Morgunblaðið - 13.02.1968, Side 18

18
MORGUNBLAÐIÐ, ÞRIÐJUDAGUR 13. FEBRUAR 1968
Anna Eymundsdóttir
Ijósmóðir — Minning
HINN 5. þessa mánaðar lézt í
Reykjavík frá Anna Eymunds-
dóttir, ljósmóðir. Hún var fædd
14. maí 1877, dóttir Eymundar
Guðbrandssonar, bónda í Bæ á
Selströnd í Strandasýslu, og
konw hans, Guðbjargar Torfa-
dóttur, alþingismanns á Kleifum,
Einarssonar.
Fyrri maður Önnu var Magnús
Magnússon, Þorleifssonar frá
Miklagarði í Saurbæ. Þau Magn-
ús og Anna bjuggu um nokk-
urra ára skeið í Bæ en sí'ðar í
Hvítadal og á Hólmavík. Þeim
varð sjö barna auðið. Eru fimm
þeirra á lífi, eina dóttur misstu
þau unga, einnig er látinn fyrir
nokkrum árum sonur þeirra,
Tryggvi, listmálari.
Anna átti síðar Albert Ingi-
mundarson frá Ósi í Steingríms-
firði, sem lézt á síðastliðnu ári.
Þau hjónin bjuggu lengi á
Hólmavík þar til er aldur færð-
t
Eiginkona mín, móðir okk-
ar, tengdamóðir og amma,
Laufey Guðjónsdóttir,
Þykkvabæ 13, Reykjavík,
andaðist í Hvítabandinu 11.
þ. m. Jarðarförin auglýst síð-
ar.
Magnús H. Jónsson,
börn, tengdabörn
og barnabörn.
t
Guðríður ólafsdóttir,
Njálsgötu 33 A,
anda'ðist að Hrafnistu 11. þ.m.
Magnús Guðbjörnsson.
t
Eiginmaður minn,
Þórður Jónsson,
bifreiSastjóri,
AkurgerSi 26,
andaðist laugardaginn 10.
febrúar. Jarðarförin auglýst
síðar.
Fyrir hönd vandamanna,
Sigríður Þorvarðsdóttir.
t
Maðurinn minn og fa'ðir
okkar,
Þorsteinn Gíslason,
bifreiðarstjóri,
lézt að heimili sínu, Eskihlíð
18 A, mánudaginn 12. þ. m.
Hrefna Gunnarsdóttir
og börn.
t
Konan mín, móðir okkar og
tengdamóðir,
Gunnhildur Steinsdóttir
frá Eskifirði,
sem lézt á Hrafnistu þann 9.
þ. m., verður jarðsungin frá
Fossvogskirkju fimmtudag-
inn 15. þ. m. kl. 10:30.
Bjarni Marteinsson,
böm og tengdaböm.
ist yfir þau en þá fluttu þau til
Reykjavíkur. Eftir það áttu þau
heimili með Elinborgu, dóttur
Önnu. Síðustu ár var Anna far-
in að heilsu og naut þá frábærr-
ar hjúkrunar og umönnunar
dóttur sinnar, allt til dauðadags.
Anna Eymundsdóttir var
skörpum gáfum gædd, minnug
og fróð um margvísleg efni. Hún
var kona stórlynd, einörð og
hreinskiptin. Hún fór hvergi
dult me'ð skoðanir sínar og gat
verið óhlífin í orðum, enda ekki
örgrannt um, að sumum virtist
hún kaldlynd við fyrstu kynni.
Þó var hún vinsæl af þeim, sem
kynntust henni nánar og áttu
við hana einhver skipti, því þeg-
ar á reyndi kom bezt í ljós, að
hún átti af gnægð hjartahlýju
og vinsemdar að miðla. Anna
nam ljósmóðurfræði í Reykja-
vík, stundaði ljósmóðurstörf um
árabil og reyndist mjög farsæl í
því starfi. Hún var hagvirk og
listgáfug enda voru þeir eigin-
leikar í ættum hennar, hún
stundaði bæði sauma og vefnáð
með miklum ágætum.
