Morgunblaðið - 13.02.1968, Page 24

24
MORGUNBLAÐIÐ, ÞRIÐJUDAGUR 13. FEBRÚAR 1968
MARY ROBERTS RINEHART:
SKYSSAN MIKLA
en jafnvel eftir að ég fann skjöl-
in í geymslunni vissi ég ekki,
að Morgan hafði fengið skiln-
að frá Maud. En hefði hann
það ekki, var eina manneskjan,
sem gat haft gott af fráfalli
þeirra Maud, var Bessie.
— En hún hefði ekki viljað
að sagan yrði heyrinkunn, held-
ur en hún hafði viljað missa
undan sér fótinn.
— En svo var hún sjálf myrt.
— Ég ætla ekki að fara að
endurtaka það. Þú veizt það allt.
Hún var myrt vegna þess, að
hún vissi of mikið, og af því
að hún var ofdýr á þögn sinni.
En eitt geturðu verið viss um,
að hún vissi ekki, og það var
um bréfin í geymslunni, því að
annars hefði hún reynt að ná í
þau. En eins og ég sagði, voru
þau ostbitinn, sem við egndum
gildruna með, þessa síðustu nótt.
Hann stóð upp og tók hatt-
inn sinn. Svo leit hann á mig
og glotti.
— Fyrirgefðu, að ég skyldi
hræða þig á stígnum, þarna um
nóttina, Pat. Einn af mönnum
mínum sá þig fara út og elti
þig heim til Margery. Þú varst
með byssu, og hann hafði þig
illilega grunaða. Hann sagði, að
þú hefðir sett heimsmet á leið-
inni til baka.
Ég settist upp í rúminu. —
Ætlarðu að fara að segja mér,
að þessi maður þarna um nótt-
ina, hafi verið lögreglumaður?
— Já, það var hann sannar-
lega.
— Það var skammarlegt bragð,
sagði ég. •— Ég hata þig, Jim
Conway. Ég er búin að fá nóg
af lögreglumönnum fyrir lífstíð.
Hann hló. — Þú hefur ekkert
um að sakast við þá, kelli mín.
Ég hafði þá á hverju strái þarna
um nóttina. Þegar þú fórst að
ganga um alla gangana, urðu
þeir að skríða í felur. Það var
ekki til sá legu'bekkur þarna, að
ekki væri lögregluþjónn bak við
hann, bölvandi.
40. kafli.
Þetta er þá sagan, eins og Jim
mundi segja. Við Tony höfum
aldrei rætt hana síðan hún gerð-
ist, en nýlega hefur hann verið
að lesa hana, kafla eftir kafla,
eins og ég hef skrifað hana.
Hann hefur verið að reyna
að styrkja bláþræðina fyrir
mig, en svo hefur hann
líka fræðst um ýms atriði, sem
hann vissi ekki áður. Hann gat
litið upp og sagt: — Ég finn hér
ekkert um afdrif hans Evans,
elskan mín. Þar hefur þér orðið
á í messunni.
— Jú, það er þarna áreiðan-
lega, sagði ég. — Að hann bjó
hjá ungfrú Connor, og kafnaði
út frá gasofni? Það er þarna aft-
antil þar sem líkskoðarinn kom
inn, þegar Bessie var ... þú
veizt, þegar hann sagði, að þetta
væri annað tilfellið, sem hann
fengi þann morguninn.
Hann var lengi að fletta gulu
blöðunum og svo snuggaði hann:
— Jú, þarna er það. Samkvæmt
þinni frásögn, sagði hann: „Einn
þessara gasofna með gúmmí-
slöngu ... Hún fór af ...“ Hann
ypti öxlum. — Líklega er þetta
nægileg skýring?
— Jú, það var Evans. Ég
gleymdi bara að taka það með.
— Og var hann myrtur. Var
það ungfrú Connor hin fagra,
sem kálaði honum?
— Ég held ekki, að hann hafi
verið myrtur, sagði ég. — Hún
var allra bezta kerling.
— Auðvitað myrti hún hann,
sagði Tony. — Þú mátt ekki
skilja neina gátu eftir óleysta.
Hann kvartaði yfir teinu einn
daginn, og hún brá við og spark-
aði slöngunni af ofninum. Hvers-
vegna var það ekki í blöðunum?
