Morgunblaðið - 26.10.1948, Síða 14

u
MORGVNBLAÐIÐ
Þriðjudagur 26- ofet. 1948.
MMlHfflTl'H3»H-’n i »3
uCLUin 111 ifxiiiwn
PILS VARGUR
su idóatja ej'tir ^ameó í^onaid
„Þú skilur Fern betur en
Iiokkur annar“, mælti hún.
t)Norah er nú uppi í herbergi
laínu að taka til dótið mitt, og
tlenry fer rneð það niður í gesta
skálann. Sjálf ek jeg svo þang-
að eftir stutta stund og kem
ckki hingað aftur fyr en Fern
gerir mjer boð að finna sig. Það
cr þýðingarlaust að jeg sje hjer
og máske aðeins til ills, því að
t?ern þolir ekki návist mína.
Jeg læt Peter eftir þetta hús
tneð öllu sem í því er, að und-
anteknum fáeinum gripum, sem
jeg hefi dálæti á. Og Jyrir kvöld
»ð er jeg alíarin hjeðan“.
„Það er ekki rjett af þjer að
íara. Það væri að flýja þung-
i>æra skyldu. Fern verður að
sætta sig við það hvernig kom-
ið er. Og þú verður að hjálpa
henni til þess“.
„Þú veist það Janet mín að
Fern hefir aldrei viljað horfast
í augu við veruleikann. En jeg
verð ekki langt frá ef hún þarf
á mjer að halda. Og þangað til
verð jeg að fela hana forsjá
ykkar Peters“.
„Þú krefst of mikils, frænka.
t*ú hugsar aðeins um Fern og
ckki neinn annan .Þú veist vel
hvað þetta er erfitt fyrir mig
-— vegna þess að þú veist hvaða
hug jeg ber til Peter“.
„Þú ert sterk“, sagði frú OIi-
fant og horfði í augu hennar.
„Það getur þó verið að jeg hafi
verið ósanngjörn við þig — já,
jeg skal viðurkenna það að jeg
hefi ekki breytt rjett gagnvart
þjer. En það hefir aðeins orðið
til þess að gera þig sterkari.
Eínhvern tíma muntu verða að
viðurkenna það, að jeg gat
aldrei gefið Fern það besta, sem
jeg vildi: manndóm, hugrekki,
nnetnað og sálarþrek. Það gat
jeg ekki innrætt henni. En jeg
gat innrætt þjer það“.
„Þú ert ef til vill framsýnni
heldur en jeg hefi nokkru sinni
gert mjer í hugarlund. Jeg fer
nú að halda að þú hafir þroskað
þessa eiginleika hjá mjer í
þeirri von að þeir mundu ein-
tivern tíma koma Fern að
gagni“.
„Það getur vel verið“, mælti
írú Olifant lágt.
Fern var erfiður sjúklingur.
Bæði Janet og hjúkrunarkonan
urðu sífelt að snúast í kring um
hana og samt fanst henni ekk-
ert vera gert fyrir sig. Stund-
um vildi hún ekki borða, og þá
varð að mata hana eins og barn.
Læk^irinn skipaði svo fyrir, að
hún skyldi sitja í stól á daginn.
En Fern neitaði harðlega. Hún
hvaðst ekki láta nokkurn mann
sjá að hún skjögraði á ónýtum
fótum, og ekki var heldur við
það komandi að hún væri borin
eins og einhver aumingi. Hún
vildi liggja í rúminu svo að eng
inn sæi hvernig fæturnir á
henni visnuðu og aflöguðust.
yrði að fá hjólastól og þær yrðu
að beita hörðu við hana. Hún
ýri að fá hjólastól, og þær yrðu
að þröngva henni til þess að
nota hann.-Janet mótmælti því
og sagði honum hvað Fern
hefði mikla andúð á hjólastól-
um.
Svar hans var stutt og lag-
gott: „Ef þið viljið að jeg stundi
hana þá verðið þið að hlýða öllu
sem jeg segi“.