Það voru fyrstu kynni mín
af Önnu Eymundsdóttur, að hún
hjálpaði mér í heiminn, mátt-
dregnum fyrirmálsburði. Þeir,
sem þar voru til frásagnar segja,
að ég eigi að miklu líf mitt að
launa ágætri kunnáttu hennar í
Ijósmóðurstarfinu. Má vera, að
lífgjöfin hafi stuðlað að því
hversu miklu ástfóstri ég tók síð
ar við Önnu og þau hjón
bæði. Ég kynntist þeim önnu
og Albert vel, þar sem þau tóku
að sér að kenna mér sjö ára
gömlum frekari skil á almenn-
um skólanámsgreinum. Eftir það
var ég daglegur gestur í húsi
þeirra, meðan þau dvöldu á
Hólmavík og átti þar ótaldar
ánægjustundir. Heimili þeirra
t
Eiginmaður minn,
Sigurður Arinbjarnar,
bókari,
verður jarðsunginn frá Foss-
vogskirkju miðvikudaginn 14.
þ. m. kl. 13.30.
Bettý Arinbjarnar,
börn, tengdasonur
og systur.
t
Þökkum innilega auðsýnda
samúð og vinarhug við and-
lát og jarðarför eiginmanns
míns, föður okkar, tengda-
föður og afa,
Boga T. H. Björnssonar,
Jaðarsbraut 33, Akranesi.
Sigrún Jónsdóttir,
börn, tengdaböm
og barnabörn.
t
Móðir okkar
Elín Helgadóttir,
Brekku við Sogaveg
sem lézt 4. febrúar, verður
jarðsett að Þykkvabæ í Land-
broti laugardaginn 17. febrú-
ar kl. 10. Kveðjuathöfn verð-
ur í Fossvogskirkju fimmtu-
daginn 15. febrúar kl. 1.30.
Blóm vinsamlegast afþökk-
uð, en þeim sem vildu minn-
ast hennar er bent á Þykkva-
bæjarkapellu eða góðgerðar-
starfseani.
Fyrir hönd vandamanna
Haukur Þorsteinsson.
var byggt á gömlum merg og þar
var viðhaldið fornum siðum bað-
stofulífsins, þar sem Albert las,
til dæmis, upphátt fyrir sögur
og greinar meðan Anna var að
tóvinnu sinni.
Fortíð, nútíð og framtíð verða
einungis metnar sem ein og sam-
felld heild. Þess vegna er ungu
fólki, sem gengur til móts við
framtfðina, ómetanlegt að kynn-
ast við og læra af þeim, sem
muna fortíðina, kynnast þeirri
kynslóð, sem nú er að hverfa.
Við fráfall Önnu Eymunds-
dóttur er mér þakklæti efst í
huga. Þakklæti fyrir að hafa
þekkt stórbrotinn fulltrúa hverf-
andi kynslóðar, þakklæti fyrir
að hafa átt að vini góða, gamla
konu.
Blessuð sé minning hennar.
11. 2. 1968.
Hjalti Þorkelsson.
FYRIR tuttugu og fimm árum
fæddist lítill drengur í fájmennu
þorpi vestur við Húnaflóa. Hon-
uim gekk erfiðlega að kornast í
samband við þetta nýja vitundar-
svið og á tímabili tvísýnt hvern-
ig fara mundi.
Allt fór þó vel, og sinn stóra
þátt i því átti hún, konan, sem
nú, að lokmum löngum og anna-
sömum og erfiðum starfsdegi,
hefur boðið góða nótt.
Anna Eymundlsdóttir fæddist
að Bæ i Steingrimsfirði 14. maí
1877. Foreldrar hennar voru Ey-
mundur Guðbrandsson frá Syðri-
Brekkum á Lamganesi og Guð-
björg Torfadóttir Einarssonar
alþingismanns á Kleifum í Stein-
grims'firði.
Anna giftist fyrst Magnúsi
Magnússyni og síðar Albert Ingi-
mundarsyni, lifði hún nj(bnn sína
báða.
