Morgunblaðið - 20.07.1984, Side 30

62
MORGUNBLAÐIÐ, FÖSTUDAGUR 20. JÚLÍ 1984
), |?ú \>ar-fnast (^o'brar hoiLdar.
&est íynr þig cá> fdra. Isie'trunn"
i ru>kki«. olaga."
Ast er ...
L avv
... að njóta þess að fara
í búðir með henni.
TM Rea U S Pat Off — all rights reserved
e 1984 Los Angeles Times Syndicate
Með
morgnnkaffiriu
Þú vildir ekki stóran hund, Hvað lágu margar?
manstu?
I-
HÖGNI HREKKVISI
/.TUMFlSXDRiMM BR. BÚIMW."
Ríkisstjórnin
og útvegurinn
Ólafur Á. Kristjánsson skrifar:
t leiðara Morgunblaðsins 14. júlí
sl. kveður við nýjan tón um af-
stöðu blaðsins til útgerðar og fisk-
vinnslu.
Lagt er til að útvegsmenn og
fiskverkendur hætti öllu bæna-
kvaki til ríkisstjórna um aðstoð til
að halda rekstrinum gangandi og
standi á eigin fótum eins og aðrar
atvinnugreinar, og er þá eitt ráðið
til úrbóta frá blaðsins hálfu að
selja skip og vinnslustöðvar!!
Hverjum??
Blaðið gleymir því að öll útgerð
í hinum vestræna heimi er meira
og minna styrkt af ríkisstjórnum
hlutaðeigandi landa og það meira
að segja hjá Færeyingum, sem lifa
eins og við að mestu á fiskveiðum.
Þeir eyða af almannafé þar í landi
sem svarar því að við styrktum
útgerðina hér á landi með tveimur
milljörðum árlega.
Gott og vel, hættum öllum af-
skiptum ríkisvaldsins af útgerð og
Slæmt að
loka vegna
sumarleyfa
Húsmóðir í Fannarfelli skrif-
ar:
Það er gott að hugsa til þess
að starfsfólk dagvistarheimila
borgarinnar og annarra stofn-
ana fái sumarleyfi, en lokun
slíkra stofnana er mjög baga-
leg, þegar á málið er litið.
Það vekur því umhugsun,
hvort lokun slíkra stofnana sé
nauðsynleg í raun og veru. Á
dagvistarheimilum borgarinn-
ar er að vísu aðeins um að
ræða lokun í einn mánuð, en
hversu ótrúlegt sem það kann
að vera þá veldur þessi lokun,
ýmsum talsverðum vandræð-
um.
Því langar mig til þess að
koma með uppástungu um
vetrarfrí handa starfsfólki
þessara stofnana. Þeir sem
kynnu að vilja taka vetrarfrí
gætu þá ef til vill fengið dálítið
lengra frí fyrir vikið. Þannig
væri hægt að dreifa fríum yfir
allt árið og þá hjá því komist
að þurfa að loka vegna sumar-
leyfa.
fiskvinnslu og látum þessa at-
vinnugrein um það að koma sínum
erlenda gjaldeyri fyrir seldan fisk
í verð hér heima.
Ríkisstjórnin getur svo áfram
skammtað það gengi, sem henni
hentar að þeim fjórða hluta, sem
ekki fæst fyrir fisk, því % hlutar
alls gjaldeyris koma frá útgerð-
inni.
Ef ríkisstjórnin vill engin af-
skipti hafa af útgerð og fisk-
vinnslu henni til bjargar, verður
hún einnig að láta það vera sér
óviðkomandi hvað útgerð og fisk-
vinnsla selur þann útlenda gjald-
eyri, sem hún aflar, því öll vand-
ræðin stafa af því að ekki er borg-
að nóg fyrir fiskinn í íslenskum
krónum.
Söluverð á erlendum markaði
ræður enginn útgerðarmaður við.
