Morgunblaðið - 22.07.1956, Blaðsíða 6

6
MORCVNfíLAÐlÐ
Sunnudagur 22. Jdlí 195C
sömu fargjöldum og tíðkazt hjá
stóru flugfélögunum. Og einu
megum við ekki gleyma þessu
viðvíkjandi, að vetrarfargjöld
Loftleiða í dag eru mun lægri en
þau fargjöld sem stóru flugfélög-
in hafa ákveðið frá 1. október í
haust.
/ táum orðum sagt: E

Það ríkir ekki neinn ótti í herbúðum
Loftíeiða um framtíð félagsins
segtr AEfreð Eiíasson,
framikvæmdastjóri félagsins
Alfreð Elíasson með líkan af Sögu, nýjustu flugvél Loftleiða.
— Halda Loftleiðir velli, þegar
etóru flugfélögin iæklta fargjöld
eín í haust og hvaða ráðstafanir
ætlar félagið að gera til að geta
haldið áfram starfsemi sinni þrátt
fyrir lækkanirnar?
— Stjóm félagsins hefur ekki
enn tekið endanlegar ákvarðanir
vegna þeirra nýju lágu fargjalda
eem samsteypa stóru flugíélag-
anna hefur ákveðið á Norður-
Atlantshaísleiðinni.
TVÆR LEEDIR —
EÐA EIGINLEGA ÞRJÁR
•— En hvaða leiðir eru hugs-
enlegar?
— Tvær leiðir eru hugsanlegar
l fljótu bragði: sú fyrri að lækka
enn fargjöldin með þeim flugvél-
um sem félagið hefur nú yfir að
ráða, hin síðari að kaupa nýrri
gerðir flugvéla og hefja sam-
keppni með sömu fargjöldum og
þeim sem nú eru fyrirhuguð af
etóru flugfélögunum.
— Hvað um þessar leiðír, kosti
þeirra og galla?
— Fyrri leiðin er torveld
vegna' þess að ekki er hægt að
setja fargjöldin niður fyrir visst
lágmark án þess að stefnt sé í
fjárhagslega tvísýnu. Að vísu
auka lægri fargjöld tölu farþega
og um leið möguleika á betri
hleðslu og hagkvæmari nýtingu
á flugvélunum. Fargjaldalækk-
unin hefur það áreiðanlega í för
með sér að ferðamannastraum-
urinn loftleiðis stóreykst.
— En síðari leiðin?
— Á henni er sá hængur að
liún krefst meira fjármagns en
þess sem Loftleiðir ræður yfir í
dag. Flugvélar af þeirra gerð sem
við notum nú (Skymaster) kosta
um 11 milljónir króna, en nýju
vélarnar kosta frá 25—80 millj.
kr. Og er þá ekki reiknað með
varahlutum. — Auk þess yrði að
gera ráð fyrir að auka þurfi aug-
lýsingakostnað til muna, ef við
ættum ekki að hverfa í skugg-
ann fyrir hinum öflugu keppi-
nauturn okkar. Hin lágu fargjöld
hafa öðru fremur orðið til þess
að vekja athygli á félaginu, en
ef við stæðum jafnt að vígi og
aðrir um flugvélakost og far-
gjöld, yrði ekki um annað að
ræða en leita á troðnar slóðir
stóru flugfélaganna og verja til
þess öllu því fé sem nauðsynlegt
er.
— Og þriðja leiðin er ekki til?
— Jú, því að alltaf má fara
milliveginn, það er að segja: við
gætum bæði lækkað fargjöldin
enn með þeim flugvélum sem
félagið notár nú og tekið smátt
og smátt í notkun nýrri gerðir
ílugvéla og hafið samkeppni með
ENGINN ÓTTI
— Óttist þér um framtíð félags-
ins?
— Nei. Ég get fullyrt að það
ríkir ekki neinn ótti í herbúðum
Loftleiða um framtið félagsins.
FARÞEGAFLUTNINGUR
STÓREYKST
— En svo að við snúum okkur
að öðru. Hefur farþegaflutning-
ur aukizt með Loftleiðum það
sem af er árinu?
— Já, það má segja að hann
hafi stóraukizt, eða um 41.42%.
Fyrstu sex mánuði fyrra árs flutt
um við 6074 farþega, en i júnílok
þessa árs voru þeir orðnir 8590 —
og er mismunurinn aðallega er-
lendir ferðamenn.
ÞRYSTILOFTSOLB?
— Hver er annars afstaða Loft-
leiða til þrýstiloftsaldar?
— Svipaðri spurningu og þess-
ari svaraði forráðamaður eins af
bandarísku flugfélögunum fyrir
nokkru á þessa lei{5: „Við erum
að kaupa flugvélar sem ekki er
lokið við að teikna. Þær kosta
milljónir dollara sem við höfum
ekki. Og við ætlum að „gera út“
þessar flugvélar frá flugvöllum
sem eru oflitlir, verðum að not-
ast við flugstjórn sem er ofsein-
virk og verðum loks að flytja
fleiri farþega en við höfum nokk-
urn tíma gert áður“. ■— Nægileg
reynsla af þrýstiloftsflugvélum
hefur ekki enn fengizt, og þó að
stjórn Loftleiða muni fylgjast vel
með öllum nýjungum, er ekki
tímabært að segja um, hvaða
flugvélategundir henta félaginu
bezt í framtíðinni.
