Morgunblaðið - 26.04.1950, Qupperneq 14

14
AinttGflNRLABII*
Miðvikudagur 26. apríl 1950
Framhaidssagan 18

i*in*ii*iii»ii»»miia
Gestir hjá „Antoine"
Eftir Frances Parkinson Keyes
En hann mundi ekki þurfa að
feafa svo mikið fyrir þvi seinna
meir að fá vilja sínum fram-
gengt. Úr því vesaldómur Odile
átti að fara vaxandi og
Caresse bjó undir sama
þaki. .. .
Hann hallaði sjer aftur á bak
í- sætinu og jók enn hraðann,
WB leið og hann beygði út af
alfaraleið og inn á hliðargötu.
Caresse greip andann á lofti og
rak upp lágt hljóð.
,.í guðanna bænum! Farðu
ekki svona hart. Hvert ertu
eiginlega að fara? Veistu það
sjálfur? Jeg hefi aldrei farið
farið þessa leið áður .... þetta
getur varla talist akfær vegur“.
„Jú, víst er það akfær veg-
ur. Hann liggur frá Chalmette
til Gentily og við erum á leið-
inni í þennan ferðamanna-
gististað, sem jeg var að tala
. Aun áðan. En við komum bara
ekki að honum eins og við vær-
um að koma frá New Orleans.
Við komum úr austurátt í bíl
með Mississippi-merki“.
„Þetta er auðsjáanlega ekki
í fyrsta sinn, sem þú hefir far-
ié- þessa krókaleið“, sagði Car-
esse. Hún vissi með sjálfri sjer,
að þetta átti hún ekki að segja,
en hún gat ekki setið á sjer
Léonce varð að hafa fullar
gætur á veginum og svaraði
ekki strax.
„Er það ekki rjett?“
„O, drottinn minn. Jú, auð-
vitað er það rjett“.
„Varstu einn?“
„Nei, jeg var ekki einn. —
Nokkuð fleira sem þig langar
til að vita?“
„Já, mig langar til að vita.
hvað þú áttir við áðan, þegar
þú sagðir að þú hefðir verið
Odile trúr á meðan þú hélst að
það væri nokkur von um að
húr. mundi verða frísk aftur?“
„Jeg sagði nokkurn veginn
trúr henni. Jeg býst við að þú
vitir hvað jeg átti við með því.
Jeg hjelt að við hefðum altaf
skilið hvort annað, Caresse.
• Þú ætlar þó ekki að fara að láta
mig verða fyrir vonbrigðum?1'
Þetta leynilega ferðalag var
þá ekkert nýstárlegt ævintýri
hvað Léonce snerti. Þetta var
aðeins hversdagslegur atburð-
ur. Allt í einu sá Caresse sjálfa
sig sem eina af lauslætisdrós-
unum, í áberandi skrautlitum
fötum, aneandi af ódvru ilm-
vatni. Þrátt fyrir afbrýðissemi
hennar gagnvart systur sinni,
Og þrá hennar eftir Léonce, sá
hún að hún mundi ekki geta
tekið bátt í bessum verknaði.
Jafnvæl bó að bað mundi kosta
hana bað að hún msiti hann fyr
ir fullt og alt. Hann hafði skip-
að henni á bekk með verstu dað
urskvendum og hún var dýr-
keyptari en svo.
„Léonce, viltu gera svo vel
að snúa við“, sagði 'hún ákveð-
1 in. „Jeg vil fara heirn".
Hann leit glettnislega á hana,
en þó nokkuð efablandinn.
„Það er ekki rjett hjá þjer,
vina mín“, sagði hann glaðlega.
„Þú vilt það ekki. Eftir ör-
skamma stund verður þú kom-
in á aðra skoðun".
: „Nei. Jeg er ákveðin. Jeg vil
fara heim“.
„Bull og vitleysa. Þú ert bara
dálítið kvíðin, eins og stúlkur
eru oft i fyrsta sinn. En þú þarft
engu að kvíða. Þetta skal allt
ganga vel“.
„Jeg veit það og jeg hefi eng
ar áhyggjur, af því að jeg þarf
ekki að hafa áhyggjur af
neinu".
Léonce sleppti annari hend-
inni af stýrinu og tók um axl-
ir henni: „Það er einmitt það
sem jeg er að segja þér, vina
mín“, sagði hann í blíðum tón.
„Og á eftir .... á eftir verð-
urðu fegin. Þú verður ekki leið
og þú þarft ekkert að blygð-
ast þín. Allt tal um slíkt er
bölvað þvaður".
Hún sneri handlegg hans af
sjer og flutti sig fjær honum.
„Við virðumst ekki eiga við
það sama, þegar við segjum að
við þurfum ekki að hafa á-
hyggjur af neinu“, sagði hún.
„Og þessar tilraunir þínar eru
bæði gamaldags og útslitnar.
Næst segir þú mjer að það
verði langt fyrir mig að ganga
inn í bæinn. Kemur það ekki
veniulega á eftir?"
