Morgunblaðið - 04.07.1946, Side 12

12
MORGUNBLAÐIÐ
Fimmtudagur 4. júlí 1946
Skafti S. Stefánsson, veitingaþjónn
Minningarorð
Fæddur 22. mars 1921.
Dáinn 3. júní 1946.
EINN af drengjunum, sem
ólst upp á Frakkastígnum sam-
tímis mjer, var óvenjulega
röskur og hugaður. Jeg man
það enn svo vel, þegar við leik-
bræður hans stóðum og horfð-
um á hann, og hann ljek listir
sínar. Hann virtist ekkert ótt-
as, og vera allir vegir færir,
líka þar, sem við sáum aðeins
háska og hættur. Hann var líka
fimastur okkar allra, hann
klifraði djarflega, og hann
kveinkaði sjer aldrei, þótt hann
fengi áfall. Og það kom oft fyr-
ir. Við jafnaldrar hans þorðum
heldur ekki að takast á við
hann. Þótt við værum flestir
hærri en hann í loftinu, áttum
við það nærri víst, að hann
stæði, þegar við vorum fallnir.
En það var heldur engin ástæða
til að stofna til áfloga við hann.
Hann var ekki bannig gerður,
að hann sæktist eftir þeim.
Hann var friðsamur, og það
var gott og auðvelt að eignast
vináttu hans. Við leikbræður
hans vorum. allir vinir hans.
Þessi drengur var Skafti
Sæmundur Stefánsson eða
Skafti eins og hann var venju-
lega kallaður. Húsin okkar
stóðu hvert andspænis öðru,
og fyrir okkur litlu drengina
voru þau í raun og veru aðeins
eitt hús. Jeg gerði mig að minsta
kosti jafn heimakominn hjá
foreldrum hans Vigdísi Sæ-
mundsdóttur og Stefáni Guðna
syni og heima. Hjá þeim fanst
víst flestúm þeir væru komnir
heim. — Við Skafti ljekum okk
ur saman, og það, sem annar
stakk upp á, var hinn jafn fús
á að framkvæma. Svona liðu
þessi hugljúfu bernskuár. Og
það er gaman að minnast þeirra
nú. — Við vorum að vísu eng-
ir englar fremur en önnur börn,
og sumt af því, sem við gerð-
um rriá eflaust nefna prakkara-
strik. En allt var það gert í
sakleysi pg alltaf var vinátta
innsigluð með því. Jeg man, að
mömmurnar okkar tóku sjer-
staklega hart á því, þegar við
fórum í það, sem við kölluðum
„ferðalög“, og vildum skoða
okkur um í bænum. Samt gát-
um við aldrei kæft þeSsa útþrá
niður og aftur og aftur leidd-
umst við á sömu „glapstiguna“.
Það var alltaf siður okkar á
þessum ferðalögum að leiðast.
Svo kom æskan og árin liðu,
skólagangan hófst og með
henni önnur viðfangsefni. —
Og svo fluttust foreldrar Skafta
burtu af Frakkajstígnum, og
hann með þeim. Þá fækkaði
samfundunum, en vináttan
hjelst. Hvernig átti annað að
geta verið. Skafti var svo trygg
ur og vinfastur. — Hann heils-
aði alltaf brosandi og svo var
ljett og glaðlegt yfir allri sám-
ræðunni. — Hann hafði alltaf
einhvern nýjan fróðleik eða
nýja hugmynd á takteinum, og
maður vildi gjarnan hlýða á
hann. — Hann var kappsfullur
og ákafur og maður hlaut að
hrífast með honum. — Og svo
var hann ævinlega sannsýnn
og vingjarnlegur.
Skafti er dáinn, en þessar
minningar um hann deyja
aldrei. Þótt mörg ár sjeu liðin
síðan þær urðu fyrst til, hafa
þær ekki máðst, heldur skýrst.
— Skafti breyttist ekki með
aldrinum. Þótt viðfangsefni
hans yrðu auðvitað önnur, en
þau, sem bernskan og æskan
lögðu honum upp x hendur, þá
brást hann eins við þeim og
í leik og starfi áður. Hann var
áfram kappgjarn og framsæk-
inn. Hann var áfram ljúfur og
vinfastur. Hann var áfram
glaðlegur og ljettlyndur. Hann
sá ævinlega björtu hliðinu á
öllum hlutum, og oft þá skringi
legu. Það var gaman að koma
til hans og rabba við hann.
