Morgunblaðið - 10.10.1954, Side 14

MORGUNBLAÐID
Sunnudagur 10. okt. 1954
14
N I C O L E
Skdldsaga oítir Satherine Gasin
Framhaldssagan 63
„Ég elska þig“, sagði hún lág-
utn og viðkvæmum rómi.
„Nú, en hvers vegna þá ekki..?“
LucíUe hristi höfuðið. „Held-
urðu að við myndum nokkurn
tíma verðá ánægð á meðan ein-
Itver önnur. stendur á milli okk-
ar?“
„Ég hef alveg gleymt þvg að
það var önnur“, sagði hann á-
kveðið.
„Nei, það hefur þú ekki gert.
Stundum gleymir þú því í bili,
og þú færð ást mína endurgoldna,
en þegar þú svo allt í einu
mannst eftir henni....“ Hún
lyfti höndunum í áherzluskyni.
„Það er tilgangslaust, Lloyd. Til
hvers er að halda áfram?" Hún
stóð á fætur, stóð fyrir framan
hann og horfði á hann. „Ég elska
þig“, sagði hún, „en ég fæ ekki
ást mína endurgoldna".
Hann stóð hægt á fætur. „Luc-
iile“, sagði hann blíðlega, „ef ég
hef sært þig, þá var það óvilj-
andi, og ég bið þig fyrirgefning-
ar“.
„Þú hefur sært mig og þú held-
ur áfram að særa mig, svo lengi,
sem þú hugsar um hana“.
„Við getum orðið hamingju-
söm“.
„Já, það gætum við, ef ég að-
•eins gæti fengið þig til þess að
gleyma henni. En hvernig get ég
það? Hvernig? Ég veit ekki
hvers vegna þú varst svona heift-
arlega ástfanginn af henni“.
„Ég spurði hvort þú vildir gift-
-just mér“.
„Já. Þú baðst mig að giftast
þér, en það mundi ekki leysa
vandann, og það veiztu sjálfur“.
Hún tók um hendi hans. „Ef ég
gæti þurrkað minninguna um
liana út úr huga þínum, fjarlægt
hana fyrir fullt og allt, þá mundi
ég vera tilleiðanleg til alls. Trúir
þú mér, Lloyd?“
„Já, það held ég“, sagði hann
dræmt.
„Hvers' vegna ertu enn að
hagsa um hana? Hún var ekki
verðug ástar þinnar“.
Hann svaraði ekki.
„Heldurðu að ef þú sæir hana
aftur og talaðir við hana, þá
mundi hún....“
Hann greip fram í fyrir henni.
„Til hvers talar þú svona? Ég er
hættur að skilja þig. Af hverju
viltu endilega að ég sjái hana
aftur?“
„Vegna þess að ég elska þig“.
Hún var farin að tala hratt. „Ég
Vit að þú komir aftur til mín
Sannfærður um að hún sé ekki
verð þess að þú svo mikið sem
hugsir um hana. Ó, elsku Lloyd,
sérðu ekki, að við myndum aldrei
verða hamingjusöm fyrr en
akuggi hennar er að fullu brott
máður? Ef ég gæti barizt við
hana, þá mundi ég gera það; þá
stæðum við jafnt að vígi“. Síðan
varð rödd hennar köld. „Ég er
þreytt á því að berjast við ein-
hverja, sem ég ekki sé. Það ert
þú, sem verður að berjast — og
vinna sigur“.
Hún horfði fast á hann. ,,Þú
verður að fara aftur og hitta
hana“.
„Talaðu ekki svona heimsku-
lega, Lucille. Ég get ekki farið
aftur. Það væri tilgangslaust.
Auk þess.... “ hann andvarpaði
mæðulega — „held ég að hún sé
þegar gift kona“.
„Nei, brúðkaupið er ekki fyrr
en á laugardaginn".
„Hvernig veiztu það?“
„Ég sá dagblað frá London í
gær. í því var mynd af henni“.
Hann sneri sér undan.
Hún greip í handlegg hans.
„Farðu og hittu hana; þá kemur
þú aftur ánægður yfir því að hún
skuli elska manninn, sem hún
ætlar að fara að giftast. Þú kem-
ur áreiðanlega aftur. Og þá hugs-
ar þú aldrei um hana framar“.
Aldrei fyrr hafði hann séð
augnaráð hennar svo biðjandi;
hann fann til undarlegrar kennd-
ar. „Þú biður mig um, að brjóta
odd af oflæti mínu, Lucille. Slíkt
hefur mér aldrei fallið vel“.
„Þú leitar hamingjunnar. Ham
ingjan kostar æfinlega eitthvað".
