sem til hennar þarf, en gaktu ekki í flokk
þeirra kvenna, sem lifa eins og karlmenn og vilja
fyrir hvefn mun vera óháðar; því í þeim hóp held
jeg ekki finnist ein einasta, sem er hamingjusöm.
Lotta hugsaði sig alvarlega um og sagði þvínæst:
— Náttúrlega vil jeg helst vera leikkona, og það
veistu. En jeg vildi líka gjarna lesa læknisfræði
og verða frægur læknir. Eða yfirleitt vildi jeg taka
eitthvað fyrir, sem jeg held að .jeg geti komist langt
í. En ef jeg ætti að fara að hafa lærdóminn bara .
fyrir varaskeifu, ef svo færi að enginn vildi eiga
mig, þá held jeg að jeg gengi aldrei að náminu af!
neinni sannfæringu eða dugnaði.
Líklega er ekki hægt að lá hr. Kleh það, þó hann:
skildi Lottu ekki. Hjer fór — á öðru sviði — eins
fyrir honum og fyrir mjer hafði farið gagnvart
Irepu: andi nýja tímans hafði á einhvern dularfull-
an hátt einnig hlaupið í Lottu og gert hana óskilj-
anlega eldri kynslóðinni.
— Hún er dálítið taugaæst, sagði hr. Kleh, þeg-
ar Lotta var háttuð, — og það er í rauninni óheppi-
legt, að stúlkurnar hafa vegna ófriðarins ekki get-
að tekið þátt í neinu samkvæmislífi með ungum
mönnum. Því miður er það bókstaflega satt, að
,,blómi ungra manna í landinu“ er á vígvellinum,
ef hann er þá ekki þegar fallinn. Þeir, sem svona
stúlka fær að sjá, eru í hennar augum örkumla-
menn, öldungar og svo hermenn, sem koma heim í
leyfinu og ekki hugsa um annað en bráðabirgða-
sambönd. Það er vel skiljanlegt, að þær langi ekki
til að giftast . . .
Lisbeth Winterfeldt tók oft þátt í þessum ráð-
stefnum okkar.
— Lofið þið stúlkunni bara að læra það, sem
hún vill, sagði hún. — Hæfileikar eru kraftur, og
hver sá kraftur, sem ekki fær að njóta sín, spillist.
Jeg þekki einn frægan sorgarleikara við Burgteater.
Hann heldur leikskóla. Hjá hónum væri Lottu eins
vel óhætt og í klaustri.
— Leikhúslífið er hættulegt ,sagði hr. Kleh.
— Það má segja um hvað sem er, að það sje
hættulegt. Og hjónabandið þó hættulegast af öllu,
því þar er alt, sem maður á, lagt á eitt spil þegar í
upphafi. (Þetta skyldi jeg ekki fyrr en seinna, er
• jeg hafði kynst hjónabandi hennar sjálfrar). Venju
legt, borgaralegt hjónaband er ekki nægileg útrás