Frá því ég var lítill drengur
man ég þessa svipmiklu virðu-
legu konu, enda ekki með ólík-
indum, þar sem þær voru nánar
frændkonur hún, móðir mín og
amrna.
Mest urðu þó kynni okkar
eftir að Anna varð búsett á
Hólmavík, en þanðað flutti hún
árið 1919.
Get ég gjarnan sagt, að þar
ætti ég stundum annað heimili
og féll um flest vel. Ekki var
það þó þess vegna, að hún ætíð
væri svo mjúkmál eða fús að
draga fjöður yfir það, sem henni
sýndist verr fara, heldur hitt,
að einurð hennar og fúsleiki að
vísa til vegar, hlaut að vekja
virðinigu hvers er var svo gæfu-
samur að hún vildi hann viðlits
virða.
Hver sem kynntist Önnu
komst fljótlega að raun um það,
að þar var ekki á ferð fcona, sem
taldi sér hentast að fara ætíð
troðnar slóðir, fremur hitt að
finna sér fóbmál og vaxa af eigín
verðleikum. Þótt hún væri í
mörgu tilfelli gæfumanneskja,
veit ég þó, að hún fékk að kenna
beiskju lífsins, en reisn hennar
varð hvergi minni þótt veðra-
brigði óvæntra áfalla bdésu um
barm hennar.
— Líflsgœfa er ekki alltaf ljúf-
ust í lygnum sævi, né auðna
mest á meðalmanns ævi —.
Um langt árabil stundaði Anna
ljósmóðurstörf, og farnaðist þar
jafnan vel. Er mér veil kunnugt
hve 'hún var fús að rétta fram
sína styrku hönd til aðstoðar,
þótt ekki hefði hún lengur nein-
um sikyldum að igegna á því
sviði. Mun þá mörgum hafa skil-
ist betur en áður hve heitt hjarta
hún bar í brjósti, enda þótt henni
væri ótamt að flika þeim til-
finningum með fleipri varanna.
Börn Önnu af fyrra hjóna-
bandi voru:
Tryggvi, listmálari,
Elínborg,
Sigrún,
Jón byggingafræðingur,
Guðbjörg og
Eymundur prentmyndasmiður.
Hún naut þeirrar gæfu að sjá
þessi börn sín vaxa til nokkurs
frama og sum skilja eftir sig
spor, sem ekki verða útþurrkuð
í framvindu komandi tíma.
Þekn fækkar óðum, sem settu
svip sinn á lífsmynd fólksins í
Strandasýslu á ;fyrri hiluta þess-
arar aldar. Anna Eymundsdóttir
er ein þeirra kvenna, sem þar
ber hæst, þegar ég lit til liðinna
ára. Vel má vera að þar ráði
nokkru um, hve oft ég, allt frá
unglingsárum, naut góðs af því
að þakkja hana, en þó held ég
að flestir, sem henni kynntust
að nokkru, rnunu sammála um,
að hún stóð í flestu framar
þeirri meðalmennsku, sem mörg-
um er mæhkvarði á viðhorf sitt
til lífsins og fer sjálfsagt oft vel.
Síðustu æviárin urðu henni
örðug sökum vanlheilsu, enda
þótt ‘hún nyti ágætrar aðhlynn-
ingar Eiínborgar dóttur sinnar,
og hefir án efa átt hugþekkar
stundir með börnum sínum.
Fundum okkar bar sjaldan sam'-
an eftir að svo var komið. Fyrir
mér er hún hin beinvaxna, svip-
mikla kona, hiklaus og áikveðin,
hreinskilin og hjartahlý þeim
er hún veitti vináttu sína. Þann-
ig sá ég hana jafnan þegar við
áttuim samleið. Síðast á 80 ára
afmælinu 14. maí 1957.
Nú er skipt um svið. Ég og
fjölskylda mín megum margs
minnast og margt þakka — orð
duga þar skammt.
Það er gott í hrösunargjömum
heimi, að hafa kynnst einhverj-
um, sem skapar hughrif virðing-
ar og þakklætis við sinn hinzta
beð. — Slíkt fóllk hefur ekki tii
einskis lifað.
