Morgunblaðið - 09.08.1959, Síða 8

8
r MORCUNfíLAÐlÐ
Sunnudagur 9. ágúst 1959
Sr. Josef Hacking
Leiðin lá
til Rómar
UM MIÐJAN júnímánuð síðast-
liðinn rættist sú heita ósk mín
að sjá Rómaborg, borgina eilífu.
Ég var séndur til þess að mæta
þar fyrir hönd Hans Herradóms
Jóhannesar Gunnarssonar Hóla-
biskups.
Flugferðin til Kaupmannahafn
ar tók tæpar sex klukkustundir,
og þaðan flaug ég svo til Róm-
ar. Veðrið var ágætt, sólskin alla
leið suður til Alpafjalla. Þegar
við höfðum horft niður á Zúrich
og vorum að nálgast Alpafjöllin,
voru farþegarnir beðnir að festa
beltin. Skýjaþykkni huldi fjalla-
toppana. Það dofnaði yfir farþeg-
unum, máske af ótta við
að stormasamt yrði yfir
fjöllunum. Eg aðgætti, hvort
pappírspokinn væri ekki á
sínum stað 1 sætishólfinu
fyrir framan mig. Öll svartsým
reyndist þó óþörf, brátt rofaði
til, og við vorum komnir yfir
Norður-ítalíu, aldingarð landsins.
Við flugum yfir þéttbyggðar
borgir og fagurt landslag með
trjám og ökrum í fullum skrúða.
Stundum sáust fornfrægar borgir
svo sem Flórens og Orvieto. Loks
sáum við Rómaborg. Auðvitað
langaði mig til þess fyrst af öllu
að sjá Vatikanið, kirkjuríkið
litla. Því miður gat ég ekki kom-
ið auga 'á það, því að við urðum
að snúa frá í bili vegna annarrar
flugvélar.
Flugstöðin ermokkurn spöl frá
borginni. Þegar ég steig út úr
flugvélinni, voru þar mættir
tveir prestar úr reglu minni til
þess að taka á móti mér. Annar
þeirra var samlandi minn, hol-
lenzkur, hinn var frá Kanada.
Við töluðum ýmist hollenzku,
ensku eða frönsku.
Það var heitt í veðri, sólskin
og blæjalogn. Hitinn inni í bíln-
um var eins og"í ofni. Þegar nær
dró borginni, varð umferðin
meiri, en bíllinn hægði ekki ferð
ina að mun. Sá, sem ekur bíl í
Róm, verður að vera góður bíl-
stjóri. Enginn virðist hlýða nein-
um umferðarreglum eða merkj-
um, nema umferðarljósunum. Bíl
arnir þjóta inn frá mjóum þver-
götum, aka fram úr bæði hægra
megin við mann og vinstri, flauta
óspart, en inn á milli smeigja
sér alls konar mótorhjól, vespur
o. s. frv. Ég var steinhissa. Ör-
uggast leizt mér að snerta hér
ekki bifreið fyrst um sinn. Það
er gaman að virða fyrir .sér lip-
urleika lögregluþjónanna, sem
stjórna umferðinni, þeir stjórna
með höndunum, höfuðhreyfing-
unum og öllum limaburði. Þeir
eru sannir leikarar. Bílstjórun-
um er vel við þá. Á jólunum
leggja ökumenn gjafapakka við
fætur lögreglumannánna. Pökk-
unum er safnað saman og svo er
gjöfunum útbýtt meðal starfs-
manna umferðarlögreglunnar.
Komið til Péturskirkju
Umferðartafirnar gáfu mér tæki
færi til þess að litast um. Við
ókum meðfram Tíberfljótinu.
Báðum megin gétur að líta göm-
ul hús, gamlar og fallegar kirkj-
ur frá liðnum öldum, rústir af
fornum hofum Rómaveldis, stytt-
ur af frægum mönnum og þjóð-
hetjum. Yfir öllu saman gnæfir
Péturskirkjan, höfuðkirkja heims
ins. Við litum þar snöggvast inn,
þótt tími væri naumur. Það var
ágætt að Ijúka þannig fyrsta degi
Rómarferðarinnar. Ég vissi, að
ég yrði að koma þarna marg-
sinnis aftu*, til þess að njóta
f
Greinarhöfundur séra Hacking sézt hér ásamt fulltrúi Mont-
ford-reglunnar við Vatikanið. Myndin er tekin á Péturstorg-
inu framan við Péturskirkjuna og bak við þá prestana er
Caligulasúlan sem talað er um í greininni.
