Morgunblaðið - 29.07.1966, Síða 23

f
Föstudagur 29. jíM 1966
MORCU NBLAÐIÐ
‘Z3
UNGTFÓLK
Hrafn Gunnlaugsson og Sigurður Pálsson tóku saman.
t
KILJAN INSULA EST
' Það settist upp á mig ymbi
um daginn. Ég vissi vel hvað
hann hét og hann kjaftaði heil-
mikið. Hann ætlar að eignast 97
börn og ekkert í sama lit. Hon-
um er illa við teskeiðar og að
setja brodda yfir breiða sér-
Ihljóða. í>að er nú 'það helzta.
Bílaskoðunin gengur víst vel og
fæstir ánægðir og ýmislegt í
samhengi. Saumavélaverksmiðj-
urnar í Finnlandi komnar á höf-
uðið og ekkert varð úr þessu með
áburðinn. Heilmikið af andar-
ungum verður koffínstykkjun-
um að bráð og alltaf hækkar
sykurinn um leið og kaupið
lækkar. Ég veit ekkert hvernig
ég á að fara að þessu og mér
líðst allt heima af því að ég
er svo vitlaus og foreldrar mínir
svo guðhræddir og mikið fyrir
góðan húmor og sjarlisjapplin
ég veit ekki hvernig ég á að
snúa mér og það eina sem ég
geri er að horfa á knattspyrnu
og skoða auglýsingar. Svo dreym
ir mig heilmikið á nóttunni.
Það er komin sem kallað er
svartnótt og reykur í eldlhúsið
og kaffihreimur í talandanum
á manni því hér eru svældir
massífir tóbaksstautar vindlar
eru þeir kallaðir og setið á klúr
yrðum því fyrir höndum er
krufning á alheimsörlögunum að
því er ég álít.
Ég laust plastlíkum stáDhníf-
um í ofsamjúkt hold brúntert-
unnar og sór og hún gliðnaði á
ístungu millimetrabili svo mín
Ihönd seig hóglega niður og í átt
til botns og að mér. (Innskot tert
an var gjörsamlega heil og óskor
in áður — allt lesist aftur frá
síðustu greinaskilum með það í
huga aísakið).
— Þetta er stærsta augnablik
f mínum tertuátsferli segi ég
með grafarraust, líkt og maður
segir hljóðlega innyrði þegar
þegar maður segir hljóðlega inn
yrði þegar maður gengur hjá
gröf sem er að sáldrast í úr
skóflublöðunum grafaranna
tveggja. (Rjómatertur hafa
•ldrei verið eins fjarri mér og
í stunginni tertunnar. Ég minnti
vinstra hálf mitt á langvindil
tóbaksins og yfirsást eldspýta á
boröinu ég hugsaði um mjólk).
ískrar ymbinn þunglega: og
ég sem hélt að ég hélt núna
héit ég að hann ætlaði að fara
að segja að núna yrðann að ná
í sög.
Ufsbeita hugsaði ég í hendings
æði þreif tii hnífsins feykti
sundur tertusneiðinni og sótroðn
aði í hugarþeli mínu að slíkur
ymbi drykki mitt kaffi og biði
letilega græðgislegur niðurskurð
ar dúnmjúkrar brúntertu fyrir
græna klúra magasafa sína til
andskotans meðan þetta djöfuls
rykbundna helvíti og spýti á
hann allar kerlingar fuðrandi
sjálfeðjótíska frændþykkildið og
gredduklumpinn svo að mátti
telja í honum rifbeinin.
Þú ert asnr sagði ég og brauzt
um í iðrun. Lokaði síðan fyrir
andlega strauma til ymbans
greysins.
Má ég reykja hérna sagði
hann smjörlega, ég er nefnilega
ekki inni í Skipasundi. Ég segi
nú eins og Jumbó og hefðar-
frúin: hvenær á að segja þetta
og hvenær á að segja hitt. Ég
segi nú eins og Norðmaðurinn:
má ég reykja hér dragsíða vindla
eður eigi.
Síðan hneggjar hann smjörlík-
islega niður í kaffibollann.