Látið hans, á ég við.
— Hann var þarna sem bróð-
ir ungfrú Connor. Ég veit, að
ég hef getið þess. Svo að þá
varð hann líka að heita Connor.
Það er greinilegt, finnst þér
ekki?
— Jú, þegar þú segir það. En
hvað um Margery? Sagði ekki
þessi Connor-kvenmaður henni,
að faðir hennar væri dáinn?
— Ekki strax. Margery var
veik og í vandræðum. Ég held
meira að segja, að hún hafi séð
um jarðarförina.
— Og þetta var þá loksins
Evans, sem var á ferli í kirkju-
garðinum?
— Það er greinilegt. Hann var
að reyna að bjarga Julian með
því að láta, sem einhver brjál-
æðingur væri á ferli.
Öðru hverju leggur hann frá
sér handritið og verður hugsi.
Til dæmis furðar hann á því,
að mamma hans og Morgan
skyldu geta verið í næsta ná-
grenni hvort við annað í þrjú
ár. — Það var nú býsna ótrú-
legt, Pat.
— Jæja, Maud hafði nú átt
hér heima í átján ár, án þess j
að ég sæi hana nema einu sinni
eða tvisvar.
Og svo hreifir hann ýmsum
öðrum andmælum. Hann hefur þá
sannfæringu, að ég hafi dregið
upp mynd af sér sem annaðhvort
fá'bjána eða hugkleyfa, og auk
þess sem handónýtum elskhuga.
En þessar athugasemdir eru bara
til þess gerðar að leyna dýpri
tilfinningum hans. Það veit hann,
og ég líka. Svo eru margir kafl-
ar sem hann les alvarlegur á
svipinn, án þess að hreifa nokk-
rum athugasemdum. Og hann hef
ur lesið og endurlesið kaflann
um dauða Rogers. Það hefur
alltaf verið viðkvæmur blettur
hjá honum. Honum þótti svo
vænt um hundinn.
— Hvað kom fyrir hann, Pat?
— Afsakaðu, Tony. Ég, sleppti
því viljandi. Þú skilur ...
Bessie ...
— Gott og vel. Haltu áfram.
— Hún hafði farið út að
kvöldi dags til að hitta Mar-
gery Stoddard. Líklega hefur
hann gelt eða eitthvað þesshátt-
ar. Hún gæti hafa skilið eitrið
eftir einhversstaðar. Ég veitþað
ekki.
— Ég skil, sagði hann og svo
var hann lengi þögull.
Öðru hverju lætur hann í ljós
vanþóknun, einkum yfir kaflan-
um um nóttina, sem faðir
hans var myrtur.
83
— Þú þarft auðvitað að beina
gruninum að mér, sagði hann, og
það getur verið allt í lagi. En
hitt er verra, að þú virðist hafa
ánægju af því. Hvað þarftu að
vera að blaðra um, að ég hafi
enga fjarverusönnun haft nótt-
ina þá?
— Þú hafðir hana ekki, segi
ég þá blíðlega við hann. — Um
tíma hafði ég sjálf þig grunað-
an. Hvað varstu eiginlega að gera
þessa nótt, Tony?
Hann glottir, stendur upp og
kyssir mig. — Ég var bara á
rölti að velta því fyrir mér hve
lengi ég muni þurfa að vera án
þín.
En seinna leggur hann frá sér
handritið og horfir í arineldinn.
Hann hefur verið að lesa eitt-
hvað um Maud og svipurinn verð
ur viðkvæmur. — Hún var mik-
il kona, hún manna, segir hann.
— Bara hún hefði sagt mér frá
13. FEBRÚAR.
Hrúturinn 21. marz — 20. apríl.
Vertu athafnasamur í dag, stundaðu uppá-
haldsíþróttina þína og aflaðu þér nýrra og
gó'ðra frétta.
Nautið 21. apríl — 21. maí.
Gerðu hreint á heimili þínu, ef til vill
birtast óvæntir gestir í kvöldkaffi. Vertu
undir það búinn.
Tvíburamir 22. maí — 21. júní.
Láttu ekki minnimáttarkenndina buga þig.
Það er óþarfi að láta á sig fá, hvað aðrir
segja um þig.
Krabbinn 22. júní — 23. júlí.
Þú skalt ekki láta eftir þér að vera fúll
og önugur í dag. Hafðu stjórn á skapi þínu.
