Morgunblaðið - 06.03.1963, Qupperneq 3

Miðvikudagur 6. marz 1963
MORGVNBLAÐ1Ð
3
I
Völlurinn var forarsvað, en markmaðurinn lét sig samt hafa að fleygja sér til að
j knöttinn.
Z'**
hremma
ELDRA fólk og jafnvel yngra
hefur síðustu árin orðið líð—
rætt um það, að veðráttan sé
orðin einkennileg, og á hverj
um vetri lætur fólk í ljós
kvíða fyrir sumrinu, enda
finnst því vor mestallan vet-
urinn.
Fréttamaður og ljósmynd-
eri Morgunblaðsins voru um
daginn á ferð vestur við Há-
skóla, þegar þeir veittu þvi
eftirtekt, að ungir drengir
voru komnir í knattspyrnu á
vellinum í Vatnsmýrinni.
Völlurinn var ein forarvilpa,
og markmaðurinn í öðru lið-
inu, sem alltaf þurfti að
fleygja sér eftir boltanum,
var ekkert frýnilegur að sjá
En hvað verða menn ekki að
láta sig hafa til að bjarga
heiðri bekkjarins.
Leikurinn var talsvert ó-
jafn, og við gáfum okkur á
tal við nokkra áhorfendur,
bekkjarfélaga þeirra, sem eru
að keppa og njósnara, sem
hafa verið sendir til að sjá
hvaða leikmenn séu hættuleg
astir.
i«c
mmm

Sótt og varizt af kappi.
— Hverjir eru að keppa?
— 12 ára D á móti 12 ára
C í Miðbæjarbarnas'kólanum.
Það stendur 6—0 fyrir okkur.
— Hverjir eruð þið, spyrj-
um við.
-—• D-bekkurinn. Við erum
búnir að vinna alla okkar
leiki. Það er einn í okkar iiði
alveg ofboðslega fær. Hann
stökk einu sinni upp og skall
aði boltann í bláhornið.
— í hvaða félagi er hann?
— Hann er í — hann er —
í Val. Varið ykkur, þeir eru
að koma.
Það er ekki hægt að fá hann
til að segja neitt frekar, því
C-bekkurinn hgfur náð bolt
anum, og þeim má ekki tak-
ast að skora
Við förum að líta í
kringum okkur til að
ná myndum af þessum
fyrsta knattspyrnuviðburði
ársins'. Það varð fljótlega aft-
ur nóg að gera við mark C-
bekkjarins og við gengum
þangað.
— Er alltaf verið að skora
hjá ykkur?
— Já, en það er líka ellefu
manna lið á móti átta.
— En þið hafið einn stóran
strák í vörninni hjá ykkur, seg
ir ' einn áhorfandinn.
— Já, en þið hafið líka einn
stóran í sókninni, og svo
strákinn úr Val, segir mark-
maðurinn.
— Strákurinn hjá okkur er
ekki eins stór, segir áhorfand
inn, sem greinilega er í D-
bekknum og vill gera sem
minnst úr liðsmuninum.
Áður en við förum er búið
að skora tvö mörk til viðbót
ar, og það er orðið svo dimmt
að það er varla hægt lengur
að taka myndir. Við göngum
yfir að hinu markinu, því
markmaðurinn þar má vera að
því að standa kyrr, meöan við
tökum af honum mynd.
— Er þér ekki kalt, þegar
þú hefur svona lítið að gera?
— Nei, ég bjóst við því áð
ur og bjó mig vel. Við erum
búnir að vinna alla okkar
leiki.
Þegar við förum eru nokkr
ir drengir, sem líka finnst
vera komið vor að kveikja í
sinu sunnar í vatnsmýrinni.
Þegar við nálgumst og stöðv-
um bílinn kæfa strákarnir
eldinn og hlaupa í burtu. Þeir
vita að þeir mega ekki kveikja
í sinu.

Markmaðurinn hjá D-bekkn
um hafði ekkert að gera
• • •
...................