Það lýsir bjart um liðinn
vinnudag.
Það ljómar skært í minni vina
þinna,
hve fús þú varst að vernda þeirra
hag.
Ég vísa þar til okkar löngu
kynna.
Nú hækkar sól við hinzta beðinn
þinn,
úr húmsins djúpi morgunstjörnur
skina.
Og aldrei skyggist aftur
vegurinn.
Með ástanþökk — ég flyt þér
kveðju mína.
Þ. Matt.
Markús Sigurjónsson
Minning
„I dauða hjá einstöku áfanga-
stað
á öræfum tímans vor sál stend-
ur við“. (E. Ben.)
SVIÐIÐ var hálf hráslagalegt,
stór þrímöstruð skúta, vélvana
og flest segl fokin út í veður og
vind; var eftir mikla hrakninga,
að reka meðfram skerjum út af
Hjörtsey á Mýrum, í hríðarbyl
og stórsjó.
Markús stóð með hægri fót á
þrÖskuldinum að kortaklefan-
um, þann vinstri skor'ðaðan und-
ir borðinu, því skipið valt mikið
og sjór flaut um gólfið. Hann
var í fráhnepptri úlpu með loð-
kraga, enska húfu, og trefil
lauslega knýttan um hálsinn.
Dökkhærður og svartbrýnn,
brúnaþungur, en þó var eins og
alltaf leyndist bros einhversstað-
ar á andlitinu. Hann var með ör
stuttan, sívalan, ómálaðan blý-
antsstubb í hendinni, að skrifa
í leiðarbók, og glöggva sig á
korti.
Æðrulaus, þó í óefni væri
komið. Hann hafði viljað halda
sjó, en fékk því ekki rá'ðið, enda
II. stýrimaður, þá ungur maður,
fyrir réttum 25 árum.
Litlu síðar steitti skipið á
skerjum, en skútan var ótrúlega
sterkbyggð, hún valt á alla vegu
og brakaði í hverju tré, en með
flóðinu skolaði henni yíir skerin
og upp í sand.
öllum var borgið. Þetta var
bara ein lítil hrakningasaga.
Síðan hefir Markús lent í
ýmsu volki, hér heima og þó
einkum erlendis. Og þarf ekki
að efa að hann hefir ávallt skip-
að vel sitt rúm.
Hann mun hafa verið einrænn
nokkuð, og grúskáð í mörgu, og
verðmæti sem svo mörgum eru
keppikefli, voru honum lítils
virði.
Það leyndist með honum þessi
sérkennilega kýmni, eins og
hann hefði gaman af lífsspilinu.
Nú er það svo, að við kæm-
umst víst flest í vanda, ef við
mættum velja okkur dauðdaga,
en við höfum ekki frjálst val,
svo við verðum að taka því sem
a’ð höndum ber, æðrulaust, ef
þess er kostur. Enda erum við
allir jafnir, þegar ytra formi
dauðans sleppir.
Ég átti þess kost, fyrir tilvilj-
un, að sjá Markús við störf, á
yztu nöf, þar sem engu verður
leynt. Hann var hetja, og hefir
vafalaust dáið sem hetja.
En minning um góðan dreng
lifir lengi í hugum þeirra sem
kynntust honum.
Markús Sigurðsson var fædd-
ur í Reykjavík 11. júlí 1910. —
Foreldrar: Sigurjón Markússon
og Sigríður Björnsdóttir.
Þormóffur Hjörvar.
Hjartanlega þakka ég öll-
um sem glöddu mig með
gjöfum, blómum og skeytum
á 85 ára afmæli mínu.
,Guð blessi ykkur öll.
Ragnheiffur Snorradóttir,
Njálsgötu 26.
Innilegar þakkir fyrir vin-
semd og sóma mér aúðsýndan
með heimsóknum, gjöfum og
heillaóskum á 60 ára afmæli
mínu 2. febr.
Júlíana Björnsdóttir,
Grund, ÁlftanesL