Hún var ein sú prúðasta
stúlka sem ég þekki og það get
ég sagt með sanni að hún var
gömlu hjónunum til mikillar
gleði og yndisauka eins og kakt-
us í stofuglugga hún eignaðist
fjögur börn og ekki er getið um
afkvæmi. Svo sötrar hann hugs-
andi úr bollanum og spyr sak-
leysis- og innilega hvort ég sé
að skrifa grein (nú eruð þér
leiddur alveg á náþröskuld sann
leikans svo nær verður vart kom
izt milli manna). Þeim verður
hált á því sagði hann um leið
og múrarinn rann á bananahýð-
inu
SCHLEPPEGRELL (gráslæppe)
týri Hoffmanins. Titilhlutverkið
. . . .en það sagði ritstjórinn
eymitt og leit í gluggann. Ja.
sagði Þórbergur fyrir neðan
migið anzgodi er hann kominn
aftur með rauða strýið? Það er
setztur að mér sandkökudrungi
og ritvélamarsleppan tefur (e.
delays). Satt er nú það og satt
er nú það og það er nú helvítis
lygi. Kaldalóns. og firn af ryk-
inu ryðst upp í hvíslarann en
enginn spyr? SPYR? O býsnin
öll! Svörin er að finna í síma-
skránni undir O. Næsti takk.
Þetta er nú eilega ábyrgðarlaust
„Ungur var ég, og ungir
austan um land á hausti
laufvindar blésu ljúfir,
lék ég mér þá að stráum.
En hretið kom að hvetja
harða menn í bylsennu.
Þá sat ég ennþá inni
alldapur á kvenpalli.14
Þessu fleygu orð listaskálds-
ins góða komu mér í hug á dög-
unum. Mikill menningaratburð-
ur hafði þá skeð mjög nýlega,
en hann var sá, að dómufinn í
Vestra landsrétti hafði fallið
okkur íslendingum í vil. Ég veit
ekki hvernig öllum varð við, en
fyrir mitt leyti get ég sagt, að
eftir að ég um morguninn hafði
lesið þessa gleðifregn í MORG-
UNBLAÐINU gat ég vart fest
hugann við námið það sem eft-
ir var dags. Ég bókstaflega hopp
aði upp yfir mig af fögnuðiH
Síðar sá ég að birtar voru um-
sagnir nokkurra glöggsýnna
manna, þar á meðal eins mennta
skólakennara, sem hefur lesið
próíarkir að mörgum bókum —
OG ÞAÐ VAR ALLSSTAÐAR
SAMA DAGINN: Þeir lýstu alir
yfir ósvikinni og einlægri gleði
sinni. Mér hlýnaði hreint og
beint um hjartað þegar ég heyrði
þessar viðtökur. Og svo vona
ég að hafi verið um alla þá sem
íslendingar vilja teljast. Það er
alls ekki of mikið sagt, að þetta
sé eitt af stærstu atvikum í ís-
lenzkri menningarsögu. En það
er eins og máltækið segir, að
það er ekki allur vandinn leyst-
og andskoti stelurðu af nýyrðtm-
um drengur. Stendur líka margt
fil brunaboða. Verst að ég kann
ekkjað spá í bolla, þá gæti ég
sagt hvað klukkan er, en hún
er á botninum. Frændi? Ha, ha.
Hann borðaði Fippó og fór á
síld Má ekki drekka hratt, þá
fer klukkan oní mig. Try Fippó.
— Yfir kaldast hurðarbak/ hef
ég lagst í bleyti/ þegar loks ég
tek mér tak/ útataður í feiti.
Varðandi bragreglur sjá: Kjöt-
verzlun Tómasar Jónssonar,
Laugavegi 7. Allt fæst þar milli
himins og jarðar en þó einkum
ritvélar. iEnhver sagði það hafa
veiðzt í Skorradalsvatni. Skít í
það! Fer planið samt Rólegur!
RÓLEGURH!!! HUXA. Fyrst ró
lega. síðan. hægar. — ABDÚLLA
Reykir, ÆSKRÍM étur hann. —
Svo sagði kerlingin. Og bætti
við.
Þjóðviljinn sneri sér í gær til
Eðvarðs Sigurðssonar formanns
Dagsbrúnar. Það er gott að ein-
hver getur fengið sér snúning.
Þar fór klukkan.
Þetta var skrifað í Reykjavík,
höfuðborginni á íslandi, þar
sem eru staddir 77.000 manns
og vita ekkert hvernig þeir eiga
að komast þaðan.
Sighvatur H. Heiðreksson (og
Ásberr Ásberrsson). (Við erum
báðir innbrotsþjófar og getum
því ekki birt rétt nöfn og eru
því þetta röng nöfn).
Sighvatur H. Heiðreksson.
