Morgunblaðið - 23.04.1970, Qupperneq 10

f 10
MORGUNBLAÐIÐ, FIMMTUDAGUR 23. APRÍL 1970
veizluborða
1 Eyjum
er sagan af trillukarlinuim
sem kom með fullain poka af
vinistri vsengjum til fógeta og
fékk borgað ríflega. Lögregl-
an fór síðan með pokainin á
haugania ein-s og tirill'ukairlinin
hafði reiknað með því þar
hirti hanm pokann aftur.
Geymdi hamn um sinn og seldi
síðan fógeta affcuir innvol'sið,
en nú fór lögregkina að gruna
gaimanið. Gekk þainnig þrisv-
ar. í fjórða skiptið sat lög-
reglan fyrir karli og hrást
hin versta við þegar karlinin
kom öslandi með pokann upp
fjöruhamrana. „Hveir getur
bannað mér að hirða reka-
drasl?“ sagði karlinn, „mér
leizt svo fjandi vel á striga-
pokann, en á baira etftir að
hella úr honum“. Karlirm fór
með pokann heim, en lögregl-
am stóð í að brenma vængima.
eru svartbakur, sílamávur, grá
mávur, siKurmávur og riba.
Hljóð svartbaksins er hrjúft,
gelfcanidi „ák“ og djúpt kok-
kennt ,,ga-ga-ga“ með lang-
dregnu mjálmiandi hljóði.
(Reyni svo hver sem vill)
Hijóð annarra fuga af þessari
ætt eru æði mismumandi, en
yfirleitt ber mönmum samiam
um að ekki sé yndi að þeim
söng.
Mávamir eiru gjam'an kall-
aðir vargair vegna græðgi
sinmar í æti sérstaklega við
hafnir, en líkilega eru þó
mairgir meiri vargair em þeir
fuglair. Þeir hreimsa oft til við
hafnirmar, en svo má einnig
benda á hitt að skyttur sem
hafa skotið þá við árósa hafa
fumdið mergð af silumgaseið-
um í maga þeirra.
Mönrnum er bongað fyrir að
drepa veiðibjöMuma og ágæt
MEÐFYLGJANDI myndaröð
tók Sigurgeir Jónasson í Vest-
mamnaeyjum af hádegisveizlu
hjá mávi einum við höfndna
þar, en imergðin er oft æði
mikil og þá er barizt um bit-
ann án allra blíðuláta. Stumd-
um nær þó einn og eimn að
njóta veizluborðsins í friði.
Á fyrstu myndinni vinstra
megin að ofan sést eimn taka
sig út úr hópnum því hanm
hefur komið auga á æti. —
Farið er greitt um bryggju-
kantinm. Staldrað við og
kannað hvort ekki sé allt í
lagi. — >á er bezt að krækja
í krásima. Neðri myndaröð: —
Nartað í. — Enginm vogi sér
nærri. — Lítið eftir nema
beiinán. — Bezt að slásit í hóp-
inm affcur.
Fjölm.argar mávaitegundir
verpa í Eyjum, en algengastar
Það er oft handagangur í öskjunni þegar mávagerið berst

Álagning þungaskatts
Vöruflutningamiðstöðin h.f.
hélt aðalfund sinn laugardaginn
4. apríl s.l. á Hótel Loftleiðum.
Til fundarins komu 25 hluthafar
af 27 og var þetta tíundi aðal-
fundur félagsins.
Vöruflutningamiðstöðin h.f.
var stofnuð af tólf vörubifreiða
eigendum, sem stunduðu vöru-
flutninga milli Reykjavíkur og
ýmissa staða á landinu. Hefur
félagið komið sér upp nýtízku-
legri afgreiðslu í Reykjavík og
er hún 1400 fermetrar að flatar-
máli. Þótt húsnæði sé að mestu
fullnýtt er hægt að afgreiða
nokkra bíla til viðbótar.