„Ef gjalda á hana svo dýru
I verði, þá hygg ég að bezt sé, að
hlutirnir verði eins og þeir hafa
verið“.
• Lucille varð harðneskjuleg á
svip. „Þú ert eins og allir hinir.
Karlmenn eru svo eigingjarnir
og sjálfselskir. Ég, ég, ég, það er
allt sem þú hugsar um. Finnst
þér ekki hamingja mín verða þér
einhvers virði?“
Hann tók utan um hana og
augnaráð hennar blíðkaðist. „Þú
veizt hversu heitt ég vil að þú
sért hamingjusöm; það er meðal
annars þess vegna, sem ég held
að óráðlegt sé, að ég fari aftur
til Englands. Þú skilur hana
ekki. Hún er duttlungafull, vilja-
sterk og mjög ákveðin. Ef við
sæumst aftur, þá mundi allt vera
undir því komið í hvernig skapi
hún væri. Veiztu hvað það þýð-
ir? Ef ég hitti á hana í blíðu skápi
þá....“
„Ef þú hittir hana þannig,
I Lloyd, þá veit ég að þú myndir
| ekki koma aftur. Svo mikið veit
ég“.
Hann ætlaði að fara að segja
eitthvað, en hún greip fram í
fyrir honum.
„Ég gef þér frest til laugar-
dagskvölds. Ef þú verður ekki
kominn aftur fyrir þann tíma,
f tel ég það merki þess, að þú
munir ekki koma aftur á minn
1 fund“. Hún brosti. Það var kyn-
legt bros, ólíkt Lucille. „Bourd-
onney-fjölskyldan er stolt fólk.
Ég held að yngsta dóttirin í fjöl-
skyldunni sé þó allra stoltust. Ég
vil alls ekki fá þín, nema ég fái
þig óskiptan. Og ef þú ekki kem-
ur aftur, þá mun ég .... þá mun
ég segja París, að þú sért ekki
umhugsunar verður“.
Hann kyssti hana blíðlega. —
„Lucille, ég held að þú sért
stærsta og mesta konan, sem ég
þekki“.
’ Það var kalt þennan morgun,
jafnvel af októberdegi til að
vera. Nicole gekk að glugganum
og opnaði hann lítillega. Kalt
loftið lék um andlit hennar. —-
Trén voru að verða lauflaus. í
næsta húsi var einhver að leika
gömul óperulög. Nicole raulaði
þau en gat ekki munað úr hvaða
óperum þau voru. Það ergði hana
og hún reyndi að gleyma þeim.
Bifreið nam staðar fyrir utan
húsið nr. 12 við torgið; lítill dreng
ur strauk priki eftir rimlagirð-
ingunni svo relluhávaði glumdi
við. Það var kalt þarna við glugg
ann svo að Nicole lokaði. — í
næsta mánuði byrja þokurnar,
hugsaði hún með sjálfri sér.
Það var barið laust að dyrum.
Ellen fór til dyra og Nicole
heyrið rödd Adams. Þá kom EU-
en til hennar; var undarleg á
svipinn er hún sagði Nicole: „Dr.
Fenton er niðri, ungfrú Nicole.
Á ég að biðja Adam að láta hann
bíða?“ I
Án þess að svara gekk Nicole
út að glugganum. Hún leit á bíl-
inn, sem stóð fyrir utan -húsið nr.
12 og sá að það var bíll Lloyds.
Hún velti því fyrir sér, hvort
hún hefði verið að biða eftir þess
Jóhann handfasti
ENSK SAGA
36.
1
Eftir því sem tímar liðu fór samkomulagið milli manna
okkar og eyjarskeggja hríðversnandi. Ekki leið svo nokkur
dagur að ekki' væru nokkrir pílagrímar stungnir til bana
aftan frá þegar þeir voru að ganga um hinar mörgu dimmu
og þröngu götur Messínaborgar og líkunum svo kastað í
höfnina.