Myndin er frá móttöku hjá Jóhannesi páfa í mótttökusal
Vatikansins. 1 miðið er páfi en yzt til vinstri að baki er sér
Josef Hacking.
fegurðarinnar í ró og næði.
Enn var mannmargt á Péturs-
torginu fræga. Það er nær um-
lukt af ferföldum súlnagöngum
með stórum styttum yfir. Göng-
in eru kennd við meistarann
Bernini, sem tókst að koma þeim
þannig fyrir, að þær teigja sig
sem sveigðar álmur út frá kirkj-
unni og merkja opinn arm heil-
agrar, kaþólskrar kirkju. A
miðju torginu er steinsúla, sem
Sixtus páfi fimmti lét flytja
þangað árið 1586. Upphaflega
var hún flutt til Rómar til þess
að prýða hringleikahúsið.
Við gengum nú inn í kirkj-
una. Á framhlið hennar eru fimm
dyr. Það var búið að segja mér,
að mér mundi ekki finnast hún
eins stór og hún er í raun og
veru. Það reyndist satt. Mér
fannst, að þetta gæti varla ver-
ið stærsta kirkja heimsins, en
þegar við gengum innar eftir
kirkjugólfinu og miðuðum við
fjarlægðina frá þeim, sem stóðu
við innganginn, sá ég, að þetta
mundi rétt vera. Péturskirkjan
er 35.000 fermetrar að flatar-
máli, 189 metrar að lengd. Hvolf-
þakið, sem hvílir á fjórum risa-
súlum, er meira en 100 metra
hátt og þrjátíu metrar að þver-
máli. Undir því er háaltarið, alt-
ari páfans, hin svonefnda „Con-
fessio“, en þar undir er gröf
heilags Péturs postula. Inni í
hring hvolfþaksins er ritað á
latínu með 7—8 feta háum bók-
stöfum: „Þú ert Pétur og á þess-
um kletti mun ég byggja kirkju
mína, og ég mun gefa þér lykla
himnaríkis." Mér var bent á
stytturnar af stofnendum klaust-
urreglanna. Þær eru 3—4 metra
háar, settar inn í gróp á súlun-
um eða á veggjunum ofan þeirra.
Meðal þeirra er heilagur Lúðvík
de Montfort, stofnandi presta-
reglunnar, sem starfar fyrir
kaþólsku kirkjuna hér á landi.
Mér fannst myndastytta hans
bera af í fegurð, þrótti og svip-
tign. í einni hliðarkapellu kirkj-
unnar er hin fræga mynd, „La
Pieta,“ af hinni sorgbitnu móð-
ur Maríu undir krossinum með
andvana son sinn í höndunum.
Michaelangelo var aðeins 25 ára,
þegar hann gerði þessa mynd.
Hgr er fjölmargt annað, sem við
þyrftum að skoða, en það er ekki
tími til þess þetta kvöldið.
Við ókum nú eftir hinni frægu
götu, Via Trionfale, sem keis-
ararnir og herir þeirra fóru til
forna eftir sigursælar orustur.
Héldum við í áttina til Monte-
mario, en í því hverfi er aðal-
aðsetur Montfortprestanna. Veg-
urinn hækkar ,og útsýn yfir
borgina er fögur. Efst á hæðinni
er Maríustytta, nýleg. í lok síð-
ustu styrjaldar gerðu Rómverjar
áheit að reisa þarna þessa styttu,
ef borgin slyppi við eyðileggingu,
en svo leit út sem herjum Banda-
manna og Þjóðverja mundi lenda
einnig tala við hann augliti til
auglitis. Það er auðvitað ekki
hægt um vik, þarna koma millj-
ónir manna árlega, og auk þess
sinnir hann umfangsmiklum
stjórnarstörfum. Mér var sagt,
að jafnvel biskupar gætu ekki
alltaf fengið viðtal við páfann,
hvað þá bara vénjulegur prestur
eins og ég, en ég sagðist vera
frá íslandi. Þá var eins og allar ‘
dyr stæðu mér opnar.
