Morgunblaðið - 29.07.1966, Blaðsíða 28

28
MORGU N BLAÐIÐ
Fostudagur 29. júlí 1966
FÁLKAFLUG
EFTIR DAPHNE DU MAURIER
Eftir að hafa bylt mér í tvo
klukkutíma, reis ég upp úr rúm
inu, gekk út að glugganum og
stóð þar kyrr og reykti vindling.
Síðasti nátthrafninn var farinn
heim og nú var allt kyrrt og
þögult. Ég leit upp eftir götunni
og sá að hlerarnir í nr. 5 voru
opnir alveg eins og hjá mér.
Kona hallaði sér út, einnig and-
vaka og einnig reykjandi vind-
ling. Ef ég gat ekki sofið, þá gat
Carla Raspa það ekki heldur.
Og það sama hélt vöku fyrir
okkur báðum.
Kirkjuklukkurnar vöktu mig
næsta morgun af óværum svefni
sem ég hafði loksins fallið t.
Fyrst klukkan sjö, síðan klukk-
an átta. betta var dómkirkjan,
Cyprianusarkirkjan og aðrar
fleiri. 'I>etta voru ekki tímaslög-
in heldur messuhringing. Ég lá
í rúminu og var að hugsa um,
hvernig við öll fjögur, pabbi,
mamma, Aldo og ég, vorum vön
að fara til hámessunnar í Cypri-
anusarkirkjunni. Þetta var í
gamla daga, fyrir stríð. Við lögð
um af stað í sunnudagafötunum,
og Aldo uppdUbbaður í einkenn
isbúning Fasistaæskunnar. Stúlk
urnar voru þá þegar farnar að
líta í áttina til hans. Við geng-
um niður brekkuna til kirkj-
unnar og svo hófst kvalræðið
mitt við altarisbríkina og Laza-
rus.
Ég stóð á fætur og hratt upp
gluggahlerunum, sem ég hafði
lokað í nótt. Lækir runnu í götu
ræsunum. Nokkrar manneskjur
flýttu sér framhjá með regn-
hlífar yfir sér. Niður eftir göt-
unni sá ég að hlerarnir á
fyrstu hæð í nr. 5 voru lokaðir.
Ég hafði ekki farið í kirkju síð
an á skólaárunum í Torino. Að
minnsta kosti ekki sjálfviljugur.
Stundum hafði ég farið með
ferðamannahóp, sem vildi ko<ma
í kirkju, og standa og glápa við
háaltarið. En nú ætlaði ég að
fara af eigin hvöt.
Ég var orðinn hálfklæddur
þegar barið var að dyrum og
frú Silvani kom inn með kaffi
og brauð handa mér. — Vertu
ekki að fara á fætur, sagði hún.
— Sérðu ekki veðrið? I>ú átt
ekkert erindi á fætur.
Þetta sama hafði ég sagt við
sjálfan mig, þegar ég var svo
heppinn að eiga sjálfur einhvern
sunnudag, — og hvernig sem veð
ur var. í Torino og Genúa átti
ég ekkert erindi á fætur. Nú var
þetta orðið breytt.
— Ég ætla í kirkju, sagði ég.
Hún var næstum búin að missa
bakkan. Svo setti hún hann var-
lega á rúmið. — Furðulegt, sagði
hún. — Ég hélt að enginn færi
lengur í kirkju, nema þá börn
og gamalmenni. Það gleður mig
að heyra þetta. Ferðu mikið í
kirkju?
— Nei, en það stendur sérstak
lega á núna.
— Það er fastan, sagði hún.
— Líklega ættum við öll að fara
í kirkju á föstunni.
— Mín fasta er liðin, sagði ég.
— Ég ætla að halda upprisuna
hátíðlega.
— Þú ættir heldur að vera
kyrr í rúminu og bíða páskanna
með það, sagði hún.
Ég drakk kaffið og lauk við
að klæða mig. Ég hafði losnað
við svimann. Jafnvel hendurnar
á mér voru skjálftalausar. Nú
var mér sama um rigninguna og
dauða Mörtu, þó að hann hefði
nú verið eins og hann var.
Seinna í dag skyldi ég hitta
Aldo. í fyrsta sinn á ævinni
hafði ég spiiin á hendinni — ég
var undirbúinn en hann ekkL
Ég gekk út í rigninguna og
bretti upp að eyrum kraganum
á rykfrakkanum mínum, sem ég
varð líka að nota fyrir regn-
kápu. Enn voru hlerarnir lokaðir
í nr. 5. Á torginu voru nokkrir
á stangli, á sömu leið og ég.