25. dagur
Það var nú að vísu lítið, sem
hann gat gert fyrir Fern annað
en gefa henni deyfandi meðul
þegar sinaaráttur í fótunum
ætlaði að gera út af við hana.
En þau vildu ekki missa lækn-
irinn. Peter keypti hjólastól í
New York. *
Fern sagði ekkert þegar kom
ið var með stólinn inn í her-
bergi hennar, en hún sneri sjer
upp að vegg.
Að lokum þóttist hjúkrunar-
konan ekki geta verið þarna
lengur og ætlaði að fara.
„Þjer megið alls ekki fara“,
sagði Janet. „Þjer hafið fylgst
með sjúkdómnum frá byrjun“.
„Jeg hefi aldrei átt við jafn
erfiðan sjúkling“.
- „Jeg skal tala við Fern“,
sagði Janel.
„Það er þýðingarlaust. Það
fer inn um annað eyrað á henni
og út um hitt“.
I „Jeg ætla þó að reyna“.
Um kvöldið sat Janet hjá
Fern, en hjúkrunarkonan hafði
lagst til svefns.
„Fern“, sagði Janet alvar-
lega, „þú verður að reyna að
hjálpa okkur og sjálfri þjer. Við
höfum gert alt sem við getum
til þess að hjálpa þjer, en það
er gagnslaust nema þú viljir
sjálí hjálpa þjer“.
Fern rak upp stór augu og
sagði að sig langaði ekki til
nexns nema að deyja.
„Láttu þá verða af því sem
fyrst“, sagði Janet, „áður en
svo er komið að við öll óskum
þess að fá að deyja“.
„O, hvað þú getur verið harð
brjósía", sagði Fern og gleymdi
veikindum sínum í svip.
„Væri það betra að við klædd
umst öll í sekk og ösku og börm
uðum okkur eins og þú gerir?
Hefir þú aldrei hugsað um það
hvernig þú ferð með okkur?
Hvernig heldurðu eð Peter líði
að koma heim kvöld eftir kvöld
og þú ert altaf eins“.
„Ef þú værir í mínum spor-
um ....“.
„Ef jeg væri í þínum sporum,
þá mundi jeg reyna að sýna það,
að sálin er meira virði en lík-
aminn, og að hún getur verið
heilbrigð hvern.ig sem um lík-
amann fer. Það er að visu
hægra að segja en í að komast
— en maSurinn er þó meira en
fætur. Þú hefir gáfur. Notaðu
þær. Meðan þú gerir það getur
ekkert bugað þig“.
„Þið getið djarft úr flokki tal
að. Það er jeg ein sem er veik“.
„Ertu nú viss um það. Held-
urðu að það hafi engin áhrif á
sálarlíf okkar hvernig þú ert?“
Fern þagði lengi og mælti
svo:
„Jeg held að jeg hafi ekki
hugsað um það. Þú hefir líklega
rjett fyrir þjer. En hvernig get-
"urðu feneið af þjer að tala þann
t ig við mig begar þú veist hve
veik jeg er?“
..Mier þvkir fvrir því, en jeg
varð að segia þetta til þess að
þú skiliir. Ef þú ættir ekki að
ligoia í rúminu nema svo sem
tvo briá mánuði. þá mundum
við ’áfo p]* pf]<r þier og ekbi
mapi'< < mót «°inu SPm þú segð-
ir. Fn nú er öðru máli að gegna.
Hier pr ek>i um lif oe dauða
að ræða. Hjer er um það að
ræða, hvort þú átt að lifa eða
vera lifandi dauð. Þú verður að
taka afstöðu til þess“.
„Jeg hefi ekki það sjálfs-
traust sem þú hefir“.
„Þú getur sýnt meira sjálfs-
traust en jeg hefi nokkru sinni
yfir að búa. Það hefir móðir
þín gert. Hvernig á jeg að koma
þjer í skilning um þetta ef þú
skilur mig ekki núna?“
„Þú lætur svona aðeins vegna
þess að jeg hefi ekki viljað láta
ykkur binda mig við þennan
hræðilega hjólastól“, sagði
Fern.
