Morgunblaðið - 29.01.1965, Síða 20

20
MORCUNBLADIÐ
Föstudagur 29. janúar 1.965
Victoria Holt:
Höfðingjasetrið
— Þú mátt ekki vera að gera
þér re lu út aí þessu, telpa,
sagði hún t>að er nú einu sinni
svona, og hann er alltaf
áhyggjufullur ef dýrin eiga
bágt.
— Heyrðu, nmma, ég vildi að
hann gæti orðið læknir og
læknað fóik. Mundi það ekki
klosta mikið?
— Heldurðu, að hann mundi
langa til þess? spurði hún.
— Hann langar til að lækna
alit og alla. Hversvegna þá
ekki fólk? Hann fengi peninga
fyrir það og yrði í miklum met-
um hjá fólki.
— Kannski er honum sama
um álit fólksins, Kerensa.
— Já, en það má honum ekki
vera, sagði ég.
— Láttu hann eiga sig, væna
mín. Hann ákvarðar líf sitt að
eigin geðþótta.
En ég ætla bar alls ekki að
láta hann eiga sig. Ég ætlaði að
láta hann vaxa upp úr þessum
kjörum, sem nann var fæddur
til. Við vorum ofgóð til þess,
ödsaman, amma, Jói og ég. Ég
furðaði mig á þvi, að amma
skyldi gera sér að góðu að lifa
ems og hún gerði.
t>að hafði alltaf róað mig að
safna jurtum. Þegar við vorum
orðnar þreyttai, settumst við
niður undir einhverju trénu og
ég fékk ömmu til að tala um
fortíðina, æsku hennar og þegar
Pedilo var að draga sig eftir
hermi, þessi unigi námumaður,
sem var svo óiíkur öllum hin-
um,
— Hann var ekkert sérlega
vinsæll hér um slóðir, sagði hun,
— enda útlendingur og allt það.
Það var ekki nóg atvinna handa
heimamönnum, sögðu mann, auk
heldur handa útlendingum. En
hann Pedro minn . . hann bara
hló að þeim. Hann sagði, að sér
að hafa séð mig einu sinni. Hann
ætlaði að vera þar sem ég væri
og hvergi annarsstaðar.
— Þú elskaðir hann, amma, .
elskaðir hann af öllu hjarta?
— Hann var maður handa
mér og vildi heldur engan annan
og hef aldrei gert. Hún stóð upp.
Komdu aftur heim í kofann og
þá skal ég sýna þér, hvað hann
gaf mér einu sinni.
Jói var farinn út með hundinn
sinn, Snata, þegar við kopium
aftur heim í kofann. Amma fór
með mig gegn um stofuna og inn
í geymsluhúsið. Hún tók gamlan
kistil ofan af hillu, opnaði hann
og sýndi mér það, sem í honum
var. Þarna voru tveir spænskir
hárkambar -og höfuðdúkar. Hún
setti annan kambinn í hárið á
sér og þakti það síðan með höfuð
dúknum.
3
— Hananú! sagði hún. —
vildi hann Pedro minn láta mig
líta út. Hann sagði, að þegar
hann væri orðinn ríkur, ætlaði
hann að fara með mig til Spánar
og svo skyldi ég sitja þar uppi
á svölum og veifa blævæng með-
an fólkið færi fram hjá.
— Þú ert falleg, amma.
— Annað af þessu færð þú
þegar þú ert orðin eldri, sagði
hún. — Og þegar ég er dauð,
færðu bæði.
Svo setti hún hinn kambinn og
höfuðdúkinn á mig, og þegar við
stóðum hlið við hlið, var alveg
furðulegt, hvað við gátum verið
líkar. Eg var hreykin og glöð,
að hún skyldi hafa sýnt mér
þessa dýrgripi sína. Ég gleymi
aldrei þeirri stundu þegar við
stóðum þarna saman í þessu
spænska stássi okkar, sem stakk
svo í stúf við pottana og jurt-
irnar. En úti fyrir heyrðust skot-
hvellirnir.
Þetta kvöld vaknaði ég og sá,
að Jói var ekki á sínum enda
hillunnar. Amma var að heiman,
að hjálpa við fæðingu, og enda
þótt ég væri ekki vön að vera
hrædd við að vera ein, vakti
eitthvað óró hjá mér.
Ég klifraði niður stigann og
það tók mig ekki nema andar-
tak að fullvissa mig um, að Jói
væri ekki heima.
Allt í einu mundi ég eftir skot-
hvellunum óg reiðisvipnum á Jóa.
Hann hafði þó vonandi ekki ver-
ið svo vitlaus að fara út í skóg-
inn til að gá að særðum fuglum
Var hann alveg frá sér? Ef hann
væri staðinn að veiðiþjófnaði. . .
Ég settist niður og hugsaði
mér að bíða eftir ömmu til að
spyrja hana, hvað gera skyldi,
en eftir stundarkorn þoldi ég
ekki við lengur. Ég fór út úr
kofanum og gekk út í Klaustur-
skóginn.