Aðrir stóðu í hnipri í súlna-
göngunum og biðu eftir strætis-
vagninum, sem kom með sunnu-
dagsblöðin, eða þá eftir öðrum
vagni til að komast þurt úr Ruff
ano. Nokkrir unglingar kærðu
sig kollóttan um veðrið og voru
að leggja af stað á skellinöðrum.
— Þetta stendur ekki lengi,
æpti einn þeirra upp úr hávaðan
um af hjólinu sínu. — Það er
sagt, að það sé sólskin við strönd
ina.
Hringingin frá Cyprianusar-
kirkjunni glumdi við. Hún var
efeki eins dimm og frá dómkirkj
unni, en í mínum eyrum var
hún hátíðlegri, meira knýjandi
og með einhverjum ákafa eins
og til að koma hinum vantrúuðu
á kné.
Þegar ég var kominn in-n og
kannaðist við þennan gamla þef,
sem þar var, tók ég fyrst eftir
því hve fátt var þarna inni. Á
bernskuárum mínum fórum við
snemma, svo að pabbi gæti kom
izt að venjulega sætinu okkar.
Þá hafði kirkjan verið full og
jafnvel stóð fólk í göngunum. En
svo var ekki í dag. Þarna var
ekki helmingur á við það sem
áður hafði verið. Mest fjöl-
skylduhópar, konur og börn. Ég
stanzaði við hliðarkapelluna, og
fannst ég vera að taka þátt í
einhverri fornri helgiathöfn.
Kapelludyrnar voru opnar, en
nú var ekkert Ijós yfir altaris-
bríkinni til að skína á andlitið
á Lazarusi. Myndin var hálf-
hulin af rökkrinu, sem þarna
var. Það voru líka myndirnar
í kirkjunni og róðukrossarnir.
En þá mundi ég eftir því, að
nú var píslarsunnudagurinn,
annar sunnudagur fyrir páska.
Ég hlustaði á messuna til
enda og lét mjóu raddimar í
kórdrengjunum síast í gegn um
mig, sársaukalaust. Hugurinn
var galtómur. Miðaldra prestur,
sem ég kannaðist ekkert við,
hélt tuttugu mínútna ræðu þar
sem hann varaði okkur við liðn
um og ókomnum hættum, og
minnti á, að frelsarinn þjáðist
enn fyrir syndir okkar. Krakki,
sem var rétt hjá mér, geispaði
— litla andlitið hvítt af þreytu,
og kona, sem hefði getað verið
móðir mín, <gaf honum olnboga
skot, til þess að vekja áhuga
hans. Loksins gengu nokkrir alt
arisgestir upp að grátunum.
Flest konur. Ein kona, velíbúin
og með svarta kniplingaslæðu á
höfði, lá á hnjánum alla mess-
una á enda. En hún fór ekki
til altaris. Hún laut höfði niður
á hendur sér. En þegar messunni
var lokið, þegar prestamir og
söngfólkið var farið, og söfnuð-
urinn dreifðist, alvarlegur á
svip, en þó eins og með nokkr-
um létti, að hafa uppfyllt skyldu
sína stóð faún á fætur og sneri
sér við og þá sá ég, að þetta var
frú Butali. Ég gekk út og beið
fyrir utan kirkjuna. Skellinöðru
unglingarnir höfðu haft á réttu
að standa. Það var hætt að rigna.
Sólin, sem hafði skinið á strönd
ina, var nú komin til Ruffano.
— Frú? sagði ég.
Hún leit á mig fjarrænum aug
um þess, sem er hrifinn gegn
vilja sínum inn í annan og óvið-
kunnanlegri heim. — Já? svaraði
hún.
Ég sá að hún áttaði sig ekkert
□----------------D
28
□----------------□
á mér. Hún hafði engin merki
sýnt þess, að hún kannaðist neitt
við mig. , — Armino Fabbio,
sagði ég. — Ég kom heim til yð-
ar í gær með bækurnar.
Nú var eins og hún áttaði sig.
Ég gat séð, að hún hugsaði: Já,
það er aðstoðarbókavörðurinn
úr safninu.
— Afsakið þér........ já, auð-
vitað, sagði hún. Fyrirgefið þér.
Komið þér sælir, hr. Fabbio.
— Þér voruð fyrir framan mig
þarna við messuna sagði ég. —
Að minnsta kosti hélt ég, að það
væruð þér, en var ekki viss.
Hún gekk niður tröppurnar
við hliðina á mér. Hún leit upp
í himininn og sá, að regnhlífin,
sem hún var með, var ekki
nauðsynleg.
— Ég fer oft í Cyprianusar-
kirkjuna. Ég kann betur við
hana en dómkirkjuna. Skyldi
verða gott veður?