Farðu snemma heim.
Ljónið 24. júlí — 23. ágúst.
Vertu rausnarlegur við vini og ættingja.
En þú skalt ekki búast við miklu þakklæti
að bragði.
Jómfrúin 24. ágúst — 23. september.
Allt mun ganga að óskum í dag. Reyndu
áð vera einn síðari hluta dagsins og sjá
ýmis mál í nýju ljósi.
Vogin 24. september — 23. október.
Ekkert er auðveldara en koma af stað
deilum, vertu því á verði í dag. Sinntu
hugðarefnum í kvöld.
Drekinn 24. október — 22. nóvember.
Þú verður skyndilega að taka á þig nokkra
ábyrgð. Skorastu ekki undan henni. Vertu
varkár.
Bogmaðurinn 23. nóvember — 21. desember.
Þér græðist fé fyrirhafnarlítið í dag. Vertu
góður við börnin þín. Aflýstu öllum veizlu-
höldum.
Steingeitin 22. desember — 20. janúar.
Vertu gætin í meðferð tækja og tóla í dag.
Einbeittu þér að því að sýna maka þínum
skilning og blfðu.
Vatnsberinn 2. janúar — 19. febrúar.
Láttu ekki undan freistingunni að
skemmta þér á kostnað annarra. Góður dag-
ur til hvers konar innkaupa.
Fiskamir 20. febrúar — 20. marz.
Rökræður æskilegar og árangursríkar í
dag. Þú mátt búast við að verða að taka á
þig skuldbir.dingar.
öllu saman. En það gerði hún
ekki. Hún .. .
Hann veltir lengi vöngum yfir
allri upptalningunni á sönnunar-
gögnum, sem Jim fann. — Hvað
er um þetta sokkaband? Spyr
hann. — Roger fann það og þú
fékkst Jim það. Svo sleppirðu
því alveg. Það er ekki rétt að
farið.
— Það hafði raunverulega
enga þýðingu. Jim segir, að þeg-
ar hann og Hopper voru að
reikna út tímann, sem það hefði
tekið að — ja, kála honum föður
þínum í leikhúsinu, og það allt
saman, þá hafi það tekið nokk-
urn tíma að klæða sig. En hann
hefur þá hugmynd nú, að hann
hafi ekki klætt sig mikið. Kann-
ski bara í síðan frakka. Þú skil-
ur — hér hikaði ég — hann
heldur að drukknunin hafi orð-
ið fyrr en við höfum haldið, —
áður en samkvæminu var slitið.
Þá þurfti ekki annað en færa
hann úr öllu í snatri, koma lík-
inu burt og fara burt með það.
Svo er hann líka í vandræð-
um með þetta stefnumót hennar
mömmu þinnar og hennar Lydiu.
— Hvað um það? sagði hann.
— Lét mamma hann vita, að þær
Lydia ætluðu að hittast þá um
kvöldið?
— Hvernig hefði hann átt að
geta vitað það öðruvísi?
— Hún sagði ekki Lydiu, hvers
vegna hún þyrfti að hitta hana?
— Nei, en Lydia fékk ein-
hvernveginn þá hugmynd, að
hún ætlaði að tala við hana um
Audrey.
— Kannski hefur röddin í mér
verið eitthvað kuldaleg, því að
hann lítur upp og brosir. — Ertu
enn afbrýðissöm gagnvart henni
Audrey litlu? spyr hann.
— Nei, ekki lengur, en það
var sú tíð, að mig hefði langað
að klóra úr henni augun.
En nú verður hann alvarleg-
ur aftur. — Líklega hefur Bessie
kjaftað frá, og sagt honum það,
sem hún vissi, eða þóttist vita.
Þessvegna varð hún að fara.
Hann lætur þetta gott heita,
en ég þarf að útskýra ýmislegt,
sem hann hafði verið of önnum
finn eða utan við sig til að
taka eftir. Möguleikinn á að
læðast niður tröppurnar niður í
vínkjallarann undir danssaln-
um og taka keðjuna af hurð-
inni. Það trúlega atriði, að Búdda
myndin hafi verið tekin út úr
húsinu og falin nokkru fyrir
dauða Bessie. Jafnvel ástæðan
til þess, að ég faldi mig í her-
berginu mínu í Klaustrinu, síð-
ustu nóttina. Því hefur hann
gaman af. Hann hallar sér aftur
á bak og horfir á mig. Við erum
í stofunni hennar ungfrú Mattie
með handritið á milli okkar.