Hræðilegar myndir komu upp
í huga mlnum. Setjum svo, að
hann fyndi særðan fugl? Og setj-
um svo, að hann væri tekinn
með fuglinn í höndunum Og
hvernig í dauðanum átti ég að
finna hann? Ekki þorði ég að
kalla, ef ske kynni, að skógar-
vörðurinn heyrði það.
Ég leitaði lengi en fann hann
ekki. En þegar ég stóð þarna
kyrr og ætlaði að snúa heim, ef
ske kynni, að Jói væri kominn
þangað, heyrði ég hljóð. Það var
ýlfur í hundi.
— Snati! hvíslaði ég. Þá skrjáf
aði í undirskóginum og svo kom
hundurinn til mín og gaf frá
sér eymdarvæl.
Ég lagðist á hnén. ■— Snati!
Hvar er hann Jói?
Hann hljóp frá mér dálítinn
spöl, stanzaði síðan og leit á mig.
Eg elti hann. Og þegar ég sá
Jóa, missti ég allt mál af
hræðslu. Ég gat ekki annað gert
en stara á hann og þetta and-
styggilega verkfæri, sem hann
var fastur í. Jói, gripinn í for-
boðnum skógi í þessari and-
styggilegu mannagildru!
Ég reyndi að losa hann úr bog-
anum, en hvernig sem ég
reyndi, lét hann ekki undan
mínum veiku kröftum.
— Jói! hvíslaði ég, en hann
var meðvitundarlaus og svaraði
engu.
Eg togaði í æðisgengnum ofsa
í þessar sterku stáltennur, en
gat ekki náð þeim sundur. Ég
var gripin ofsalegum ótta. Ef
hann væri lifandi, yrði hann
dreginn fyrir lög og dóm. Og þar
yrði engrar miskunnar að vænta.
Ef hann þá væri lifandi. Hann
varð að vera lifandi!
Maður gat alltaf allt það, sem
maður vildi, hafði amma sagt,
ef maður legði sig nægilega í
líma. Ég stanzaði og hugsaði mál
mitt. Ég gat ekki opnað gildruna
hjálparlaust. Ég varð að fá
hjálp. Amma var gömul kona, en
hún var sú _ eina, sem ég gæti
leitað til. Ég varð að sækja
hana. Einhvernveginn mundum
við í félagi geta bjargað Jóa.
Snati horfði á mig vonaraug-
um. — Bíddu hjá honum! sagði
ég. Svo lagði ég af stað heim.
Ég hljóp hraðar en ég hafði
nokkru sinni áður gert, og samt
fannst mér það heil eilífð áður
en ég komst upp á veginn. Allan
tímann var ég að hlusta eftir
röddum í fjarska, eftir ópunum
í skógarvörðunum, þegar þeir
fyndi bróður minn. Líklega hef-
ur það verið þessvegna, að ég
heyrði ekki fótatakið fyrr en
maðurinn var kominn alveg að
mér.
— Halló, hvað gengur að þér?
sagði maðurinn.
Ég þekkti röddina. Það var
einn úr óvinahópnum, þessi, sem
kallaður var Kim. Hann greip
í handlegginn á mér og sneri
mér að sér.
Hann biístraði og varð hissa.
— Nú, það er hún Kerensa úr
múrveggnum!
— Slepptu mér!
— Hvað ert þú að flækjast um
miðja nótt? Ertu galdranorn? Já,
það ertu. Þú fleygðir frá þér
kústskaflinu, þegar þú heyrðir
til mín.
Ég reyndi að slíta mig lausa,
en hann hélt mér fastri.
— Þú ert hrædd, sagði hann.
— Vonandi þó ekki við mig?
Mér varð hugsað til Jóa þar
sem hann var fastur í dýrabog-
anum og ég varð svo miður mín,
að tárin komu fram í augun
á mér.
Allt í einu breytti hann við-
móti sínu og sagði: — Sjáðu
til, ekki ætla ég að gera þér
neitt. Og mér fannst, að maður,
sem talaði svona, gæti ekki haft
neitt illt í huga.
. Og um leið datt mér annað í
hug. Hann var ungur og sterkur.
Hann kynni að kunna að opna
gildruna. Ég hikaði. Ég vissi, að
við urðum að bregða fljótt við.
Ef Jói átti að lifa þetta af yrði
að bjarga honum fljótt. Ég lagði
því á hættuna og jafnskjótt sem
ég hafði gert það, sá ég eftir þvi,
en nú var ekki hægt að snúá við.
— Það er hann litli bróðir
minn, sagði ég.
— Hvar
Ég benti. — Hann er þarna og
er fastur í gildru.
— Guð minn góður, Vísaðu
mér þangað.
