Morgunblaðið - 28.11.1954, Qupperneq 14

MORGVNBLAÐl Ð
Sunnudagur 28. nóv. 1954
14
**
NICOLE SkSIdFaga ©ftii Katherin© Gasin -.<■«; — »■ ■■k—iarw r ■■
Framhaldssagan 105
7. kafli.
Hvell hringing símans rauf
eftirjniðdagskyrðina að Fenton-
Woods einn heitan dag í júní-
mánuði. Margaret Fenton and-
varþaði þreytulega um leið og
hún stóð upp úr stól í setustof-
unni. Annað heimilisfólk var úti
í gaíðinum; það hafði ekki heyrt
símahringinguna. Hún gekk að
símanum, tók upp tólið og um
leið var sagt:
„Gæti ég fengið að tala við frú
Fenton?“
„Þetta er frú Fenton. Hvér er
það sem.talar?"
„Það er Barton — góðan dag-
inn frú Fenton".
„Já, ég þekkti ekki rödd yðar“.
James Barton hafði verið stöðv-
arstjóri járnbrautarstöðvarinnar
í Thörnpool í tólf ár. Á þessum
tíma hafði hann einnig orðið
einskonar fréttamiðstöð þorpsins
og nágrennisins. Margaret velti
því fyrir sér, hvað hann mundi
vilja.
„Það er vegna sonar yðar, frú
Fenton. Mér datt i hug að þér
munduð vilja senda bíl eftir hon-
um“.
Judy birtist í dyrunum. Mar-
garet leit fram upp við það, en
síðan beindist athygli hennar
aftur að símanum.
„Sonur minn? Hver af sonum
mínum, Barton? Við áttum ekki
von k neinum þeirra fyrr en í
næstu viku“.
„Undirforingi Fenton er kom-
inn hingað á stöðina, frú. Ég
bjóst við að þér vilduð vita af
því“.
Margaret byrgðí fyrir taltrekt-
ina með lófa sínum og leit glað-
lega til Judy. „Judy, það er Ross. ,
!Ross er kominn heim. Hann er á
stöðinni". Dóttir hennar kom
nær og hlustaði meðan móðir
hennar hélt samtalinu áfram.
„Nei, við vissum ekki um
þetta, Barton. Hann er kominn
fyrr en við bjuggumst við. Það
er dásamlegt".
„En það er dálítið. sem ég vildi
segja yður, frú Fenton. Mér
finnst rétt að þér vitið það fyrir
fram. Sonur yður hefur misst
annan fótinn". j
Það var gott að Judy var ná-
læg. Hún hljóp til og studdi móð-
ur sína, sem riðaði og tók tal-
trektina um leið og hún féll úr
máttlausri hendi móður hennar. j
„Þakka yður fyrir, Barton.
Þakka yður fyrir að þér létuð
okkþr vita“, sagði hún daufri
röddu. „Við korhum á bílnum.
Segið honum að bíða: látið þér
liann ekki fara“.
„Nei, það skal ég ekki gera.
Verij| þér sælar".
Jútíy lagði taltrektina á sím-
ann óg sneri sér að móður sinni.
„Þg er það skeð, Judy“, sagði
Margaret. „Það, sem ég hef alltaf
óttasÆ, hefur skeð. Eigandi þrjá
syni í hernum, þá gat ég ekki bú-
Í7t við að fá þá alla heila heim,
gat ég það? Hann er á lífi, það er
allt, sem skiptir máli. Það hefði
getað orðið mikið verra. Hann
liefði getað misst sjónina. Hugs-
aðu þér það, Judy, hugsaðu þér
það!. Já, það hefði getað orðið
mikið verra“.
Júdy beygði sig niður og vafði
móður sína örmum. „Þú ert hug-
djarfasta kona, sem til er. Það er
einmitt svona sem Ross mundi
vilja að þú tækir þessu óhappi.
Þú fveizt hversu hann hatar
liarnsakvein og eftirtöiur".
„Hvers vegna ætti ég að
harma, Judy. Sonur minn er kom
inn heim frá eyðimörkinni. Hann
er lifandi — og meira fer ég ekki
fram á. Ég vissi að það mundi
verða einhver þeirra sem eitthvað
henti. Ross er færari um að bera
það en hinir drengirnir. Allan á
konu og börn að sjá fyrir og Ric-
hard .... Guði sé lof að það var
ekki Richard. Hann hefði brjál-
ast. Ég er viss um að hann vildi
heldur deyja, en að verða ör-
kumlaður. Veslings Ross“, sagði
hún lágt, „hann er svo ungur, of
ungur til að bera slíkt áfall“. —
Hún leit á Judy. „Segðu Nicole
þessar fréttir og svo skuluð þið
báðar ftira og sækja hann á stöð-
ina. Hann bíður þar. Ég vil ekki
að hann haldi, eftir allt það sem
hann hefur gengið í gegnum, að
við hér heima séum of huglaus
og of sorgmædd til þess að sækja
hann ekki þegar í stað. Það er
einkennilegt að hann skuli hafa
leynt þessu fyrir okkur svona
lengi. Það hefði verið miklu
betra, ef hann hefði sagt okfcur
frá því þegar í stað. En vertu
varkár, Judy. Þú veizt ekki í
hvaða ástandi þú finnur hann.
En farðu nú fljótt af stað. elskan.
Ég næ í föður þinn og Joan og
við bíðum hér heima eftir ykkur.
