Morgunblaðið - 24.12.1969, Blaðsíða 19

„•jnggæuB
gSAXB ja
go go ingeTTSoq,iojs 3sa
-X« J3 uubh 'uutxu iqqnd
‘uuBgaxs JíJJÍí BSsxiuut
ja<í B5xi[iBti‘ :pg3Bs go txcn
-uoq b uutsxBq um dtsjg
tggis 3o Jngitu gis iggtísq
iqqBd 'ddn gis iggiíax
iggtS So txsojq iqqBH
•uuBq guos „Bgsxs Ss
b Bunu ‘Bgsxs ga b buuh“
•jos Jtxja B UUBgOJS
gjp go UBpun b igBddoq
iggiS uuigCus i jn ‘tuui
gnq jn jn ruoj jtaq gq
‘UUBq TggBS
‘„umaq gBjs jb Bqjqpqs gB
bjbj um[nqs gtA“ 'uub
-sba t nuipuiq gaui um
-uixggpq qqBjs iqqBH
'JgðXBSJO gBq JSBUUIJ
ipunui nuiuipui gB nssiA
jtaq go •rpuiqsxBq ;gaj
-jnBJDjs jps ijdiCaq iqqBd
oas 'JJBAO B tuuaq Buioq
Bgo[33nJo ipunui gBc[“
•iqqBd iggBS ‘,,uih“
„•juæAO b nuiuipui
BUioq ipunui gB<j 'ipuiq
-sjBq iqpxp Jpq ngjidnBq
BUgOA su©ah“ 'iggis
igBdojq ‘„ga jtoA njx“
'BdnBq
gB Tjjæ uiuiBq gjæjs
BgBAq tqqa ipunui iqqsd
ua ‘Bqqps ngngoqjs Jiaqf
„•jp[g BjuæAO
BfJOAquia nuiiupui Bjsg
gB um;;æ gtyg -jpq ju/Cj
jjoj jnjaq nq ‘gBjiAgnv"
:igges go ddn siaj iqqBd
go ‘igBisiAq iggjs 'Jngiu
gis Tggiíaq iqqBd go Jas
jn iggis Tggtía; nq ua
'iqqBd
tggB® ‘„unaq giax bxxv“
'|S3íS geq
‘„inreq BgBjp ga bh“
•„ireuuaq go suia jjiuiuia
‘Bgajs ga ijjb b’c[“ ‘uusq
TggBs ‘„tjpjB uxnuiq
$ JBA 39 JBga<X“ -dtAS B
jnqppCqiUBS ‘TXIoq tgBqiuiq
iqqB<x nmgiaui ipuBBfxg
gaui uuiqx b jrqng jba
uuigaxs 4Jnji[B fs uireq go
gjæjs ijgBdiAS jjb JBA uias
‘Bgajs b tjuaq uubh 'TPITa
uuBq gBAq BgaxuiœAqBU
issia uubh 'T-un 3t® ^sgnq
gB tqqja tjjJnq tggts
„iJ gTd JBgUBX
Bgais BgBAH“ TpUBCjlCdS
tqqBd iggBS ‘,,Bfæx'“
•JBgaxs JBUoq sqB
— jBgaxs Jiuæjg ‘jBgaxs
Jiing ‘jBigaxsBgBiu ‘jÐgaxs
Bgiqs ‘JBgaxp JiXTTI ‘legais
jijpjs ‘luttgaxs jb Jtpun
-gej JBqB nJOA BUJBej
•„BUBgajS UIIB
ngBfs ‘iqqBd ngBfs“
EqqBd Bjpx ueCÆjq 1 iuuis
ipuaq iggiCauis go ddn
gis iggiCa; iggiS 'UBisgæjq
jJBAq B<x tuinuoq b bui
gqq giA gojs go uuiBpxpfj
sqxpj umugag 1 ipuBguiBg
utoq xqTeií ITT gegireq
‘uinjods nutos 1 jjjöj
go;s iggis ge oas ’Bggts
gB Ejtax gB JBA UUBH
•jtjjb jbxxb 1 Bqjx ipuæiu
MORGUNBLAÐIÐ, MIÐVIKUDAGUR 24. DES. 1969
19
UUTjnglBUI TJOJS 'UUB
-gais Bjsuæjs ua iJiræjs
‘uubui UBJipjs uireq bs
qiiqBugnB Jiua •ji;;b jb
-X[B I ipuæiu go uinire; 9
gpjs ‘urtgnB uuBq igBudo
BjBjg gB ssa< gBjs 1 ua
[Bga[s bj gB XTI
jgjs ngpu — JOJS BUOAS
uuigjo gijaA iqqp tgjaq
uuBq ja ‘BjBjg gB g!-tej
tgjaq uubh 'uuisxBq t
qqpq uBgaxtuuaqiuta qqaj
iggtS TgJaAq jiba iqqBd
go ‘iqxgí ngnuunqg
jb xinj gaAjB jba uigng;
•luuigrtq | BjiZJaA gB jba
uias ‘Jfflpj ignuunqp ;xiB
JBa ge<f ua 'PUI9J JB xxinj
JXIB JBA riSJA gv ■igjOAq
jsbs iqqiBd ug; -gis
uinguijisi 1 uueq jiax ‘jsn
-guaj JiujBgaxs utes ‘gs
-gUBlf UlOq iggjS JBgBej
•gBJS
jb dgfxq go gaAjB Jas
iputXa|g uubh 'JnppBjs
jba utreq JBAq juuCaxg
uireq Tgjjeq jjb issia
uuBq ua jngB go ‘tun
gBq b um uuBq qiqpjs oas
•ijæj umuia b um uueq
tgBddoq jsjXg ‘Bgaxs bj