„Nei, það er vegna þess, að
þú átt engin önnur úrræði en að
nota hjólastjólinn“.
„Og finst þjer það ekki hræði
jlegt?“
t „Þú veist það þá, og það er
, góð byrjun. En veistu svo hvað
! jeg ætla að gera þegar þú ert
sest í stólinn? Þá ætla jeg að
greiða á þjer hárið eins vel
og ieg get og svo ætla jeg að
koma með ótal fegrunarmeðul
| og svo skulum við í sameiningu
sjá hvað þjer fer best“.
„Vertu ekki að þessari vit-
leysu, Janet. Þú veist að öllu er
lokið fyrir mjer“.
„Engin kona lítur vel út fyrst
á morgnana. Líttu út í glugg-
ann. Sjáðu hvernig sólin skín.
Og nú skulum við byrja“.
„Dettur þjer í hug að jeg fari
að setjast í þennan hjólastól og
gera mig að hálfu leyti að
vjel?“
„Já, því að þá geturðu hreyft
þig“, sagði Janet.
Þegar Peter kom heim um
kvöldið gat hún glatt hann með
því að Fern væri í bókaherberg
inu.
„Hvernig gastu komið henni
þansað?“ spurði hann.
„Það kemur ekki málinu við.
En nú er röðin komin að þjer.
Vertu alúðlegur við hana og
hrósaðu henni fyrir það hvað
hún sje falleg. Hún er nýgreidd
og uopstrokin. Talaðu um það
hvað hún sje yndisleg. Hún trú-
ir þjer tæplega, en henni þykir
væpt um að heyra það, og þá
er hálfur sigur unninn. Vertu
góður við hana. Kvenfólk þarfn
ast ástúðar11.
Hún horfði á eftir honum og
endurtók í hueanum: Kvenfólk
barfnast ástúðar — og jeg er
engin undantekning.
Daginn eftir fjekk hjúkrun-
arkonan að aka Fern út í sól-
skinið. Þetta var eóð byrjun, en
bað var aðeins bvrjun. Nú var
eftir að finna einhver ráð til
bess að Fern gæti stytt sjer
stundir. Hún hafði andstygð á
saumum. Bækur vilói hún ekki
lesa. Oe hún varð fliótt leið á
rnúsik. Þá kom hiúkrunarkon-
unni það í hue að láta hana fá
i'it.sösunarþraut. Janet var ekki
vi=c <im að bað mundi hiálpa:
../F+li hún þvkkist ekki af því
ne finnist við gera lítið úr
sier’“
..Það er enein hætta á því“,
spcrðí hiúkrunarkonan.
M«ð bví að fést við útsögun-
pcbrautina klukkustund á dag
*u iofnaðar var Fern rúma viku
p* boma henni saman. Hún
t-po*] Pg þetta væri leiðinleet,
"vi þpð var þó eóðs viti að hún
pburta fvrir bessu meðan
L< - - -vp <<nr o
HF.S7 4+> H4.IVS4
í MOItGVIXBLAÐimJ
í leit að gulli
eftir M. PICKTHAAL
11.
ill. Það var of bjart fyrir þreytt augu læknisins, svo að
hann sneri undan og gekk inn í tjaldið. Veiki maðurinn var
sofandi og Leifur settist niður á tóman kassa og beið.
Hann var dauðþreyttur bæði á sál og líkama, og þar sem
hann sat þarna hreyfingarlaus, festi hann nokkrum sinnum
blund. Hann hafði líklega sofið nokkrar mínútur, þegar
hann hrökk upp við að augu veika mannsins horfðu á hann.
Leifur laut yfir hann og sagði: Er það eitthvað, sem þig
vantar?
Maðurinn hristi höfuðið. Nei, takk, sagði hann lágt. Það
er ekkert. En mig langar til að vita sannleikann. Var þetta
ekki of seint? Er nokkur von fyrir mig.