Ef heildsalar og aðrir þeir sem
þurfa á erlendum gjaldeyri að
halda sætta sig ekki við það verð,
sem þeim yrði boðið af útgerðinni,
yrðu þeir að fara aðrar leiðir, t.d.
að fara sjálfir að fást við útgerð
og fiskvinnslu eins og var í gamla
daga.
Jafnframt yrði svo ríkisstjórnin
að hafa hemil á óhóflegum verð-
hækkunum með því að skammta
kaupmönnum það vísitöluverð
sem héldi dýrtíðinni innan hóf-
legra marka.
Með þessari aðferð yrði dæminu
snúið við og útgerðin blómstraði á
ný, en hætt er við að þá byrjuðu
heildsalar og aðrir kauphöndlarar
að væla og mynduðu sinn grátkór.
En fljótlega mundi þetta allt lag-
ast þegar fólk færi að skilja að
ekki er hægt til lengdar að halda
uppi þjóðfélagi með aðalundir-
stöðuatvinnuveg þjóðarinnar á
þrælastigi.
Aths. ritstj.
Morgunblaðið hefur ekki talað
um „bænakvak" útgerðar til ríkis-
stjórna. Hins vegar skal sú skoðun
Morgunblaðsins áréttuð, að það sé
ógæfa fyrir atvinnufyrirtæki eða
atvinnugrein að verða um of háð
stjórnmálamönnum og ríkisvaldi.
„Sjálfstæðisbarátta" sjávarút-
vegsins gagnvart ríkisvaldinu er
áreiðanlega ein af forsendum þess,
að undirstöðuatvinnuvegur þjóð-
arinnar finni sér heilbrigðanj
rekstrargrundvöll.
Löng reynsla hefur kennt út-
gerðarmönnum og fiskverkendum
að biðin eftir varanlegum úrræð-
um stjórnmálamanna getur orðið
býsna löng. Þess vegna er orðið
tímabært að þessir aðilar hætti að
bíða eftir ríkisvaldinu en hefjist
sjálfir handa um úrbætur í at-
vinnufyrirtækjum sínum. í sum-
um fyrirtækjum kann ráðið að
vera að selja skip, í öðrum að fleiri
aðilar sameinist um rekstur og
fullnýtingu fiskiðjuvers. Enn eitt
ráð getur verið að allsherjarútboð
fari fram hérlendis og erlendis á
olíukaupum fyrir flotann í heild
og ná þannig fram verulegri lækk-
un olíuverðs. Vera má að einhverj-
um finnist „kveða við nýjan tón
um afstöðu blaðsins til útgerðar
og fiskvinnslu" — en það er allt-
jent jákvæður tónn.
Eins og
mínum
Sigríóur Thors skrifar:
„Eg á ekki auðvelt með að
skrifa. E.t.v. eru það æðri mátt-
arvöld sem því stjórna, því að væri
ég ritfær, hefði sennilega aldrei
verið friður fyrir mér.
Það eru eflaust margir, sem
hafa lesið greinar í blöðum og
fengið gæsahúð af annaðhvort
hrifningu eða vanþóknun. Þetta
kemur oft fyrir mig, og þá hugsa
ég með mér, að nú skuli ég svara
eða þakka. En svo líða dagar og
vikur og allt er orðið um seinan.
Einmitt þetta gerðist, þegar ég las
grein Dagrúnar Kristjánsdóttur í
talað úr
munni
Mbl. þ. 23. júní sl., „Hversvegna
forðast prestar að tala um lífið
eftir þetta jarðlíf?" Allt, sem hún
skrifar, hefur mig lengi langað til
að segja. Nú var ég ákveðin í að
skrifa nokkur þakkarorð, en svo
liðu dagar og vikur og ég var
næstum því orðin sátt við gamla
aðgerðarleysið. En grein, sem ég
las í Morgunblaðinu 4. júlí eftir
Magnús Víði vagnstjóra, ýtti við
mér, þrátt fyrir að ég botni lítið í
henni.
Og hér með þakka ég Dagrúnu
innilega fyrir ágæta og löngu
tímabæra hugvekju.“