gB IJJB UUBq gB IAd JB
‘jnjB.qB oas jba tS^ts
,,iIA<í
juitCaxg ga jBg gtuiaAH
•jjbs ja gB<x -gejiAgne
‘Bg»lS“ qg^BS iqqBH
-„VGaTS“
uoq gB igBxsiAq TggiS ‘in
-gtu gts igguCaq tqqed go
jas in jggis ígSXaT ?<j
•„IAd BIUÁ3[g
gB uuinq gaA[e la ga
•jgaxiuuaquia ia Bjjaq“
‘ijsojq iqqsd ‘,,uih“
•tpuBfæxq igg[S
iggBS ‘,,gE< jztaA n<x“
„ige ejiax ge m
-jjb nu giA lunja nfiaAqf*
‘Bgaxsiugiijs iqqed
i„jngjiæqu|Aq gaA
-X'B uuigjo ijie ia eugaA ssacf ‘nxx“
: mgexjbaxib jJBug'
UEigiis .ngas go uinqupq. umgunq
1 purejs Bunje mipuejs txuTX TmBN
•jngiaa sueq iqqed Jedpjq ‘,,um
-jpdnqsiutaq lunissaq umxxp gaiux ue
-gjæqeug Bgexjofxj giui JiJag n<j“
•suis eqqed [i; tutaq ruu'igjaggTA
jiJtCj uuiguiunxTaj gaut Buej ge greA
uueq go ‘ngni jnejq sueq uuit;joq;og
•iuuiiS nuia uue uuiddaqp jba txiibh
uinpuov[ uin
-gI9J V. Jlí Ag
•ujaAis j jegeq jæq
guos uuTjgnj ug •nuiguBj
j nsi'j gaux UT® gTutnj
1 jsiggex go uuido JTija
uueggnxg TPIiqs urtH
•jiJíCj umuTXgnj
TgeixqiBq go euraxajg qp;
ejajf) ■eunxxjCs e e;;ap
Buxmajg Tpx umxgnj go
‘uireggnxig T®Budo urin
•nmjau j UTajgjuaag ex;q
gam jeuuaq uuixgnj jba
ge<x -uueggnxg e jsnex SB
queq go suja unq igjuCaq
eq; •rusn jtjuCj gpxexpf jn
-qqou guoe go Jngru unq
jSTTjas uegjs 'eq igoAtf
go eueqeip qp; BjaJiO
•npmq i grrexj go gjs
Bfgiauq ge rjæA uueq go
sma ‘gTgnjpq oas jgg.<Caq
‘punT®BuiB nB<f qj<Cj
uuqgnj guos JjTja v
•gJJXBUIIBXpf
ngaxiuiBeBp Baseq nppæus
go xxp nu nrps rteq gQ
•eqjx Tn gjTJaq go uujTern
urtq jeq uegjs •eunjTtCs
-eggnig e ;n sueq jttos
go nstq q>9T 3o jpj uiih
•eTfJQ Jgesgnq ‘„mnsnq
1 juut gjs gTA pxqa egaj
-qq Buunq jBxgng“ -uuj
buioij pxqa tpxja uuBq
ug •uui mnurxgnj gneq
go rnreq igBudo ‘umuB
-ggnxg gB T9 dpfxq upn
‘„Mæj
sso ujBq oe maqaxaTag
l“ „I9q urn smjaH“
BfgUiCS UUBq jsuubj
juuaH •jeiu.uaq uuj
-jgnj jiba gB<j -uuBggnxg
UBjn jijjáj guosexgnj
unq igJtCaq nma t TIXV
•jgegjoq unq
uegam e euieq gjA jg.BieT
go umimguiiisæjqi Bfq gj
gjoq b rusiri PT®® ®[9-lD
'XBJjs l ;nBjg
-Buofjgisijiq gTuuja go
‘JJJjCj gBUJBS iguaj TgJBq
unq uiee ‘eTTqJBqjiaTS
uujTTiep jijTja gjxTqs bbitx
TgjBq jeuuaq buiuieh
•nsijTX
Bungruq igjpxe ejajo
•jpfgBxpf t rtrueq gjjag
go ngrutq bxtjx XJT grnq
tgjBq JBuiuaq Buiureuu
TAcf ‘jrtguax uta jqBie Bqq
jba urtH ’BJag gB TJaupre
TSIA JBA JA<f glA ug ’BJJBJ
gB Bjunq TPXjCqe jeuuaq
WIUIBUt glB ‘lAtf JIJjC. gjax
gofm gJBA bxtxx BTfJD
•suja Jiptm joj njfJD
JJggUI gB oas ‘5[itaAJiej
jba ubuoh 'nuoq BfjjA ge
ssaq xtt ‘TTps JBuueq ji
gpm jba gBpBguBjge y
qnejqe ega jjjiefg
eipf' um gpfiiui jgj<C px?ja
ge ‘tssja unq T19d Bpua
‘euuBijpf jitt gTqim gofui
TgBqqBxq ejaJD 'mnxpf ge
61
VNNVNHva Noasau
vnnvnhvh xoasaa
ti
30
LESBÓK BARNANNA
HVAÐ ERFRÁBRUGÐIÐ
Ef þú athugar þessar myndir ina vantar sex hluti. Getur þú
vel sérðu án efa að þær eru ekki fundið þá?