Ásberr Ásberrsson.
ur með þessu, langt þar frá.
Hreint alls ekki. Nei. Nú kemur
til okkar kasta, íslendinga, að
varðveita þessa dýrmætu arf-
leifð, sem álit mitt er, ð engin
leifð, sem álit mitt er, að engin
þjóð í víðri veröld eigi eins mikla
né dýrmæta. Sumir menn hafa
látið í ljós þá skoðun, að þeir bú
ist hreinlega við, að íslenzk
mening verði mjög bágborin í
framtiðinni. Ég held því fram,
að svona umsagnir komi aðeins
frá hinum eyðandi öflum þjóð-
félagsins. Ég veit um nokkra
svona menn, þótt ég nefni ekki
nöfnin á þeim, en það er ekki
vegna þess ég vilji vera að hlífa
þeim, heldur aðeins er ég að
hugaa um aðstandendurna. Ég
neita að trúa þessu, og það veit
ég, að allir sannir íslendingar
gera innst inni, ef þeir hugsa
sig vel um. Hins vegar er hætt
við, að þessir menn eigi sjálfir
eftir að drukkna í sínu eigin
svartagallsrausi!! Og ég veit, að
æskan lítur ekki augum þessara
manna á málin. Fyrir nokkru
birtist hér tvisvar í blaðinu (og
var það þarft) grein eftir ung-
an menntaskólanema, sem hef-
ur látið allmjög að sér kveða
á menningarsviðinu, hefur hann
meðal annars samið leikrit, ljóð,
drög að skáldsögu og kvikmynda
handrit. Fjallaði hann þar um
þegnskyldu. Þau sjónarmið,
sem komu fram, ættu þessir
menn að kynna sér og læra af.
Ég álít að hér á landi sé feng-
in haldgóð trygging fyrir áfram-
haldandi traustari menningu á
fslandi. Að því vinna mörg öfl,
skal sérstaklega telja hér skól-
ana. Þar sem ég þekki bezt til,
í Menntaskólanum í Reykjavík,
ríkir það ástand í þessum mál-
um, að það þarf sannarlega ekki
að örvænta um þá unglinga,
sem þar stunda nám. Kennara-
lið skólans er alt hið hæfasta
og gegnir starfi sínu með sóma.
Þar ber einn af öðrum sem silf-
ur af eiri. Flest er þetta fólk
með frábæra menntun að baki
og mikinn starfsvilja, „enda er
Vakning
Ástar
hugljúfa
fröken...
damanab
dansibar í banzani
bjórk. strik. svanni.
Svörtkolsvört augnabrúnir
rauð föl bleik dumb varir sýt
sveigur og stórt auga sem ger
ir sig lítið
Þúhérþvíekkiþað
svall er ekkert nýtt hugtak
forvitnilegt ef fyrirfyndist
í nálægð þér
þetta er plastik
og þoka
komgleym
það þú máske ert
es mína alnbogabót of dreynv*
ir z
sjöstrend kven'húð
í plastikþokuofcourse
gleymkom
og reyndu að vinna mig og fyT
ir mig.
Ólafur H. Torfason.
andlegri framför“ (Cordobaeus:
„SUB JOVE FRIGIDO“ („Það
rignir'), bls. 156). Og nú hefur
verið skipaður þar nýr rektor,
sem er löngu kunnur fyrir gáf-
ur, mikla menntun og röggsemi.
Hefur hann nú þegar tekið á
öllum málum skólans með frá-
bærri framtakssemi. Auðvitað
verða kennarar alltaf að fást við
þó nokkra nemendur, sem eng-
an vilja virðast hafa á því að
vinna að námi í nokkurri mynd,
en sennilega er engin leið til að
losna við þess háttar dragbíta.
En í heild held ég, að skólinn
geymi innan vegja nemendur,
sem áhuga hafa á að merinta sig
og öðlast með því aukinn þroska
og skilning á vandamálum, sem
allir þeir, sem meta sig nokkurs
og vilja heita menn verða fyrr
og síðar að glíma við. Meðal
þessara ungmenna ríkir sá andi,
sem fram kom í ritgerð þeirri,
er ég nefndi áðan. Og svo eru þeir
menn til, sem örvænta um fram-
tíð íslenzkra menningarmála í
höndum þeirrar æsku, er nú vex
úr grasinu!
Ritað í höfuðstað íslands
Reykjavík, upp úr fardögum.
Ásberr Ásberrsson og Sig-
hvatur H. Heiðreksson.