Hann hafði altaf tíma og löng-
un að ræða við mann. Iiann
hafði gaman af bókum, og hon-
um þótti líka gaman að því að
rökræða um það, sem hann las.
Eins og annað ættfólk hans
hafði hann yndi af hljómlist.
Og ósjálfrátt fór maður í Ijett-
ara skapi frá honum en maður
kom.
Þetta eru minningar óskilds
manns um Skafta heitinn
Stefánsson, og hann er þakk-
látur fyrir að eiga þær. —■
Hafðu þökk fyrir þær, kæri
vinur.
Þeir, sem nær honum stóðu,
geyma sínar helgu og fögru
minningar um hann, og þær
ljetta þeim harminn og breiða
bros yfir tárin.
Foreldrarnir, sem kveðja
hann, systkinin hans og unn-
xstan og drengirnir hans, geyma
sínar minningar. Þó kveðjan
þeirra sje klökk, þá felast þó í
henni öryggi og fögnuður yfir
því, að hann, sem verið er að
kveðja, var góður drengur, —
og góðra drengja bíða Guðs
vegir. — Þau vita, að hugur
hans stefnir til þeirra og bæn-
ir hans verða þeim Ijós á ó-
förnum vegi.
Allir, sem Skafta, þekktu,
vita, að þeim hefir bæst vinur
handan fortjaldsins mikla.
Guðm. Sveinssoxi.
— fþróftir
Framh. af bls. 11
hlaupara L. Strandberg fyrir
skömmu. Hann mun keppa í
spretthlaupum og langstökki.
Ragnar Björk, hástökkvari,
hefur um mörg ár verið tal-
inn einn besti hástökkvari
Svía, náði 196 cm. í fvrra. í
ár hefur hann stokkið 192
em. Hann mun keppa í há-
stökki og ef til vill fleiri
greánum.
Nánari frjettir af fyrir-
komulagi mótsins verður hjer
í blaðánu síðar í vikunni.
BEST AÐ AUGLYSA
í MORGUNBLAÐINU
Minningarorð um
Kristínu Hannesdóttur
KRISTÍN Hannesdóttir fyrr-
um húsfreyja að Meðalholtum
í Flóa, ljest að heimili sínu að-
faranótt 13. þ. m. eftir þunga
baráttu við ellilasleika s.l. ár.
í gær var Kristín jarðsett að
Gaulverjabæ og var þar fjöl-
ment. Þessi mei’kiskona Ijest í
hárri elli, því hún var fædd 5.
nóv. 1854, dóttir Hannesar
bónda í Tungu í Flóa Einars-
sonar, spítalahaldara í Kaldað-
arnesi, Hannessonar og konu
hans Kristínar Bjarnadóttur frá
Laugardælum.
Kristín giftist 16. okt. 1877
23 ára Jóni Magnússyni frá
Baugsstöðum og bjuggu þau
fyrst í Tungu í Flóa, en fluttu
þaðan 1884 að Meðalholtum og
bjuggu þar góðu búi. Þau eign-
uðust 10 börn og náðu 7 fu.ll-
orðinsaldri, en þrír drengir dóu
ungir. Börn þeirra voru Hannes
bóndi í Meðalholtum, giftur
Guðrúnu Andrjesdóttur, frá
Vestri-Hellum. Jón hjer í Rvík
og Ingibjörg, til heimilis í Með-
alholtum, bæði ógift. Kristín
gift Gísla Brynjólfssyni á
Haugi. Guðlaug gift Guðlaugi
Jónssyni bónda á Hellum (dáin
fyrir fáum árum). Kristín
(önnur) gift Árna Egilssyni trje
smið í Rvík, Guðný gift og bú-
sett í Ameríku. — Auk barna
sinna ól Kristín upp 2 dætra-
dætur sínar. Einnig ól hún upp
Bjarna Bjarnason, á Selfossi.