Tvennir sinfóníutónleikar
HJÓNIN Irmgard Seefried og
Wolfgang Sohneiderhan voru
iniklir auðfúsugestir hér, og þeir
þrennir tónleikar, sem þau héldu
eða áttu þátt í, bera af flestu
Cðru, sem hér hefir verið á boð-
stólum í vetur af því tagi.
Áður hefir verið sagt frá ljóða-
kvöldi Irmgard Seefried, og verð
lir það kannske eftirminnilegast
af tónleikunum öllum. En auk
þess kom söngkonan fram á tón-
leikum Sinfóníuihljómsveitar ís-
lands 22. og 23. f.m. Á fyrri tón-
leikunum söng hún tvær Mozart-
*ríur, sem mjög skemmtilegt var
•ð heyra, „II tramonto“ eftir
Itespighi og loks tvö lög eftir
Itichard Strauss. Á síðari tónleik
unum söng hún aðeins eina
Mozart-ai-íu og Strauss-lögin.
Verkið eftir Respighi sýndist
*in voðaleg langloka, sviplítið og
tilþrifasnautt, og má þó vera, að
með því leynist kostir, sem
koma mundu í ljós, ef fylgzt
væri með textanum (eftir P. B.
Shelley). En hér var sungið á
ítölsku og engin tilraun gerð til
að kynna ljóðið í efnisskrá. —
Lögin eftir „Strauss, „Traum
duroh die Dámmerung" og
„Zueignung", virtust varla eiga
heima á þessum stað. — í stuttu
máli verður að segja, að þótt
hlutur söngkonunnar væri allmik
111 í þessum tónleikum (hinum
fyrri) og margt forkunnarvel
gert, jók hún þó naumast nokkru
við þá hrifningu, sem hún vakti
á ljóðakvöldi sínu.
Sá, sem hér hafði mest til mál-
anna að leggja, var fiðlusnilling-
urinn Wolfgang Sohneiderhan.
Hann lék á fyrri tónleikunum
A-diúr konsert Mozarts (K 219)
og á hinum síðari fiðlukonsert
Beethovens. Hér fór saman frá-
bær tækni af hinum góða, gamla
Mið-Evrópuskóla og túlkun, sem
var svo sannfærandi í hófsemi
sinni og myndugleik, að lengra
verður naumast komizt. Mun
þessi flutningur á Beethoven-
konsertinum lengi í minnum
hafður af þeim, er heyrðu.
Stjórnandi á þessum tónleikum
var þýzki hljómsveitarstjórinn
Gustav König. Kom hann hér
áður en tónleikarnir voru haldn-
ir og hafði skamman tíma til æf-
inga. Verkefnavalið bar þess
nokkur merki: „Fígaro“-forleik-
ur Mozarts á þeim síðari, allt
verk úr flokki þeirra, sem oftast
hafa verið flutt hér áður. Með-
ferð þeirra var öll snyrtileg og
stundum með nokkrum tilþrif,
um, og undirleikurinn í einleiks-
og einsöngsverkunum, sem áður
var getið, var yfirleitt með mikl
um ágætum. Vafalítið er hér um
að ræða hljómsveitarstjóra, sem
mikill fengur gæti verið að fá I
hingað í heimsókn við ákjósan-
leg skilyrði. Jón -Þórarinsson.
Bólusettir gegn
flenzunni
AKRANESI, 2. marz. Allan mann
skapinn, eins og hann leggur sig
hjá fyrirtækinu Heimaskaga hf.
bæði þá, sem vinna á landi, og
á sjó, svo og skrifstofufólk á að
sprauta í dag hjá héraðslæltni
við hinni svokölluðu Asíu-inflú
enzu. — Oddur.
íslenzk list-
sýning í
Gautaborg
Gautaborg, 4. marz. Einka-
skeyti frá AP.
SÝNING á íslenzkum mál-
verkum og leirmunum, sem
Gullbrand Sandgren ræðis-
niaður íslands opnaði í Gauta
borg í dag, hefur vakið mikla
athygli.
í opnunarræðu sinni benti
Sandigren á að sérstæð og töfr-
andi einkenni íslands hafi
snemma komið fram í listaverk-
um. M.a. væru sumir munirnir
á sýningunni búnir til úr hrauni.