„Getur verið. Það er að
minnsta kosti góð hugmynd.
Þú heldur vonandi ekki að jeg
láti nokkurn gabba mig svona
og.......“. Glettnin var horfin
úr augum hans og þolinmæð-
in var þrotin. Hann leit af veg-
inum og sendi henni reiðlilegt
augnaráð.
„Léonce! Gættu þín!“
En það var of seint. —» Stór
flutningabíll stóð á veginum.
Hann steig bremsurnar í botn
og greip um handbremsuna. —
Hann heyrði hátt brothljóð um
leið og bíllinn kipptist til lengra
eftir veginum. Til þess að forð-
ast stórslys, réyndi hann að
snúa bílnum út í vegbrúnina.
Caresse rak upp hátt vein um
leið og bíllinn hentist utan í
hliðina á vöruflutningabíln-
um.
Smám saman greiddist úr
þokunni, sem hafði umlukt
hann á alla vegu og hann heyrði
dimma karlmannsrödd en gat
ekki í fyrstu greint orðaskil.
....... um hann. Svona
karlar eins og hann koma sjer
altaf einhvern veginn út úr ó-
göngunum. Það er alltaf hinn
sem drepst. Já, jeg held' nú það.
Og ef jeg hefði ekki stokkið
undan í tæka tíð, þá væri ekki
mikið eftir af mjer annað en
beinahrúga í líkhúsinu og
kannske myndskrifli af mjer í
blöðunum á morgun!"
Léonce reisti sig upp. Hann
var undarlega stirður vinstra
megin í andlitinu. Hann bar
fingurna á vanga sjer og kom
við eitthvað blautt. Þegar hann
aðgætti betur, sá hann að það
var blóð á hendinni. Honum
var ómótt. Hann leit upp og sá
stóran mann standa yfir sjer í
óhreinum vinnufötum og með
húfuna aftur á hnakka.
„Það eina rjetta væri að taka
þig og tuska þig svolítið til,
karl minn“, sagði hann. „Há-
bjartur dagur og margbreiður
vegur og þú þarft endilega að
skella þjer inn á mig, þar sem
jeg stend i mesta sakleysi og
er að skipta um hjólbarða".
„Það blæðir úr mjer“, sagði
Léonce.
„Komdu þjer af veginum
með þennan bílskrjóð þinn. Það
er ekkert að þjer. Þú hefir bara
fengið smávegis kúlu á haus-
inn. Jeg sá það þegar jeg lyfti
þjer út“.
Léonce staulaðist á fætur.
Hann^arð hissa þegar hann sá
að hann gat hreyft sig án þess
að kenna nokkursstaðar sárs-
auka. Um leið og hann stóð á
fætur kom hann auga á Car-
esse. Hún hjelt rauðum klút við
varir sjer og vanga.
„Er nokkuð að þjer?“ spurði
hann.
Hún hristi höfuðið og tautaði
eitthvað. Hann var nú farinn
að átta sig á því, hvað hafði
skeð og sneri sjer að vörubíl-
stjóranum.
„Mjer þykir þetta mjög leitt,
gamli minn“, sagði hann. „Ef
þú kemur okkur upp á þjóð-
veginn, þegar þú ert búinn að
gera við bílinn þinn, skal jeg
borga þjer vel fyrir".
„Þú borgar ekki neitt, fand-
inn hafi það“, sagði bílstjórinn.
„Auk þess er allt í lagi með
þinn bíl. Hvernig heldurðu
annars að hann hafi komist
upp á veginn aftur? Jeg keyrði
hann upp á veginn. En jeg held
að þú ættir að láta ungu stúlk-
una sitja við stýrið. Þú ert
hvorki fær um að keyra þenn-
an bíl eða annan".
„En jeg verð að borga
skemmdirnar. . . .“.
„Hefurðu ekki tryggingu?"
„Jú, auðvitað .... það er að
segja nei. Ekki á þessum bíl.
Jeg á við.......Nei, jeg hefi
enga tryggingu. En jeg get
borgað skaðabæturnar, hverjar
sem þær eru annað hvort núna
strax eða jeg get sent....“.
„O, það eru ekki svo miklar
skemmdir. Tíu dalir ættu að
nægja fyrir viðgerðinni".
Léonce tók upp seðlaveski,
leit ofan i það en síðan á Car-
esse.
„Mjer þykir það mjög leitt",
sagði hann. „En .... en jeg
hefi víst ekki nema sex dali og
eitthvað af smámynt. Getur
þú .... það er að segja, vild-
ir þú vera svo góð....“.
Caresse rjetti honum hand-
tösku sína með vanþóknunar-
svip. Þegar hún tók klútinn
frá andlitinu, sá hann að vör-
in á henni var bólgin, en hún
flýtti sjer að snúa sjer undan.
Hann rótaði í töskunni í lykl-
um, yasaklútum, sígarettum og
eldspýtum, þangað til hann
fann loksins úttroðna peninga-
buddu, og um leið datt honum
í hug sú niðurlæging hans sjálfs
að Caresse vann sjer inn meiri
peninga við útvarpssendingarn-
ar, heldur en hann við bílasöl-
una. Hann hefir haft nákvæml.
nógu mikla peninga til að borga
fyrir þetta herbergi, hugsaði
hún með fyrirlitníngu um leið.