Þegar við komum að staðnum
kom Snati hlaupandi á móti
okkur. Nú var Kim orðinn mjög
alvörugefinn. En hann vissi,
hvernig átti að fara að því að
opna gildruna. Hann sagði mér
til og svo reyndum við bæði við
þessa sterku fjöður, en hún var
ekki á þvi að sleppa fanga sín-
um . . Og ég varð svo fegin, að
ég hafði beðið hann að hjálpa
mér, því að nú vissi ég, að við
amma hefðum aldrei getað gjrt
þetta hjálparlaust.
— Togaðu í eins og þú getur,
sagði Kim. Ég tók á öllum kröft
um mínum og hægt og hœgt gat
Kim opnað bogann. Hann and-
varpaði sigrihrósandi. Við höfum
losað Jóa.
Dauður fasan féll á jörðina um
leið og hann losnaði, en Kim
gerði enga athugasemd við það.
— Ég held hann sé fótbrot-
inn, sagði hann. — Þú verður að
fara varlega. Hann tók Jóa
í fang sér og á þessari stundu
elskaði ég Kim, af því að var
svo góður og nærgætinn og virt-
ist ekki vera sama um, hvað af
okkur yrði. En þegar við kom-
um á veginn, mundi ég, að hann
var vinur Larnstonsfólksins. Vel
gat hann hafa verið í veiðimanna
hópnum um daginn og í þess
fólks augum var meir áriðandi
að varðveita fuglastofninn en
fólk eins og okkur.
Ég sagði, kvíðin: — Hvert
ætlarðu með hann?
— Til Hilliards læknis. Það
þarf að gera honum eitthvað til
góða, tafarlaust.
— Nei, sagði ég, dauðhrædd.
— Hann spyr, hvar við höfum
fundið hann. Og fólkið veit, að
einhver hefur verið í gildrunni.
Og þá veit það allt. Skilurðu það
ekki?
— Að stela fasönum sagði
Kim.
Nei, nei, Jói hefur aldrei neinu
stolið. Hann vildi bara hjálpa
fugiunum. Honum þykir vænt
um þá. Farðu ekki með hann
til læknisins. Æ, gerðu það ekki!
— Hvert þá?
— Heim í kofann okkár.
Amma mín er alveg eins góð og
læknirinn. Og þá fær enginn að
vita þetta.
Hann þagði og ég var hrædd
um, að hann ætlaði að hafa orð
mín að engu. En svo sagði hann:
— Gott og vgf. Vísaðu mér leið-
ina.
Garðahreppur
Afgreiðsla Morgunblaðsins
fyrir Garðahrepp er að Hof-
túni við Vífilsstaðaveg, simi
51247.
AKUREYRI
Afgreiðsla Morgunblaðs-
ins er að Hafnarstræti 92,
sími 1905.
Auk þess að annast þjón-
ustu blaðsins við kaupend-
ur þess í bænum, er Akur-
eyrar-afgreiðslan mikilvæg-
ur hlekkur í dreifingarkerfi
Morgunblaðsins fyrir Norð-
urland allt. Þaðan er blaðið
sent með fyrstu beinu ferð-
um til nokkurra helztu kaup
staða og kauptúna á Norður-
landi, svo og til fjölda ein-
staklinga um allan Eyjafjörð
og víðar.
Blaðburðarfólk
óskast til blaðburðar í eítirtalin hverfi
ðittlifttfdðfrifr
Sími 22-4-80
Meðalholt
Lindargötu
Háteigsveg
KALLI KUREKI

Tlp ^hasspehta*’ f eea wree thcou&h playw’ ^fl WSBZAÞLe MSHT'- ( SAMES' SHOW US TH'SOLO, or ÆfM 11 'VE ZUN OUT MY STZlKl&f THUMDBZ HEVEZ &OT TO TH ’ % ZAUCH W/THMYKKXTB.- AAI’ *- [JHBY'LL KILL M£, 50LD OfLHOTf
/\JA*Easlu#iKÍ™ HtAU'VÆwr
\ o
BUT,0U THt
HLL ABOUl.--
Teiknari: J. MORA
I MADE IT JUST IM TIME' BUT,
PAB-WABBIT. SEP'S Rlð-NTlM ‘
^ I MY LIWE Of FIRE'
I ffOTTA »IT ÉM
BOTH'AN’MST.*
¥
’ Bundinn hjá eldinum hefur Kalli
eyt. heldur óskemmtilegri nóttu.
„Við skulum hætta þessum leikara-
skap, Kalli. Sýndu rkkur hvar gull-
ið er eða þú færð juJu í hausinn.”
Ég sé mína sæng útbreidda. Blakk-
ur hefur líklegast alarei náð til bú-
garðsins og þeir munu drepa mig
hvort sem ég segi þeim hvar gullið
er eða ekki.
— Á hæðunum fyrir ofan. Ég rétt
náði að komas't nógu íljótt. En hvaða
vandræði. Kalli er einmi t í miðri
skotlínuixni. Ég verð að xxá þeim báð-
um í einu“.