Á fundinum kom fram að rekst
urinn hefði gengið eftir atvikum
sæmilega á árinu. Miklar umræð
ur urðu um fyrirhugaða breyt-
ingu á álagningu þungaskatts.
Vegalögunum nr. 71 frá 1963 var
breytt 1968 og sett í þau heim-
ildarákvæði, að ráðherra gæti
með reglugerð ákveðið, að öku-
mælar skyldu sefctir í bifreiðar,
sem nofcuðu annað eldsneyti en
bensín og væru 5 tonn'eða meira
að þyngd og þungaskatturinn yrði
greiddur fyrir hvem ekinn kíló-
metra í stað stighækkandi fasta-
gj alds eins og verið hefur.
Á fundinum kom fram að bif-
reiðaeigendur hefðu fengið bréf
frá vegamálastjóra, dagsett 21.
janúar s.l., þar sem hann tilkynn
ir, að samgöngumálaráðuneytið
hafi ákveðið að nota umrædda
heimild frá og með 1. júlí 1970.
f bréfi þessu er einnig tilkynnt
að samgöngumálaráðuneytið hafi
ákveðið að láta nota þýzka öku-
mæla, sem Gunnar Ásgeirsson
flytur inn. Eru þessir mælar fest
ir á hjólnaf á framhjóli. — Fund
armenn létu í ljós undrun sína
yfir þessu bréfi vegamálastjóra,
þar sem engin reglugerð er enn
komin út í sambandi við um
rædda heimild, að því er segir í
fréttatilkynningu frá Vöruflutn-
ingamiðstöðinni.
Stjórn félagsins var öll endur
kosin og skipa hana:
Pétur Jónsson, Akureyri, for-
maður og meðstjórnendur eru
Kristján Hansen, Sauðánkróki og
Birgir Runólfsson, Siglufirði.
Framkvæmdastjóri er ísleifur
Runólfsson.
— „Dulbúin fyllirí"
Framhald af hls 8
þeim buxunum að sleppa honum svona
billega frá umræðuefninu og því spyr Eg
ill: „En finnst þér það ekki Ijótt af veiði-
mönnum, að pína lífið úr laxinum?"
„Nei, nei, það er ekkert verra en
margt annað," svarar hinn óforbetranlegi
Hall.
„En hvað finnst þér þá um aumingja
maðkinn, sem þræddur er upp á öngul —
hefurðu enga samúð með honum?"
„Ég hef satt að segja aldrei velt þeirri
hlið málsins fyrir mér, en aftur á móti
hef ég tekið eftir þvi, að ánamaðkur á
öng*i getor verið með afbngðom mynd-
raeon."
Mögn'uð óánægjustuna skeM'U'r nú yfir
úr börkum Combóanna og sér Þórður
ekkert ráð vænna, en að laumast í burtu
áður en verra hlýzt aif. (Ef fcM vill er
hér komin skýringin á því hvers vegna
Þórður hætti í Combóinu?)
„Það hlýtur annars að vera óstjórnleg
ur „sadismi", að geta fengið af sér að
þræða saklausan maðk upp á öngul," seg-
ir Ómar, þegar hann hefur áttað sig á
hinu nýja umræðuefni.
„Án efa er það ofsalega sárt fyrir
hann," samsinnir Áskell. „Það veit ég af
eigin reynslu, því ég fékk einu sinni
öngul í puttann."
„Það gæti líka alveg eins verið, að
maðkarnir finni ekki eins mikið til og
við," skýtur Grétar imn í. „Þeir eru
nefnilega með kalt blóð," bætir hann við
í flýti, þegar hann sér vantrúarsvipinn á
félögum sínum.