Læknirinn hristi höfuðið alvarlega: — Jeg er hræddur
um að það hafi verið of seint. Þú hefur verið of lengi
veikur, án þess að fá lækni. Jeg get ekká gert annað en
að ljetta þjer seinustu stundirnar.
— Já, sagði maðurinn, án þess að láta sjer bregða. Það
var eins og jeg bjóst við. Og hann lá grafkyrr og starði
upp í tjaldþakið. Læknirinn laut aftur að honum.
— Jeg veit ekki einu sinni hvað þú heitir, sagði hann,
eða hvort það á að koma boðum til einhvers. Áttu engin
skynldmenni?
— Jeg heiti Bert Lyan, sagði maðurinn, og jeg á víst
engin skynldmenni. Ekki nema gömlu frænku í Englandi,
sem að öllum líkindum er fyrir löngu dáin. Jeg hef verið
aleinn allt mitt líf, læknir og þjer ættuð að láta mig vera
einan áfram og hafa ekki svona mikið fyrri mjer. Jeg er
hvort sem er vanur því að vera einn.
Það varð þögn skamma stund. Svo hjelt veiki maður-
inn áfram: — Jæja, jeg á víst skammt eftir ólifað. Það
var eins og röddin kæmi úr fjarska, — Jeg veit ekki,
hvort jeg á að vera hryggur yfir því, að eiga að deyja.
Kannske það sje betra. Allt líf mitt hef jeg verið á flakki,
frá norðri til suðurs og frá austri til vesturs. Stundum
ffljgxT m&htyjsrJza. ?
A/nu
— Fröken, Iþetta er í þriðja
sinn, sem þjer látið mig fá
skakkt númer. Jeg bað um
slökkvistöðina.
★
Skoti, íri og Englendingur
áttu hver sitt pennyið, og fyrir
þessi þrjú pence keyptu þeir
köku. En hvernig áttu þeir að
fara að því að skifta henni?
j Þeir urðu ásáttir um, að þeir
skyldu leggja sig til svefns, og
sofa í einn klukkutíma. Sá
þeirra, sem dreymdi besta
drauminn, hann skyldi fá kök-
una alla.
Þegar þeir vöknuðu, sögðu
þeir drauma sína. írann
dreymdi, að írland hefði feng-
ið fullt sjálfstæði og þjóðin
blómgaðist og dafnaði vel. Bret
ann dreymdi, að hann væri orð-
inn konungur Bretlands. En
1 Skotann hafði bara dreymt, að
hann væri hræðilega svangur.
Hinir aumkvuðust yfir hann, og
hann fjekk brauðið.
★
Hansen (í símanum): — Haf-
ið þjer ekki hugsað yður að
borga okkur skuld yðar bráð-
lega.
Jensen: — Nei, jeg hefi alls
ekkert hugsað um það.
Hansen: — Jæja, ef þjer haf-
ið ekki borgað fyrir föstudag,
hringi jeg til allra þeirra, sem
þjer skuldið og segi þeim, að
þjer hafið borgað mjer.
★
Þegar Andrew Carnegie var
á ferðalagi í Skotlandi,
fór hann einn sunnudag í kirkju
í litlu þorpi
Þegar samskotabaukurinn
var borinn um. lagði hann ný-
legan 100 dollara seðil í hann.
Eftir guðsþjónustuna taldi prest
urinn eins og venjulega það
sem safnast hafði.
„í dag hafa safnast", sagði
hann, „2 shillingar og 3 penny,
og ef þessi seðill, sem ókunni
maðurinn setti í baukinn, er ó-
falsaður, höfum við einnig feng
ið 100 dollara. Vinir mínir, við
skulum biðja til guðs um að
hann sje ekta“.
Gólfteppahreinsunin,
Bíócamp.
Skúlagötu. sími 7360.

Mimiim iii iui iiiiiiiiiiiiim*
/