Morgunblaðið - 09.08.1972, Blaðsíða 7

MORGUNBLAÐIÐ, MIÐVIKUDAGUR 9. ÁGÚST 1972
7
Sminutna
krossgðta
18
Lárétt: 1 ræiktað land — 6
kyrr — 8 átrúnaður — 10 eldi-
viður — 12 lengst í vestri — 14
nið — 15 rómversk tala 16
annriki — 18 jámbrautina.
Lóðrétt: 2 dailur 3 hol-
skrúfa — 4 vdnda — 5 mJkiil
matmaður — 7 blómið — 9 skipa
burt — 11 reyki — 13 með tenn-
ur 16 troðningur 17 frum-
efni.
Lausm siffmstii krossg'átni:
Lárétt: 1 ámceli — 6 ata — 8
ofit — 10 kair — 12 flcssisana — 14
sr. — 15 aiu — 16 kiot — 18
svartur.
Lóðrétt: 2 mat;s — 3 æt — 4
laka — 5 Hofsós — 7 kranar
— 9 for — 11 ama — 13 stoor
—16 Ka — 17 tt.
Bridge
Hér fer á eftir spil frá leikn-
um milli Áistralíu og Italíu í
opna flokknum á Olympíumót-
inu 1972. Lokasagnir voru þær
sðmu á báðum borðum, en að
þessu sinni brást ítöisku snill-
ingunum bogalistin, þvi sögnin
tapaðiist hjá þeim, en andstæðing
arnir unnu hana.
NORíit R:
S: D3
H : Á-D-10
T: D-7-2
L: K-G-864.
AUSTUR:
S: Á 9-5
H: 7-5-3 2
T: 6-5
L: Á-7-3-2
SUÐUR:
S: K-10-8-6-4-2
H: K-8-4
T: Á-10-9
L: D
Norður var saignhafi i 3
gröndum við bæði borðin og
útspil var það sarna eða hjarta.
Italski spilarinn, Pabis Ticci,
ákvað að reyna að gera spað-
ann góðan, en þar sem hann gaf
andstæðingunum 2 slagi á spaða
þá tapaði hann spilinu, þvi
A.-V. fenigiu tiQ viðtoótair einn
slag á hjarta, (þeir létu alltaf
út hjarta þegar þeir komust
inn) einn slaig á tígul og einn
siag á lauf.
Við hitt borðið ákvað
ástralski spilarinn, Smilde, að
reyna fyrst við lautfið og lét út
lautfa 4. Austar gaf og sagnhafi
fékk slaginn á drottninguna. Nú
skipti hann um lit og lét
út spaða og vann þar með spil-
ið þvi hann fékk 4 slagi á spaða,
3 slagi á hjarta, einn á tigul og
einn á lauf. Niunda slaginn
fé(kk harm áður en A.—V. gátu
tekið slag á frihjartað.
VESTUB:
S: G-7
H: G-9 6
T: K-G-84-3
L: 10-9-5
Bílaskoðun í dag
R-15301—R-15450
DAGBOK
BARMMA..
Mídas konungur
Grískt ævintýri
upp vasaglút, sem Gullin-
brá hafði gefið honum.
Hann varð líka að gulli, og
þótt undarlegt mætti virð-
ast óskaði hann með sjáif-
um sér að vasáklúturinn
hefði haldizt eins og venju
legur vaisaklútur.
Midas konungur fór út í
garðinn sinn, gekk á milli
blómanna, snerti þau öil og
um leið urðu þau að hörðu
gulli.
Hann gekk hinn ánægð-
asti aftur til hallarinnar og
settist við morgunverðar-
borðið. Gullinbrá var ekki
komin enn, svo hann ákvað
að bíða eftir henni. Þá
heyrði hann allt í einu að
hún var að gráta niðri í
garðinum. Augnabliki síð-
ar kom hún hlaupandi inn
með blómvönd til hans.
„Sjáðu hvað þau eru
falleg, Gullinbrá," sagði
Midas.
„Nei, þau eru ljót,“ sagði
litla prinsessan. „Rósirnar
eru harðar og stirðar og
anga ekki lengur . . . sjáðu
