Morgunblaðið - 24.12.1969, Page 20

20
giai jjbjh 'inB i«b<J uin
joíus 80 *uto3i uuiJnioA
•ejiqgnejq
uutgnjs j umuoq jv8
unq ug 'njojo juvCj guos
go tugjotu umCjoAq e uur
-Ignj uxoq Bjjaq JTjjg
•TAq JB
gtqTxu jo ptqo igjoq unq
jjoq epuo ‘nurs nuignsjq
jb Bjiq uurgBjs i um
-uoq jeg unq ug 'njaj-o
jtjvCj guos go jnjje uueq
uioq ungjoui ejsæn
'ui^JSAsnq
glA ijj qoj BjaJO go ‘jjnq
uueq gnejj oas ua •uueq
e Tgejsnjq go uiguej
gnq jes ejojf) eCguAs ge
jgj go uueggnjg uejn .n
jtíj gajj t jstjjos go Jnjje
oas uioq uo ‘uzn gTJJiep
uueq gnep jsjáj; nmuT
-ignj ijddais go uueggnig
igeudo eijq bjojq nm
egnCp go jtsibCjj bjoa
jzpq jsta eCjTA jejgn^
•jngiui TAq ug ■„uueq
egio ijjæui go ge ‘ipiiA
gf geAq ‘gf“ -ejajo
xgesgnq ‘„umsnei umuoq
eddajs ge jsta gJOA ga“
'jeuuaq ejgj t um jse
-jgfjq ge nu qoj uutjgnj
ÍWn 'WH fie ej ipiiCqs
uueq ge ‘gojg ejajo
jba fijqTW 'Jnjje nu
go — ddjqeuis qoj uuen
ipq go — umuoq gaui
ejaA qjeuisjji jjaqqa
jsijjiA geq -bjh ge iguaj
uueq ge ‘ejjeCq nqo
je ssaq Tgensq go egaj
jba umuoq qjnejjs unq ug
n>[{n;s njn f\ ji;p nSnsnjOf
nniiðím nxn
•gTA uueq egjH ge ssaq
IIJ ejag ge ijjæ unq geAq
ppia tssta uriH 'uuejoi r
uuqgnj Hqj go uueggnig
igeudo ejajQ •uuijnguH
-esaA ‘jsbjoj go eungru
e grgou rgjeq uubh -ue
-jn jtjiCj Tunmn^seggnig
e eCggq ignj uutjh eq es
go jn jxaj unji 'Jngiu ue
gre TjjiCp go eungnjeggnig
9 jspiaej geAqjjia go
sura jba geq -egeAeq gTA
ddn ejajf) Jpfojq gijsneq
um ujinTpiou ungjojq
•eueuiuia jj°
TAq JeA ejJH ejaju -nur
uuajgeu r ijpie jeuuaq e
ujoq uigua iuoa geq go
— euqaq ujoq uigua njje
nursriq j -umuiTj njsn
-gapHIo é go juaeAg goCui
jtj ejej ge jjo ijjjnq
go JsgouœqCi jba jeuueq
JigfiW 'isnq ngajjojq
I gæq nCguq e ‘ruuis jn
fioui uqæjej ^Cq gCq unn
■gaigei egaijeqe go gnæq
-sofi ‘bjb npu jba utih
■u??J-D Ifq uias ‘eqj[njs
IPH JeA tuuts fiMia
iumndoq t ‘jt
ppæpi sujo nra uias ‘ejnq 'fpCg
-TAi gipxmj nq jnaao -TqoC i ngiuöj neq uias ‘ui
-giqs ntíu euiCa i ge itj jn
uiuioq tua uiiuoq hq
wnaiHS v
* *
£1
VNNVHHVa XQHSaa
vnnvnhvh xoasaa
02
4
LESBÓK BARNANNA
LESBÓK BARNANNA
29
sem illa liggur á, skulum
við gefa hommn kúlu“,
sagði Vala og var svo hrif
in af hugmynd sinni, að
hún klappaði saman lóf-
unum.
„Já. Þá verður tíminn
svo fljótur að líða. En
við skulum búa okkur
hlýlega innan undir“,
eagði VilIL
Þau fóru nú í jóla-
sveinabúningana og settu
á sig grímurnar og húf
umar.
Þau hlógu dátt, þegar
þau virtu hvort annað
fyrir sér. Og enn meiri
kátínu vakti það, þegai
þau sáu sig í spegli.
Skeggin náðu þeim
langt niður á bringu, og
grimurnar gerðu bömin
heldur ófrýnileg á svip-
inn.
Þau tóku litlu kúlum-
ar og settu hverja fyrir
sig í jólapappír og bundu
svo, eins og fyrir pokaop
með iitlum, rauðum slauf
um.
Síðan settu þau þessa
litlu böggla í vasa sína og
voru þá ferðbúin.
„Við skulum láta lifa á
jólatrénu, meðan við er
um í burtu“, sagði Vala.
„Við verðum að vera
komin aftur, nokkru áður
en mamma og pabbi
koma, og sitja í jólaföt-
unum, ósköp róleg“,
6agði Villi.