3 MILLJ. KRÓNA
TIL AUGLÝSINGA
— Að lokum, Alfreð. Hve
miklu fé verja Loftleiðir árlega
til auglýsingastarfsemi erlendis?
— Síðast liðið ár greiddi Loft-
leiðir tæpar 3 milljónir króna
vegna kostnaðar við auglýsinga-
og kynningarstarfsemi erlendis.
Þetta er há tala, en þess ber að
gæta að víðast hvar erlendis er
tilgangslaust að halda uppi flug-
rekstri án þess að verja stórfé til
auglýsinga og því erum við þeirr-
ar skoðunar að þessi fjárveiting
hafi verið nauðsynleg. í þessum
auglýsingum er mikil landkynn-
ing, svo að þær hafa hagnýtt
gildi fyrir þjóðina, enda er fé-
lagið stærsti íslenzki auglýsandi
á erlendum markaði.
shrifar úr
dagiega lifinu
Landsmói gslfleikaro
IGÆR var háð hér í Reykjavik 15. ársþing Golfsambands íslands.
Mættir voru til þingsins fulltrúar allra golfklúbba landsins,
en þeír eru fimm talsins. Stefán Árnason, Akureyri, var lcjörinn
forseti þingsins, sem ræddi hagsmunamál golfleikara landsins
almennt, en ekkert stóx-mál, ef svo má segja, lá fyrir þessu þingi.
„ÖLDUNGAKEPPNIN“
Sl. fimmtudag fór fram öld-
ungakeppni Golfsambandsins og
voru keppendur 9 talsins, þar af
4 frá Reykjavík, 3 frá Akureyri
og 2 írá Hellu á Rangárvöllum.
Keppni þessari er þannig varið,
að hún er höggakeppni, bæði með
forgjöf og án forgjafar, og eru
veitt verðlaun fyrir hvort
tveggja. — Sigurvegari í báðum
þessum keppnum varð að þessu
sinni Ásgeir Ólafsson, en hann er
einn af frumherjum golfleiksins
hér á landi. Leiknar voru 18 hol-
ur í keppninni og lék Ásgeir á
82 höggum brúttó, var með 10
í forgjöf og leikur því á 72 högg-
um nettó, eins og sagt er á máli
golfleikara. Næstur í keppni án
forgjafar varð Jakob Gíslason
frá Akureyri, en með forgjöf
Halldór Magnússon, Reykjavík.
LANDSMÓTIÐ
í gær hófst svo Ísíandsmeistara
mótið í golíleik og taka þátt í því
42 menn úr öllum golfklúbbum
landsins, en þetta er í fyrsta sinn
sem klúbbarnir allir senda þátt-
ta.kendur til landsmóts.
íslandsmeistari 1.955 varð Her-
mann Ingimarsson frá Akureyri
og núverandi Reykjavíkurmeist-
ari er Ólafur Bjarki Ragnarsson
og eru þeir báðir meðal þátttak-
enda.
Keppni er þannig háttað, að í
gær voru leiknar 18 holur, í dag
verða leiknar aðrar 18 og á morg-
un stendur úrslitaoiTustan og eru
þá leiknar 36 holur.
Ferðamaður í heima-
borg sinni
ÆTLIÐ þið hjónin ekki að
leggja land undir fót í sum-
arleyfinu? spurði ég kunningja-
konu mína íyrir skemmstu. Ætli
við bregðum okkur ekki eitt-
hvað, úr því að Fólksvagninn er
nú loksins við höndina, sagði
hún. Annars er ekki ósennilegt,
að við eyðum sumarleyfinu að
einhverju leyti í að skoða næsta
umhverfi Reykjavíkur og jafn-
vel ýmislegt hér í bænum, t.d.
listasafn Einars Jónssonar, en
þangað hef ég aldrei komið þau
tíu ár, sem við höfum búið hér
— þótt skömm sé frá að segja.
Þetta svar kom vel á vondan,
ef svo mætti segja. Ég er sem sé
einn af þeim, sem hef flengt Is-
land þvert og endilangt — að ör-
æfu.num undanteknum — en
hins vegar hefur mér aldrei unn-
izt tími til að skoða listasafnið á
Skólavörðuhæðinn’. Já, það er i
nxörgu að snúast. 3n sú hugmynd
að gerast ferðamaður í Reykia-
vík í nokkra daga þótti mér af-
burðasnjöll, og ég er ókveðinn í
að láta verða af því — við tæki-
færi.
Reyndar er útþráin flestum
svo í blóð borin, að þeim er nauð
synleg sú tilbreyting, sem nýtt
umhverfi, annað landslag og
ókunn andlit veita. Fæstir eru
svo vel birgir andlega né hafa aí
svo miklu að taka hjá sjálfum
sér, að þeir geti varizt andlegu
gjaldþroti, ef þeir sitja alltaf á
„sömu þúfunni“.