Tore Ahnoff, forstöðumaður Va-
lands, hins þekkta listaháskóla
Gautaborgar, tók einnig til máls
við opnun sýningarinnar.
Listasýning þessi var undirbú-
in í samvinnu við Loftleiðir, og
verður hún opin út þennan mán-
uð.
STAKSTEIIVAR
„Sprengiliti“
Framsóknar
Moskvumálgagnið ber sig illa
í gær eftir ósigur þjóðfylkingar-
manna í Iðjukosningunum, en
eins og áður hefur verið skýrt frá
er nú fylgi kommúnista komið
niður í rúm 20% í þessu stóra
verkalýðsfélagi, sem þeir stjórn-
uðu- um árabil og höfðu meiri-
hluta í.
Kommúnistablaðið er sérstak-
lega sárt yfir „sprengilista1*
Framsóknar „á vinstra fylgið“.
Þegar kommúnistar tala um
„sprengilista Framsóknar" verð-
ur það ennþá auðsærra en áður
að þeir eru farnir að reikna
Framsóknarmenn í verkalýðsfé-
lögunum sem nokkurs konar fylgi
fé sitt!
Fyrir Iðjukosningamar f jölyrtu
þjóðfylkingarmenn mjög um það,
að úrslit þeirra yrðu nokkurs
konar prófsteinn á fylgi Viðreisn
arstjórnarinnar í Reykjavík. Eft
ir að kosningaúrslitin eru kunn
og lýðræðissinnar hafa hlotið
62% atkvæða í Iðju, minnist
hvorki Tíminn né Moskvumál-
gagnið á þetta. Þessi blöð reyna
þvert á móti að láta sem allra
minnst bera á fréttum af Iðju-
kosningunni. Þau eru sneypt og
framlág, enda sætir það engri
furðu eftir þá hirtingu sem verk
smiðjufólkið í Reykjavík hefur
veitt þeim.
Njósnamál á íslandi
„íslendingur“, blað Sjálfstæðia
manna á Akureyri, birtir nýlega
stutta forystugrein um njósnir
Rússa hér á landi og stuðning
kommúnista við þá iðju. Kemst
blaðið m. a. að orði á þessa leið:
„Enn hefur íslenzkur maður
snúið sér til íslenzkra yfirvalda
vegna ágengni tveggja starfs-
manna rússneska sendiráðsins á
íslandi í að fá hann til njósna-
starfa, og hefur þessum sendiráðs
möhnum verið vísað úr landi. Hér
er því alvarlegra mál á ferðinni,
að fjölmennur hópur íslendinga
telur Sovétið sitt annað föður-
land, þótt aldrei hafi þeir þangað
komið, og er því til margra hluta
vís. í þeim efnum verða lýðræð
Issinnaðir tslendingar að hafa
opnari augu en áður fyrir þeirri
hættu, er að þeim er búin“.
Bvggingarsjóður
gamla fólksins
Frumvarp Viðreisnarstjómar-
innar um byggingarsjóð gamla
fólksins hefur *vakið mikla at-
hygli. Hlutverk þessa sjóðs er
eins og kunnugt er að stuðla með
lánveitingum og styrkjum að því
að byggðar verði hentugar íbúð
ir fyrir aldrað fólk.
Frú Ragnhild-
ur Helgadóttir,
alþingismaður,
var eins og kunn
ugt er formaður
nefndar þeirrar,
er undirbjó þetta
merka mannúð-
armál. Hefur
hún haft forystu
um ýmiss fleiri
Ragnhildur umbótamál á
Helgadóttir sviði heilbrigðis-
og félagsmála.
Það er vissulega athyglisvert,
að konurnar tvær, sem nú eiga
sæti á Alþingi, frú Ragnhildur
Helgadóttir og frú Auður Auðuns,
er báðar fulltrúar Sjálfstæðis-
flokksins. Þannig hefur - Sjálf-
stæðisflokkurinn sýnt skilning
sinn á nauðsyn þess, að gáfaðar
og starfhæfar konur taki þátt í
löggjafarstarfinu. Er það ekki of
mælt, að frú Ragnhildur og frú
Auður séu glæsilegir fulltrúar ís-
lenzkra kvenna á Alþingi.