Þau lituðust aðeins um
hvort allt væri í röð og
reglu inni.
Svo opnuðu þau úti-
dyrahurðina. Þau lokuðu
hljóðlega og gengu þétt
samhliða niður tröppum
ar.
„Ég er ekkert feimin
koma 1 ikunnug hús,
þegir ég er i jóiasveins-
búningi“, sagði Vala.
„Ég er viss um að þetta
verður bara gaman“,
sagðd Villi.
Þau gengu nokkra
stund. Fáir voru á ferli,
og hátíðleg ró hvíldi yfir
öllu.
Þegar þau voru komin
úr hverfinu, sem til-
heyrði skólanum þeirra,
þótti þeim kominn tími
til að hringja bjöllu hjá
einhverjum.
Þau gengu heirn að
fallegu þriggja hæða
húsi og hringdu dyra-
„Ég er dálítið hrædd“,
hvíslaði Vala'.
„Það er nú of seint.
Mundu, að við erum jóla
sveinar" sagði Villi.
Hann hafði varla
sleppt orðinu, þegar
dymar voru opnaðar.
Ungur maður í dökk-
um fötum kom fram og
horfði forvitnislega á
litlu jólasveinana.
„Gleðileg jól“, sögðu
Htlu jólasveinamir báðir
í einu.
„Gleðilg jól“, sagði
maðurinn. „Krakkar,
viljið þið bara sjá“, kall-
aði hamn inn. Þrjú prúð-
búin böm komu. Tvö
þeiTra voru á stærð við
jólasveinama, em það
þriðja var telpa, á að
gizka þriggja ára.
„Pabbi, mega jólsvein
amir sjá, hvernig jóla-
gjöfunum okkar er rað-
að“, sagði litla telpan.
„Gerið þið svo vel, að
koma aðeins inn, jóla-
sveinar“, sagði maðurinn
glaðlega.
Jólasveinarnir litlu
um sínum og gengu inn
í fallega stofu.
Þar var hrúgu af jóla-
bögglum komið fyrir um
hverfis jólatréð alveg
eins og heima.
Fólkið var búið að
borða og hlustaði á jóla-
messuna í sjónvarpinu.
Ung kona með lítið
bam í fangi sat í stof-
unni. Þegar barnið sá
jólasveinana, varð það
Erfið þraut
Þú mátt vissulega
vera hreykinn, ef þú get-
ur leyst etftirfarandi
þraut, þvi hún er erfið:
Á myndinni eru tíu
hkálar með tíu baumum
í hverri qkál. Hver ein-
stök baun vegur ná-
kvæmlega 1 gramm,
Skrýtlur
Gestturinm: — Er það
naiuðSyrulegt að flugumar
syndi otfian á mjólkurgias
imu mínu?
Þjómminm: — Já, ammams
mumdu þœr drukkma.
Kaupmaðurimm var að
sýna uirugum syná sínum
bróöuir hams mýfæddaii.
Dremiguranm hxnrfði á bam
nema í eimni ákálinni,
vegur hver baun 1,1
graimm.
Spurningin hljóðar
þamnig: Getur þú — með
því að vega aðeims einu
sinni — séð í hvaða skál
þetssar þymgri baunir
eru?
isð um stumd oig sagði svo:
— Megum við eiga hann
eða á að selja hann?
Gamalil maður: — Ævi
mammisims er ekki nema
vombrigöi. Hetfur þú séð
ruokkra ósk bermisku þinm-
ar rætast?
Anmar gamaaill maður:
— Já, eina. Þegiar ég var
lítill og mamtna var að
greiða mér, óekaðd ég
þess að ég væiri sköilliótt-
ur.
Dremgur mokkur var að
reikna daeorni í skóiamaim.
Það var erfitt dæmi, og
drem/gnum gekk mjög illa
að Ijúkia við það. En lioks
sýnir hamm kermaramum
útkomu þá, sem hamm
hetfur femigið.
— Þú hetfur reifcnað
daemið vitlaiKt. Þaö vant
ar tiu krómur. Þú verður
að reikma það upp aftur,
sagði bemmiarinin.
— Ég vil heldur borga
mismuminin“, sagði dreng
urinn. Hamn tók tíu krón-
ur upp úr vasa sínum og
lagði þá á borðið fyrir
framam kanniarann.
Ása litia, sjö ára göm-
ul, var að feenma Siiggu
systur sinni að ságna sig.
Þótti hemmi þetta gamga
haldur sieint.
— Erbu nú efcki búin
að læra þetta enm? spurði
Ása.
— Jú, nú er ég nærri
alveg búin að læra það,
ég er bara ekM aiveg viss
um, á hvorri kinmimmi
heilag'ur andi á alð vera.
Pétur litíi feom hieim
einm daginn með biátt
aiuga. Emigimn etfi lék á
því hver ástæðan var til
þess.
— Heyrðu nú, Péfar
minn, segir móðiir hans.
— Ég hef sagt þér að þú
átt alitaf að telja upp að
tiíu, áður en þú byrjar að
sOást.
— Já, svaraði Pétur
með grátstatfiinm í feverk-
unum, en hamm Páiil á að-
eins að telja upp að
fimnm.