Kristín missti mann sinn 26.
júní 1921. Hún hjelt búskap
áfram í nokkur ár þar til Hann
es sonur hennar fór að búa.
Kristín var fríð og nett kona
að sjá, en öllu fegri var hennar
innri maður, þeim, sem kyntust
henni. Kristín átti því láni að
fagna að vera alltaf heilsugóð,
enda kom það sjer vel, því hún
var ætíð sívinnandi og víking-
ur að öllu, sem hún gekk, utan
húss og innan. Kristín var ann-
áluð fyrir gesrisni og alúð við
þá, sem hjá henni voru eða
heimsóttu. Kristín mátti aldrei
vita að nokkrum liði illa og var
einlæg og hugarhrein og fór
ekki röngum dómi um menn nje
málefni, enda átti hún vini
marga, en hvergi óvini, því
hugarfar hennar var hreint og
góðvilji hennar djúprættur.
Það verða því margir, sem
minnast Kristínar með þakk-
læti síns hjarta og sakna henn-
ar. Fyrir margt ber að lofa
þessa konu fyrir langa ævi og
fyrir 62 ára fagurt starf að
Meðalholtum.
Blessuð sje minning hennar.
27. 6. 1946.
Lárus Salómonsson.
I Barnabílarnir j
eru komnir.
i Austurstr. 4. Sími 6538. I
BEST AÐ AUGLÝSA
! MORGUNBLAÐINU
iiiiiiiiiiiiiiiiimiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiriiiniiniiiiiiiiii
Sippubönd
nýkomin.
5
QLi
jLL)
Austurstr. 4. Sími 6538.
iiiiiiiiimimi
ii ii ii iii 111111111111111111 n n 11111111111111
£iiiniii1111111111111111111111111111111111111111111111ii1111111111111111111111111111(1111111111111111111111»
•Jtm
i.iiii iii iii iiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiii
| X-9 A A A A
íiiJiiiiiiiiimiiiiiiiiiMiiiiiiiiiiiiiiimiiiiiiiiiiiiiiiiiiimiiimiiiiimiiiimmm. jiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiin
iiii iiiiiiiiiiiiiimniiiiiiiiiiiniiiijiiiimmmmmmiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiPiiiiimmmiiimmiiiimiimmmr^
a Eftir Robert Storm I
■ ■immiiimiiiiiimmmiiiiiiiimiiiimiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiimmmi
iiiiiiiiiiiiiiiiiiimimmiiiii
r MUH7.„\V5UU, IT J
50UNDED EXCITINÖ —
AND IT !4>! I TMOUöUT
YOUR CQ/APAUS WOUUD
3E ‘&TIMULATIMÖ —
. AND IT 10!
r FHll-iP—! I'/YÍ JU&T NOT THE
í'iUSNT, eUFPERiNö TYPE...I'V£
GOT T0 L5T Y3U KNOW THAT VtA
DEG’PEP.ATiLV IN LOVE WITH
vou—/MV HEARTSSAT C’PSLLZ I
OUT VOUR NAúiS... S\
...I-I CAN'T WHI&TLE FOR
DAV&, AFTER VOU'YE Ki&GED
AtE ... O'M, AiV DARUNö, VCU
DO LOVE Mf:, DON'T VOUT
PHIL... UH — JUET
WHV DID VOU C0/V1E
ÁLONö ON THI5
TREASURE ^
S, CRUI-5E 7 ÍM

19*5. Kin^ rc.„ircs Syndiotc, tnc . Worl J rip: t'
Ókunnur maður hefir hlustað á vildu og X-9 tala
saman á gulleynni. — Wilda: Hversvegna fórstu
eiginlega í þessa ferð? — X-9: O, jeg hjelt það gæti
að það yrði gaman að vera með þjer, eins og líka
er. — Vilda: Philip. Jeg get ekki þagað lengur. Jeg
verð að segja þjer, að jeg er voðalega afskaplega
það nafnið þitt . . . Jeg er alveg magnþrota, þegar
þú kyssir mig. Ó, elskan mín, þykir þjer ekki vænt
um mig líka?
orðið spennandi. Og það er það líka. Og jeg hjelt hrifin af þjer. Þegar hjartað í mjer slær, þá stafar