Tvefr dalir býst jeg við að
mundu nægja fyrir manninn á
venjulegum ferðamanna-gisti-
stöðum. En þessi staður tekur
líklega auknaþóknun fyrir ó-
nefndan greiða og Léonce hefir
Silfur í SyndabæLi
FEASÖGN AF ÆVINTÝRUM BOT BOtíEKS
17.
Geiri beið við námukofann. Hann bannaði þeim Roy og
fjelögum hans að fara inn í kofann. —• Ef þið brjótist inn,
þá skuluð þjer að mjer heilum og lifandi lenda í fangelsi
fyrir innbrot.
Roy ýtti honum til hliðar og ruddist inn í kofann. Hann
beygði sig niður og fann á gólfinu kaðallengjur. Það var
auðsjeð, að maður hafði verið bundinn með þeim.
Þá heyrðu þeir hófatak, sem fjarlægðust og dóu út i
fjarska einhversstaðar í myrkrinu fyrir utan.
— Einhver hefur komist undan, sagði Cookie.
— Upþ með hendurnar, hrópaði Geiri. Hann var með
riffil og beindi hlaupinu að þeim. Jeg tek ykkur hjer með
alla saman fasta fyrir innbrot í kofann. Farið þið á bak,
svo ríðum við niður í Syndabæli og köllum á lögreglustjór-
ann hjer í sveitinni.
Það var ekki annað að gera en að rjetta upp hendurnar.
Þeir gengu út og að hestunum. Roy gekk fram hjá hesti
Geira og án þess að nokkur tæki eftir, teygði hann sig í
sylgjuna á mittisólinni og leysti um hana.
Þegar Geiri ætlaði að stíga á bak, valt hnakkurinn til
hliðar. Hann ætlaði að bera fyrir sig höndunum og varð
að sleppa byssunni í fallinu. Á sama augnabliki voru hinir
allir komnir yfir hann, en Roy flýtti sjer að Trigger. Cookie
hljóp líka að hesti sínum. Þeir stigu á bak og riðu allt hvað
af tók á eftir þeim, sem höfðu komist undan. Þeir heyrðu
hófatökin, ferðinni virtist auðsjáanlega vera heitið aftur
niður í Sændabæli.
Eftir nokkra stund voru Roy og Cookie báðir komnir nið-
ur í bæinn. Þeim hafði ekki tekist að ríða uppi þessa dular-
fullu menn, sem á undan þeim höfðu farið. Þegar þeir
fóru fram hjá Gálga-gistihúsinu, tóku þeir eftir að Gunna,
múlasnan hans Ed, stóð við dyrnar á gistihúsinu og barði
hausnum stöðugt við þær.

Prestur: „Mjer fannst leiðinlegt „ð
sjá þig ekki i kirkju í gær, Fergus.1*
Fergus: „Já, prestur minn, það var
svo mikil rigning, að það var ekki
hundi út sigandi. En jeg sendi kon-
A. : „Jeg skal kaupa þennan hvolp
aí yður fyrir 50 kr.
B. : „Það er ekki hægt, konan mírt
ú hann, og hún myndi kveina sig í
hel, en jeg skal segja yður nokkuð,
bætið þjer tíkall við og þá látum
við hana kveina."
— Surrealistiskir foreldrar.
★
Gestur: „Jeg vildi óska,' að þjer
gætuð sjeð altarið i kirkjunni í mín
um söfnuði."
Piparmær: „Leiðið þjer mig að
þvi.“
★
„Þú monntni ungi apaköttur.. Þú
gerist svo djarfur að biðja um höud
dóttur minnar. Viltu veia svo góður
að segja mjer, hvernig þú hefir hugs
að þjer að láta hana hafa allt, sem
bún er vön.“
„Hm, herra, jeg — eh — jeg held
að jeg geti það. Jeg er óskaplegj
geðvondur sjálfur."
*
Innbrotsþjófur: „Vertu ekkert
hrædd, gamla min, jeg vil bara fá
peningana þína og —“
Gömul piparmær: „Ó, farðu burtu,
þú ert alveg eins og allir aðrir karl-
menn.“
★
Læknir: „Hvernig líður mannin
um yðar í dag, frú?“
Eiginkonan: „Það er enginn bati, á
hvorugan veginn."
★
Pherson skoti: „Hversvegna í ósköp
unum er tungan í þjer svona svört?“
Adam skoti: „Jeg missti wisky-
fiösku niður á götu, senx var nýbúið
aó tjargd." * < í i • > U
PaLLbÚL I
til sölu í góðu standi. Uppl, i E
síma 7599 í dag og næstu daga 1
MI«aaiM**«MMJ*MMIII*lillfllltltMllltltl*M
Kynnisf þjóðsögum
frænda vorra
Færeyinga