Ég leit á hana hálf-viðutan
og firrtist ofurlítið af því að
maðurinn við hliðina á henni
skyldi ekk vekja áhuga henn-
—- Hvað ... . ? Þarftu að borga 150 kr. fyrir hann Ég hélt að þú |
fengir 150 kr. fyrir að vera með faann á höfðinu.
ar meir en svona. Fögur kona
skynjar oftast aðdáun á sér, hvað
an svo sem hún kemur. Þá reyn
ir hún að láta það í ljós, og
skilning á því, að verið sé að
dást að henni. En þannig var
ekki frú Butali. Hún virtist ekki
verða þess arna vör.
— Hafið þér bíl? spurði ég.
— Nei, hann er á verkstæði
yfir helgina. Ég lenti í vandræð-
um með han á leiðinni frá Róm.
Hefðuð þér þá nokkuð á móti
því, að ég yrði yður samferða
upp brekkuna? Það er að segja,
ef þér eruð á heimleið.
— Nei, það væri mér ekki
nema ánægja.
Við gengum yfir Lífstorgið os
yfir Rossinigötu og alla leið að
borgarskrifstofunum, en þá
beygði hún við og gekk upp
tröppurnar, sem lágu upp í
Draumagötu. Þar köstuðum við
mæðinni og nú leit hún í fyrsta
sinn á mig og brosti.
— Þessar brekkur hérna í
Ruffano. Það tekur sinn tíma
að venjast þeim. Einkum bó fyr-
ir þá, sem eru frá Firenze, eins
og ég er.
Það gefði allan mun þegar
hún brosti. Varirnar, sem virt-
ust stirðar og með vanþóknun-
arsvip — munnur aðalfrúarinn-
ar á myndinni, sem faðir mmn
var svo hrifinn af, mýktist nú
og varð kvenlegur. Meira að
segja leyndist glettni í augun-
um.
— Hafið þér heimþrá? spurði
ég.
— Stundum, svaraði hún, —
en hvað þýðir það? Ég vissi vel
að hverju ég gekk, þegar ég fór
hingað. Maðurinn minn var bú-
inn að vara mig við því.
Hún sneri snöggt við og við
bjuggumst til að ganga upp
tröppurnar.
— Það er enginn leikur, frú,
að vera eiginkona háskólarekt-
ors, eða hvað?
— Nei, það gr langt frá því
að vera auðvelt. Það er svo mik
ið um öfund og flokkadrætti,
sem ég hef lokað augunum fyrir.
Ég er ekki nærri eins þolinmóð
og maðurinn minn. Hann hefur
bókstaflega fórnað öllu sínu lífi
fyrir starf sitt hér. Ef ekki svo
væri, þá væri hann heldur ekki
í sjúkrahúsi núna.
Hún hneigði sig og bauð góð
an daginn hjónum, sem voru á
niðurleið, og af því, með hve
miklum yndisþokka hún hafði
heilsað, réð ég, að Carla Raspa
hafði talað um hana af kven-
legri öfund. Frú Butali geislaði
frá sér góðu uppeldi. Ég fór að
velta því fyrir mér, hvernig hún
mundi orka á hinar prófessora-
frúrnar.
— í gærkvöldi, sagði ég, —
var ég svo heppinn að fá að-
göngumiða að hertogahöllinni,
á fund, sem forstjóri Listaráðs-
ins hélt þar.
— Einmitt? Segið mér frá
því. Urðuð þér hrifinn?
— Mjög svo, sagði ég og fann
á mér, að nú hafði hún litið við
til að horfa á mig. Ekki gðeins
umhverfið með kyndlum og ljós
um, heldur líka einvígið, sem
fór fram á eftir, en þó einkum
ávarp prófessorsins til stúdent-
anna.
Það hafði komið ofurlítill roða
blettur í kinnina, sem að mér
sneri og ég gat mér þess til, að
hann stafaði ekki fyrst og fremst
af erfiðinu við að ganga upp
tröppumar, heldur miklu frem-
ur af því, sem ég faafði sagt við
hana.
— Ég verð að fara á einhvern
fundinn, sagði hún. — Það verð
ég að gera. En það er eins og ég
fái alltaf einhver forföll.
— Mér er sagt, að þér hafið
leikið á hátíðinni i fyrra. Ætlið
þér líka að gera það í ár?
— Nei, það kemur ekki til
nokkurra mála, þegar maður-
inn minn er rúmliggjandi í Róm.
Og svo efast ég um, að þarna
sé nokkurt hlutverk handa mér.
— Þér þekkið þá efni leiks-
ins?
J-íazpaJ^

Wálningarverksmiöjan
(omnir eru á markaöinn
Hrimiivitt • Ijómaguit
hefur þá ánægju að tilkynna viðskiptavinum sínum, að
alveg framúrskarandi fallegir litir til innanbússmáfnignar
Horgult - Hunangsgult • Sefgrant • Ðokkgrænt • Gultokkur