Menn ganga dag eftir dag sömu
leið til sömu starfa, húsmæðurn-
ar þvo upp sömu diskana og hirða
sömu flíkumar mánuð eftir mán-
uð — og menn eru oftast áhorf-
: endur en ekki þátttakendur í
þeirri dægrastyttingu, sem þeir
veita sér að afloknum skyldstörf-
um. Áhrif vélaaldarinnar segja til
sín. Hver minúta er dýrmæt og
metin í peningum. Fæstir gefa
sér tima til að vera til í orðsins
eigir.iegu merkingu — hugsa og
þroskast andlega — þeir lifa á
harðaspani og eygja ekki iengra
fram í tímann en til næstu helg-
ar — og umhugsunarefnið er
hvað þeir eigi þá að gera sér til
afþreyingar.
Ég hitti nýlega vin minn, sem
dvalizt haíði um tveggja vikna
skeið uppi í sveit — heima í átt-
högunum við heyskap. Sagðist
hann vera sem endurnærður. —
Annimar eru revndar miklar í
sveitinni á þessum tíma, sagði
hann. En þær eru allt annars
eðlis en hér. Þar eru menn ekki
á harðaspretti til að komast í bíó
á kvöldin .... Og samt þyrpist
fólkið úr sveitunum til borganna
— til að flýja tilbreytingarleysið
og taka þátt í hrunadansi véla-
aldarinnar, þar sem hann er
trylltastur — á götum borganna,
sagði vinur minn, yppti öxlum
og gaf bersýnilega frá sér að
„komast til botns“ í aldarandan-
um á þessum fáu mínútum, sem
við gáfum okkur tíma til að
rabba saman á horninu við Lækj-
aríorg.
Súrt skyr
SKYRGÁMUR" skrifar drjúg-
an spistil um þjóðarrétt okk-
ar skyrið og ágæti þess. Er ég hon
um fyllilega sammála — skyr er
svalandi, seðjandi og hollt.
í bréfi sínu segir „Skyrgámur“
m.a.: „Einn af eftirlætisréttum
mínum er skyr. Þetta veit konan
mín, og skyr er því oft á borðum
á heimili okkar. En til þess að
skyi-ið sé Ijúffengt, þarl það að
vera óskemmt. Því miður kemur
það allt of oft fyrir, að skyrið,
sem við fáum hér í Reykjavík, er
ekld gott — það er súrt og kekk-
ótt, þó að það hafi verið hræi't
rækilega í hrærivél.
Þó þótti mér keyra um þverbak
fyrir nokkrum dögum, skyrið var
svo eldsúrt, að varla var hægt að
leggja sér það til munns. Hafði
skyrspóiminn verið keyptur í
mjólkurbúðipni á næsta. götu-
horni hálfri klukkustund áður en
það var borið á borð, svo að ekki
var vondri geymslu heima fyrir
um að kenna.
Það má vel vera, að ýmis vand-
kvæði séu á því að geyma skyrið
á þessum tíma árs, en sé skyrið
orðið eldsúrt, er engin sanngirni
í því að selja það sem íyrsta
flokks vöru. Tel ég, að tiltölulega
auðvelt ætti að vera að rétta hlut
kaupendanna með því að flokka
skyrið, ef ástæðan fyrir því, að
skyrið er svo súrt, er léleg
geymsla — sumum finnst m.a.s.
sórt skyr betra, og geta þeir þá
íengið sitt súra skyr. En sé skyrið
svo súrt vegna þess að það er illa
síað, þarf róttækari ráðstafana
vio til að ráða bót á þessu“.
Fciminn — og fyndinn
rjERSHÖFÐINGI, ég held, að
„íl ég sé ofurlítið feiminn. Ekki
vænti ég, að yður sé eins innan-
brjóts?“ sagoi Mark Twain við
Grant hershöfðingja, er þeir hitt-
ust í fyrsta skipti, og vandræða-
legar þagnir urðu í samræðunum.
Hershöfðinginn skellihló, og sam-
ræðurnar urðu
h i n a r f jörug-
ustu. Mark
T w a i n haf ði
sérlega gott lag
á að gera mönn
um glatt í geði,
' h v o r t heldur
sem var í sam-
ræðum eða
með bókum sínum. Öll höfum við
í æsku lesið sögurnar um Stikil-
berja-Finn og Tom Sawyer — og
síðar óviðjafnanlega fjarstæðar
ferðasögur hans.
Nú eigum við kost á að njóta
fyndni hans á kvikmyndatjald-
inu. Tjarnarbló sýnir um þessar
mundir Milljón punda seðilinn eft
ir samnefndri sögu Mark Twains.
Söguþræðinum er reyndar ekki
fylgt út í yztu æsar, en engu síð-
ur er kvikmyndin vel þess virði
að eyða kvöldstund í að horfa á
hana.