Fyrir milligöngu fulltrúa reglu
minnar við Vatikanið kom svo
bréf um það, að Jóhannes páfi
XXIII. muni veita séra Jósef
Hacking áheyrn næsta morgun
klukkan ellefu. Með mér voru,
auk fulltrúa reglunnar, þeir
Sæmundur F. Vigfússon, sem
stundar nám við skóla „Propa-
ganda Fide“, útbreiðslumála-
deildarinnar, og Jacques Voill-
ery, sem einnig stundar þarna
prestsnám, en við franska presta-
skólann í Róm. Hann er sonur
fyrrverandi sendiherra Frakka á
íslandi. Við gengum gegnum
hvern biðsalinn eftir annan og
komum loks í stórt herbergi,
prýtt stórum málverkum gam-
alla meistara. Þar var fyrir smá-
hópur annarra presta og leik-
manna. Var honum nú raðað
upp meðfram veggjunum. Allt
í einu opnuðust dyr og inn kom
leikmaður í miðaldabúningi með
pípukraga og tilkynnti komu
páfans. Jóhannes XXIII. gekk
inn, brosti til allra og byrjaði
strax að taka í hendur þeirra
gesta, sem næstir stóðu. Preláti
fylgdi páfanum sem túlkur, ef
einhver talaði mál, er páfinn
ekki skildi. Páfinn talar frönsku
mjög vel, en ekki ensku.
Þegar röðin kom að akkur,
rétti páfinn mér höndina. Ég
Sæmundur Fossdal Vigfússon nemur guðfræði við prestaskóla
Vatikansins. Hann er rúmlega þrítugur og hefur verið um 3
ár á þessum skóla. Hann sézt lengst til vinstri. 1 miðið er séra
Hacking og til vinstri er Jacques Voillery, sonur Voillery
sendiherra. Hann er og við nám í prestaskóla í Róm.
saman nálægt Róm. Píus páfi
tólfti fékk Þjóðverja til þess.að
yfirgefa borgina, og brátt var öll
hætta liðin hjá.
Áheyrn hjá páfa
Alla, sem leggja leið sína til
Rómar, langar auðvitað til þess
að sjá páfann, æðsta stjórnanda
kirkjunnar, staðgengil Krists hér
á jörðu. Almenningi gefst tæki-
færi að minnsta kosti tvisvar í
viku til þess að sjá Jóhannes
páfa XXIII. Á miðvikudögum
um ellefuleytið f. h. er hann að
gamalli siðvenju borinn í burð-
arstól inn í Péturskirkjuna, þar
sem jafnan bíða hans fimm til
tíu þúsund manns. Hann heldur
þá oftast ræðu á ítölsku, sem svo
er þýdd á nokkur önnur tungu-
mál, eftir því frá hvaða löndum
stærstu hóparnir eru. Loks bless-
ar páfinn þá og áhugaefni þeirra.
Á sunnudögum um hádegi
birtist páfinn á smásvölum
vinnustofu sinnar í Vatikanhöll-
inni og les þaðan hina svo-
nefndu Angelusbæn með öllum,
sem staddir eru á Péturstorginu.
Síðan veitir hann öllum við-
stöddum blessun sína.
Ég lét mér ekki nægja að
heyra páfann og sjá, ég vildi
knékraup og kyssti hring hans
eins og siður er. Það fyrsta, sem
hinn heilagi faðir sagði við mig,
þegar ég reis aftur á fætur, var:
„Þér megið ekki stækka meira“
(sjálfur er hann fremur lágvax-
inn maður, en feitlaginn). Hann
spurði frétta frá Islandi. Ég færði
honum kveðjur biskups og bað
hann að blessa söfnuðinn, landið
og alla landsbúa. Það kvaðst
hann gera með ljúfu geði. Svo
kynnti ég fyrir honum förunauta
mína, og ræddi hann við þá
stutta stund. Þegar hann var bú-
inn að heilsa öllum, gafst tæki-
færi til myndatöku, og lauk svo
áheyrninni með því, að páfinn
gaf okkur öllum blessun sína.
Við yfirgáfum Vatikanið hrifnir
og ánægðir yfir að hafa hitt hinn
heilaga föður, andlegan leiðtoga
kirkjunnar og staðgéngil Krists,
og geymum í hjörtum okkar sem
dýrmætan fjársjóð þau orð, sem
hann mælti við okkur.
„Hvernig Hzt þér á páfann?“
Margir hafa spurt mig: „Jæja,
hvernig lízt þér á Jóhannes
páfa?“ Mér lízt vel á hann. Hann
er að vísu ekki slíkt glæsimenni
í framkomu og persónuleika sem
Píus heitinn tólfti. Píus var hár
vexti og hafði aðsópsmikinn per-
Framh. á ols. 12