„Þú hlýtur nú að geta séð það," segir
Áskell í umvöndunartón við Grétar, „að
það er ekkert gaman að vera þræddur
upp á öngul. Ég mundi að m'imnsta kosti
ekki vilja, að einhver risi kæmi allt í
einu að mór niðri í bæ, gripi mig kverka
taiki og sfingi öngli upp í rassinn á mér
og út um munninn. Kastaði mér síðan
út í ískailt vatn og dinglaði mér þar, þang-
að til einhver voða stór fiskur — kannski
óva’kir — kæm-i og gleypti mig." ÁskeM
hefur lagt svo mikið á sig við að vera
sannfærandi að hann löðrar allur í svita,
þegar hann hefur lokið máli sínu, en
það ©r rétt eíns og þess.i átaikanlega saga
hans hafi ekki haft hin minnstu áhrif á
Egil, því að hann fer allt í einu að tala
um gamlan skólabróður sinn: „Steindór
Gunnarsson, — sem er góður vinur minn
og á heima fyrir norðan eins og ég — og
hefur oft heimsótt mig á sumrin. Þá hefur
manrma st'undom geíið oikikior leyti tiil að
tína orma úti í garði. Þá fattar maður sko
oft margt skrítið skal ég segja ykkur.
.T.d. tók ég alveg sérstaklega eftir því
í fyrrasumar, að það er ekki endilega
mest af ormunum úti í garði, heldur get-
ur verið alveg eins gott að gá að þeim
úti í hrauni, í blómstur- eða öllu heldur
hraunbeðunum þar. Finnst ykkur það
ekiki vera athygksvert?" spyr hann að
lokum og því samsinna félagar hans ákaf
lega, og Grétar getur ómögulega setið á
sér að teggja Wka eitfchvað fci'l málanna frá
eigin hjamta: „Mér finnst það hreinn og
klár þjófnaður af veiðimönnum, að stela
möðkom úr annerra manna görðu m, segtr
hann og honum hefur greinilega hitnað í
hamsi því að hann slær bilmingshögg í
boróiö máW sími tíl áherzlnj." — „Inn í
Vogum, þar sem ég á heime er oft unmui||l
af siík'um þjófuim á nótt iinnii, og það hefur
meira að segja komið stundum fyrir, að
ég sjálfur hef varla getað þverfótað fyr-
ir þessum bófum — og það jafnvel i
go'rðmom hans paibbe."
Þama tateði Gréfcar teglega arf sér, því
tóikiu fétegar hams sfcrax eftir og sende
honum allir sem einn illþyrmilega óhýrt
augnaráð. Grétar reynir af öllum mætti
að afsaka sig, þvi að hann sé ekki sá
eini, sem drýgi tekjurnar með maðka-
tínslu og -sölu, en allt kemur fyrir ekki
og hann er útskúfaður um óákveðinn
tíma í hegningarskyni og Egill bannar
honum að taka þátt í því sem eftir er af
blaðaviðtalinu, en snýr sér siðan að
maðkatínslunni á nýjan leik: „Það getur
með engu móti kallast sport, segir hann
með vanþóknunarsvip, „að stinga tveim
pótum ofan í jörðima og hteýpa stnaiumi á
og reka þammig onmama upp úr jörðinmii.
„Já, það er bara blöff, samsinnir Ás-
kell hneykslaður. „Mér finnst það líka
vera svindl, þegar öngull veiðimannsins
krækist utan í laxinn og fiskurinn siðan
dregiimm þammiig á lamd, með aiflt imnvols-
ið vellandi út.
„Hvað meinar þú með því að byrja á
að tala allt í einu um lax, þegar allt
ammað er til umræðu, hn'ussar fyririittega
í Ómari, og við það rumska ég við mér
og legg í skyndi fram spurningu alvar-
legs eðlis: „Er eitthvað, sem þið viljið
segja að lokum?
„Já, ég," giePI'ur enm eimu siimim í AgR.
„Ýg mundi vilja biðja þig fyrir mínar
beztu kveðjur til hans afa mins, Jóns
Vopna á Gránufélagsgötu 3, Akureyri. Og
láttu það fylgja, að ég hafi hvergi getað
fundið fyrir hann grænar skóhlífar, en
ég ha.fi fengið svarta r í staðinm og voni,
að hamm geri sig ánægðam með þær."
þ.joðjn.