Nú bar svo við 30. október að ég var á leið niður að torg-
inu með einum af brytum konungs til að sýna honum ný-
bakað brauð, sem ég vissi að konungi þótti gott. Þá sáum
við fólksþyrpingu í kring um sölupall og heyrðum háværar,
reiðulegar raddir. Við ruddumst í gegn um mannþröngina
og sáum Englending vera að þjarka um verð á brauði við
sölukonu eina. Auðsjáanlega þótti kerlingarvarginum hann
bjóða of lítið. Hún öskraði upp í ofsabræði, jós yfir hann
skömmunum og steytti framan í hann hnefana. Englend-
ingurinn bölvaði henni á móti. Þá tók mannfjöldinn allt í
einu að sletta sér fram í deiluna. Margir í einu réðust á
Englendinginn og rifu af honum hárið í hnefastórum flyks-
um. Þeir spörkuðu í hann og börðu hann og köstuðu honurn
til jarðar. Ég kallaði í brytann og sagði honum að hlaupa
til konungsins og biðja hann að koma fljótt, jafnframt rudd-
ist ég áfram til fallna hermannsins og barði frá mér til
hægri og vinstri, til að halda frá mér hinum bandóða bölv->
andi skríl, sem sótti að mér á alla vegu. Áður en ég komst
alla leið til hans, tróðst æstur múgurinn að mér og kastaði
mér til jarðar og sparkaði óþyrmilega í mig, bæði í bakið
og kviðinn. Þarna brauzt ég um sem óður væri og reyndi
að losa mig út úr-þvögunni. Loks komst ég á fætur aftur
og sá þá að nokkrir fleiri af hermönnum okkar voru komnir
okkur til hjálpar og að hin ómerkilega deila um eitt brauð
hafði breiðst út og var nú orðin að ljótum bardaga á milli
pílagrímanna og múgsins.
I bókinni HeR’ír fr/i fiiiiin lietjiiin, sem f jnníiarnifinn'ffi 1925
lö^bu Iff sitt f hættu til ab liim«a liörnanuiu f Nonie í Alaska
frá |>vi aö verCa barnaveikisóttkveikjunni aö bráb. — Einn
þe.ssara manna var Leonard Se|i|>ala, sem sést hér á niyndinni
meö tvo af uppáhaldNhiindiim míhiiiii. Ilann fæildist f Sjervöy
f liOfoten f IVoreRi ári'ft 1S7S. Árlb IIMIO för hann til Alaska
á vegrnm JafetM Lindeberg-, |>es.s er fyrstur funn Rull f Alaska.
I»ar byrjatSl hann seiii ftiillnrafari or var um hrib verkstjöri
hjá KullnámufélUKl. — I»á fór Iiann aö taka |>átt f kappakstii
meb hundaMleöa, sem fram fór á liverju ári mcti Jiátttakend-
um úr öllu Alaska. t»rjfi ár í rölf vnrff hann signrveRuri í l>ess-
um Alaska-kappakstri. Kkiö var mrstum 70 norskar mfliir,
or feröin stöö yfir f 7S klukknstiindir. Hnnn varö einnÍR
níriirvefjari I Mlfkiim kappakstri víöa f Bandarfkjiimim <>K
varti frwRur sem mestí lnindasleöaekill heimslns. — Hann
liefur nnniö fleiri slika
kappakstra or sett fleiri
met en nokkur annar á
þesMari jörb.
FJn sfna meMtu lietjudáö
drýícöi hann árí’ö 1925, er
hann bauö byrRÍnn hinum
miklu vetrarhörkum f Al-
aska or flutti ásamt fjör-
nm öörum mönnum barna-
veikimeftnl til Nome or
bja rRiibi |>nnnÍR hundrnö-
um mannslífa.
I»essi suru um kappakst-
urinn f Alaska hefur tvisv.
nr vertlf Refin íit á þýxku,
bæbi f Berlfn og Wien. —
Auk |>ess hefur hfm veriö
l>ýdd á húlKÖrskii og kröa-
tixku. Útvarpsleikri’t hefur
verib samiö upp úr henni
oe útvarpaö Jirisvar á
tékknesku or einu slnni á
máli Slövaka. — Og hér I
útvarphin voru lesnir kaf 1-
nr fir bökinnl fyrir nokkr-
um árum op vöktn mikla
hrifnin^u uiiRra sem Riim-
sallu. — Bökin fiest f öllnm
bökaverzlunum.
HjuuuuMAávsasm •mmmmM';■ ■ ■■■ ■■■■■■■■■■*■•» ■■■*»* ■ ■ ■ ■ ■ ■.ujuiajutim
| KALK
[■
til múrhúðunar, nýkomið.
! j. mmm & mmm h,f. j
Bankastræti 11 — Skúlagötu 30
■
'■»■■■■■■■■■■■■■■■■■■■■■ ■■■■■■■■■■■■■■■■■■■■■■■■•■■■■■■■■■■■■■■■ ■■■■■■Hiil
MURHUÐUNARNET
!■
■
ja
nýkomið.
■
■
J. ÞORLÁKSSDiVI & IRðMM II.I. j
Bankastræti 11 — Skúlagötu 30
ÞVOTTAVtLAR
með mótorvindu og dælu
kl. 3.725,00
með mótorvindu, dælu og
hitaelimenti (suðuvél)
kr. 4.790,00
Fyrirliggjandi
J. ÞORLÁKSSOiy
& ÍR0MA1 H.F.
Bankastræti 11
Sími 1280