Rétt hjá eru teikningarnar af
gamla húsinu mínu. Tony hefur
þær við höndina, af því að þar
ætlum við að búa, þegar við
erum gift. Klaustrið á að vera
sumarheimili fyrir fátæk börn.
— Ég geri mér alveg ljóst, að
það getur verið hættulegt að
giftast þér, segir hann. — Þú
skýtur á lögregluþjóna, þú dett-
ur niður í lyftuganga, og þú
lætur greiða þér höfuðhögg í
sundlaugum. Þú lætur hesta
stökkva yfir hættulegar girðing-
ar. Svo ertu afbrýðisöm í þokka-
bót. Þú berð það nú alveg með
þér. Og svo gengurðu um á nótt-
unni með byssu í hendi. Það er
engin furða þó ég sé hræddur.
Líttu bara á mig núna. En það
má þó segja þér til afbötunar,
að þú hefur vit í koilinum.
— Þú sagðir nú í gær, að
heilinn í mér líktist mest spæl-
eggi.
— Það minnir mig á annað.
Hversvegna heldurðu ekki áfram
og segir mér eitthvað frá góða
fólkinu í sögunni. Það er venju-
lega gert, ekki satt? Julian slopp
inn úr varðhaldinu og allt það.
— Ég er ekki að segja frá
neinu ævintýri, þar sem allir
eiga börn og buru. Það gerir
enginn.
— Jæja, við skulum nú reyna
samt, segir hann alvarlega.
- Ég er búinn að læra mikið
um lífið og þú líka, Pat.
Hann hefur nú annars hjálp
að mér mikið með söguna. Við
höfum talað svo mikið um hana,
að það er nauðsynlegt að greiða
úr henni. Og það eru ekki nema
tveir dagar síðan hann sagði
mér frá gildrunni, sem lögð var
í Klaustrinu. — Við höfðum eina
tólf lögreglumenn þessa nótt,
sagði hann. Þeir dreifðu sér, en
ég læddist inn í Klaustrið og
niður í kjallara. Keðjan hafði
verið tekin af hurðinni, svo að
við athuguðum lyftuna.
— Og þá birtist þú. Ef nokk-
ur var sektin uppmáluð, þá varst
það þú, elskan. Þú varst með
byssu, og læddist niður og út
úr húsinu, eins og þú værir á
leið til að kála einhverjum.
Hopper greip í handlegginn á
mér. „Guð minn góður, það er
þá einkaritarinn." sagði hann.
„Svo að hún er þá með í spil-
inu líka.“
— Hann sendi einn mannanna
til að elta þig og hann var svo
viss um, að þú ætlaðir að fremja
morð, að hann hlustaði eftir skot-
hvelli næsta hálftímann. Svo þeg
ar þú komst aftur, átti ég fullt
í fangi með að hindra, að hann
kyrkti þig. Þú læddist umallt
með vasaljósið og það leit út
eins og öll gátan væri leyst.
— En maðurinn okkar var þá
kominn niður í kjallara. Ef hann
hefur heyrt til þín, hefur hann
haldið að það væri 0‘Brian á
varðgöngu. Við heyrðum lyftuna
fara niður í kjallara, og við
vissum, að við hefðum náð hon-
um. Það var maður við hverjar
lyftudyr, svo hann átti sér enga
undankomuleið.
— Hann vissi, að hann var
króaður, þegar skotið hljóp úr
byssunni þinni. Þá varð hann
hræddur. Hann hélt áfram niður
í lyftunni, en komst ekki út.
Allt sem hann gat gert, var að
hafa hana í stöðugum gangi. En
þá mundi ég eftir að taka straum
inn af lyftunni. Þá var hann
staddur milli tveggja hæða, og
vissi, að öllu væri lokið.
Og þá var það, sem Dwight
Elliott skaut sig.
Tony hafði alltaf haldið þvi
fram, að tilgangurinn með morð-
unum lægi í augum uppi jafn-
skjótt sem öll atvik væri kunn.
Hann hafði upp úr engu, byggt
sér sterka aðstöðu í Wainwright-