. . . og blöðin stinga . . .“
Gullinbrá fleygði blómun-
um frá sér og grét ennþá
meira. Hún jafnaði sig þó
von bráðar og fór að borða
morgunverðinn með beztu
lyst.
Það gerði Midas konung-
ur hins vegar ekki. Þegar
hann bar vatnsglas að vör-
um sér, varð vatnið sam-
stundis að gulli. Gullinbrá
hélt áfram að borða. Mid-
as konungur tók varlega
eina brauðsneið . . . hún
varð líka að gulli. Allur
matur, sem hann ætlaði að
borða, varð að gulli. En
konungurinn hugsaði með
sér: Koma tímar og koma
ráð. Ekki þarf ég að láta
vatn eða brauð skipta mig
máli. Nú ætla ég að gleðj-
ast yfir auðæfum mínum.
Enginn er eins ríkur og ég.
En þegar fór að líða á
daginn ágerðist sulturinn
og um kvöldið stundi hann
við tilhugsunina eina um
mat.
Þegar Gullinbrá írétti
þetta, hljóp hún til föður
síns til að hughreysta
hann. Mídas konungur
brosti og tók litlu dóttur
sína í fang sér og kyssti
hana. Hann hugsaði með
sér að hann hefði nærri
gleymt, hve vænt honum
þótti um hana. Um leið
stirðnaði hún í fangi hans
og varð að styttu úr skíru
gulli . . .
Midas konungur starði
skelfingu lostinn á gylltu
styttuna og nú óskaði hann
af öllu hjarta að hann gæti
orðið fátækastur allra, ef
hann aðeins gæti fengið
dóttur sína aftur.
Þegar Midas konungur
leit upp sá hann ókunna
manninn við dyrnar. Kon-
ungurinn leit til jarðar og
blygðaðist sín.
„Midas konungur,“ sagði
binn ókunni, „ertu ánægð-
ur eða íðrast þú óskarinn-
ar?“
„Ég er eins óhamingju-
samur og nokkur maður
getur orðið,“ sagði konung-
urinn.
„En þú fékkst allt, sem
þú óskaðir þér,“ sagði hinn
ókunni.
„Gull er ekki allt,“ sagði
Midas konungur. „Ég hef
misst það, sem er mér
meira virði.“
„Þú hefur þá vitkazt,"
sagði hinn ókunni. „Segðu
mér nú, Midas konungur,
hvort er meira virði vatn
eða gull?“
„Vatn,“ hrópaði konung-
urinn, „og það fæ ég aldrei
íramar.“
„Gull eða brauð?“
„Brauð,“ ssvaraði Midas,
„brauð er meira virði en
allt heimsins gull.“
„Aðeins ein spurning
enn . . . dóttir þín eða
gull?“
„Barnið mitt,“ hrópaði
Midas konungur og neri
saman höndunum í angist.
„Þú hefur vitkazt,“ sagði
hinn ókunni, „og þess
vegna skal ég hjálpa þér
enn einu sinni. FarÖu nið-
ur að ánni, sem rennur í
gegnum garðinn þinn, og
FRRMttflbÐS
SflGfl
BflRttflNttfl
SMAFOLK
l'EAMTS
NEVER TAKE ANV ADVlCE
THAT m CAN VNPERííTANP...
rr can't mem be m 6öop!
y

— Þakka þér kærlega — ég — Kalli ií.iarna var að ráð- — Skildirðu það sem íuum — Aldrei að tr.arka ráðlegg
ætla að reyna að gera eins eg leggja mér rétt í þessu . . . sagðí? ingar sem raafnr skiíur .
þú segir. — Atiðvitað skiidi ég það. þær koma aldrei að neinni
gagni.
DRÁTTHAGI BLÝANTURINN
V
FERDIN AND

©PIB
tOMMNMI*
Gangið úti
í góða veðrinu