nákvæmlega eins. Á aðra mynd
LESBÓK BARNANNA 3
og börnin voru léttari í
skapi.
Eftir litla stund voru
bæði komin í jólafötin
Dg brostu hvort til ann-
ars, þegar þau gengu inn
í stofuna.
Það var jólalegt að
koma þangað inn. Hið
lifandi jólatré gerði loft
ið þrungið af þægilegum
i!lm, og hinar dkrautlegu
perur, sem héngu á því,
báru marglita birtu um
stofuna.
Fyirr uim daginn höfðu
börnin hjálpað mömmu
við að raða jólagjöfunum
á gólfið umlhverfis tréð.
Svo haifði mamma
'kveikt á trénu rétt áður
en hún fór.
Forvitnisleg gleði gagn
tók börnin, er þau
renndu augunum yfir
alla þessa böggla.
Mamma hafði lagt til
hliðar bögglana, sem
þau máttu taka upp
strax.
Þau tólku hvort sinn
böggul, settust síðan í
djúpu stódana í innri stof
unni og leystu utan aif
bögglum sínuim.
„Sjáðu bara! Þau
senda mér rauðan kjól og
buxur“, sagði Vala glöð
og veifaði hárauðum bux
um til Villa. En svipur
hennar breyttist í alvöru
gefna undrun, þegar hún
sá, að Villi féikik nákvæm
lega eins.
Undrun og vonbrigði
lýstu af andliti hans og
rauðir fleklkir komu
fram í kinnar haras. Hann
ætlaði að henda kjólnum
frá sér. En allt í einu rak
hann upp hlátur og
sagði:
„Þetta eru jólasveina-
búningar. Hérna er gríma
með áföstu skeggi og hér
er 'húfa. Er ekki eina hjá
þér?“ sagði hann ákaf-
ur.
„Jú, og hér er hvítt
belti“, sagði Vala. „Nú
veit ég af hverju amrna
tók svo nákvaamt mál af
olkikur í -sumar“, sagði
Villi og mátaði á sig
grí/muna.
„Við skulum fara í bún
ingana og vera í þeim,
þegar mamma og pabbi
’koima heiim“, sagði Vala.
„Nei, það er eittihvað
meira í böggliinum“, sagði
Villi og tók liítinn pappa
kassa, sem var eftir í um
búðunum.
Vala leitaði hjá sér og
fann annan þatr. Þau opn
uðu þessa litlu kassa með
vaxandi forvitni.
Það voru fáeinar mis-
munandi litar, litlar kúl
ur í hvorum kassa.
„Amimia hefur búið til
handa oíkikur gæfukúlur
Manstu eftir ævintýrinu
sem hún 3agði ökkur 1
suimar“, sagði Vala.
„Já, etf illa lá á ein-
hvetrjum á jólunuim, þá
átti að gefa honum gæfu
kúlu og þá varð hann
glaður“, sagði Villi og
-hampaði kúlunium í hendi
sér.
„Auimingja aimma. Hún
hefur búið kúlurnar til
handa oklkur, af því að
hún hefur haldið að við
værum með ólund, vegna
þess að mamma og pabbi
eru að vinna í kvöld“,
sagði Vala.
„Hún ætti bara að sjá
hvað þaið lliggur vel á olkk
ur. Mig langar bara til að
borða kúlurnaæ. Þær eru
úr einhverju sykurdeigi,
og amma sagði í sumar
að þær voru svo góðar
I á bragðið“, sagði VillL
„Heyrðu, mér dettur
dálítið í hug. Við skulum
kiæða okkur í jólasveina
j búningana. Svo dkulum
við fara í einhver ókunn
hús með kúlurnar okkar.
Ef við hittum einhvem,