Það er bezt að ég fari að huga
að einhverjum mat. Hann verð-
ur að fá þá beztu og innilegustu
heimkomu, sem við getum veitt.
Ég býst við því að hann kjósi það
helzt, að við gefum örkumli hans
sem minnstan.gaum. Ég hef lesið
það einhvers staðar, að flestir
sem örkumlast hugsa þannig. —
Það er skrítið að hugsa um hann
Ross minn sem fullorðinn mann
— en samt er hann það nú. Eng-
inn getur gengið í gegnum þá
revnslu og þær raunir sem hann
hefur þolað, og verið ennþá
drengur eftir“.
Margaret þagnaði. Judy kvaðst
ætla að fara þegar í stað og hljóp
út. Móðir hennar hlustaði á fóta-
tak hennar deyja út. Þá laut hún
höfði og tárin, sem hún hafði
reynt að fela fyrir Judy, brustu
fram.
I Hjarta hennar sveið; Ross,
hennar Ross var að koma heim
— á hækjum. Aldrei mundi hún
1 geta talað við hann eins og hún
gerði áður en hann fór. — Ross
hlaut að hafa breytzt mikið —
hann var orðinn eldri, fullmótað-
j ur, og kannski nú orðinn beiskju-
fullur vegna óhappsins. Hún
1 minntist drengsins síns, þegar
hann hafði öllum að óvörum
komið heim í einkennisbúningi.
Hann hafði þá verið djarfur —
hann hafði komið þegar allir
voru heima, óhræddur við að
segja að hann væri kominn í
landherinn. Þá hafði hann verið
þakklátur fyrir þá samúð, sem
honum var sýnd. Skyldi hann
vera þannig ennþá, hugsaði hún.
Framtíðin olli henni áhyggj-
um. Hvað mundi hann gera?
Mundi hann trúa því, að hann
væri til einskis nýtur, þar sem
hann hafði misst annan fótinn;
eða myndi honum skiljast að það
skipti ekki höfuðmáli? Mundi
hann einungis sjá þann mikla
skaða, se.m hann hafði orðið fyrir,
eða mundi hann sjá ljósu punkt-
ana í lífi sínu? Héðan í frá var
þáð undir honnm sjálfum komið
hvort hann sigraði eða tapaði í
baráttunni. Enginn nema hann
sjálfur gat ákveðið hvort loka-
punkturinn hafði verið settur í
æfisögu hans. Margaret lét höf-
uð sitt hvíla í höndum sér. Ross
var ákaflega vel gerður að eðlis-
fari, en hitt var eigi að síður ó-
vist hvort hann, svo ungur, gat
tekið mótlæti lífsins, án þess að
fyllast beiskju.
o—O—o
Það var heitan dag síðar um
sumarið. Fenton-Woods, þetta
stóra hús, var þögult. Sólin bað-
aði allt brennheitum geislum sín-
um. Nicole horfði á allt draslið,
sem lá hingað og þangað á hvít-
skúruðu trégólfi háaloftsins. —
Þessum stað unni Nicole. í þessu
herbergi voru faldir gamlir fjár-
sjóðir Fentons-barnanna. Þarna
var hornið hennar Judy: dúkkan,
GÓLFTEPPI
mjög falleg og ódýr
COCOSTEPPI
mjög falleg og ódýr
Hollenzku gangodreglnrnir
fallegu
nýkomnir aftur í fjölda litum og breiddum.
Athugið að geia pantanir yðar nógu tímanlega, svo þér
getið fengið þá faldaða á þeim tíma, er þér helzt óskið.
Gjörið svo vel og skoðið í gluggana.
CEYSiR H.F.
FATADEILDIN
Belgískar
modelkápur
og dragtir
1 (thít' h.j.
LAUGAVEGI 116.
Bílosalinn
Til sölu strax
1953 Studebaker Champion Sport Coupe
Sími 82000
Veitingamerml
höfum fyrirliggjandi:
Vitamon súpuduft í 1 kg. dósum,
Pipar, avartur, í 7 lbs. dósum.
Pipar, hvítur, í 7 lbs. dósum.
Ötker búðingar í V2 kg dósum.
Báhnekes sinnep í 5 kg dósum.
I
hefur kaupanda að DODGE eða PLYMOUTH 1947
eða yngri.
BílcssaSinn
Vitastíg 10 — Sími 80059
Cólfteppi
Gólfteppasalan, Bergstaðastræti 28, heldur áfram í full-
um gangi. — Komið og kynnið yður verð og gæði meðan
nóg er úr að velja.
mmmwwwwwwummimmmmmmmmWtím**
PRESSAÐ GRÆNMETI:
Rauðkál
Súpukál
Gulrætur
SÍMT
1—2—3—4
)) ManHWHi a Olsem % (É
— Bezt að auglýsa í Morgunblaðiðinu —
Barnafatnaður
Telpukápur
Telpukjólar
Nærfatnaður
Drengjaföt
Drengjapeysur.
Verzlunin Eros
Hafnarstræti 4. — Sími 3350.
FLUGFERD TIL GRÍMSEVJAR
Flogið verður frá Reykjavík til Grímseyjar með
viðkomu á Akureyri, miðvikudaginn 15. desember.
Verður þetta eina flugferðin til Grímseyjar fyrir
jól.
Cýf^élacjt ~3$land$ h.j §
■■■■■■■««■■■■■1