Morgunblaðið - 29.06.1986, Qupperneq 20

20 B
MORGUNBLAÐIÐ, SUNNUDAGUR 29. JÚNÍ 1986
Fjórðungssjúkrahúsið.
— En safnaðarstarfið fer víðar
fram. Á Norðfírði er flórðungs-
sjúkrahús. Sjúklingarnir þar eru
auðvitað bæði frá Norðfírði og
öðrum íjörðum eystra og sumir
fá þess vegna stopular heimsókn-
ir. Séra Svavar segist reyna að
fara í heimsóknir á sjúkrahúsið
u.þ.b. einu sinni í viku. Fyrir stór-
hátíðir eru helgistundir á sjúkra-
húsinu.
Eg held að fólk fái mikla
sálusorgun hjá kirkjunni
Rætt við séra Svavar Stefánsson
Það var í aðventubyijun sem
ég heimsótti séra Svavar á
Norðfirði og við spjölluðum
saman í nokkra daga, milli þess
sem við messuðum, héldum
kirkjufund um kvennaguð-
fræði, fórum á kirkjukóræf-
ingu, töluðum við fólk og geng-
um um bæinn. Þetta voru góðir
dagar, gott að kynnast fólki í
öðrum söfnuðum og flytja
kveðjur og hugmyndir á milli.
Séra Svavar býr ögn ofan við
kirkjuna. Kona hans er Auður
Kristinsdóttir og börn þeirra
tvö eru Hildur og Stefán. Auður
er kennari, Hildur er i skóla,
en Stefán enn of ungur til
skólagöngu. Þau hjónin eru
Reykvíkingar og hafa verið á
Norðfirði síðan í júni 1976.
Prestur úti á landi sagði einu
sinni að presturinn væri alltaf einn
á báti. Samt var hann sjálfur
mikilvirkur á mörgum sviðum í
bæjarfélaginu og hvers manns
hugljúfí. En kannski er þetta
svona. Prestar koma að, taka til
við störfín og setja sig inn í bæjar-
eða sveitalífíð og verða á einn eða
annan máta hluti af því sem
gerist. Þeir eru verkstjórar í þeirri
miklu kirkju, sem sendir fólk sitt
út til að þjóna og stýra og vaka
yfír trúnni. Ég get ekki hrósað
kirkjunni fyrir að hlú vel að þeim,
búa svo í haginn fyrir þau að þau
geti orðið að sem allra beztu liði
í þjónustunni og stjóminni. Samt
er kirkjan oft starfsamasta félagið
á stöðunum. En þegar við sveim-
uðum yfír Neskaupstað og biðum
færis að lenda ef þokan skyldi
létta sér af flugvellinum hugleiddi
ég með sjálfri mér hversu gott
það var að koma að vel skipulögðu
starfí og til áhugasams og velvilj-
aðs félagshóps þegar ég var nú
komin þama með prédikun og
fyrirlestur í farangrinum. Hvemig
skyldi mér hafa gengið ef ég hefði
átt að ganga alein út úr flugvél-
inni og byrja á að hengja upp
auglýsingar um þær samkomur
sem ég ætlaði að halda? En ég
vissi að ekkert slíkt beið mín. Og
brátt sat ég í eldhúsinu hjá Auði
meðan séra Svavar fór til að hitta
fermingarbömin niðri í kirkju. Svo
kom hann aftur og ég fór að
spyija um safnaðarstarfíð.
— Ég þjóna söfnuðunum héma
á Norðfírði og í Mjóafírði. í Mjóa-
fírði er fámenn sókn, sem á þó
sína eigin kirkju. Á vetuma kemst
ég ekki þangað nema sjóleiðina
svo við notum frekar sumarið til
messuferða. Skóiastjóri bama-
skólans, Helga Erlendsdóttir,
hefur sunnudagaskóla í skólanum
og ég er mjög hamingjusamur
yfír því.
Og hérna á Norðfirði?
— Hér eru haldnar messur
annan hvem sunnudag fyrir utan
stórhátíðir. Þann sunnudaginn,
sem ekki er messað, er hér sunnu-
dagaskóli. Við höldum sunnu-
dagaskólann þijú úr sókninni,
María Bjamadóttir forskólakenn-
ari og Guðrún Bjömsdóttir fóstra.
Þær spila báðar á gítar en það
kemur sér auðvitað vel í bama-
starfi. í sunnudagaskólanum eru
um 50—80 böm. Samverustundir
með öldruðum eru í safnaðar-
heimilinu í samvinnu við kven-
félagið Nönnu með fjárhagsstyrk
frá bænum. Þær eru annan hvem
miðvikudag frá kl. 2—5. Þar er
spilað, flutt ýmiss konar dagskrá
til fræðslu og skemmtunar, t.d.
myndasýningar. Stundum kemur
eldra fólkið sjálft með dagskrár-
efnið. Svo er kaffí og fólk spjallar
saman. í lokin er helgistund.
Hverjir stjórna kirkjukórun-
um?
— Ágúst Ármann Þorláksson,
organisti kirkjunnar, stjómar
kirkjukómum í Neskaupstað. Hér
eru um 25 manns í kómum og
Séra Svavar Stefánsson
á Norðfirði
hann heldur stundum tónleika
með fjölbreyttri dagskrá.
Safnaðarheimilið.
— Á sunnudeginum tók ég þátt
í messu með kirkjukómum í
Norðfjarðarkirkju og hlustaði á
æfíngu fyrir aðventutónleika á
eftir. Kórfólkið gerði að gamni
sínu á milli þess sem það tók leið-
beiningum kórstjórans alvarlega
og söng af hjartans lyst. Æfíngin
var í safnaðarheimilinu, sem er
sambyggt kirkjunni og hið vegleg-
asta hús. Séra Svavar segir að
það hafí verið byggt með snöggu
átaki, fólk hafí brugðizt vel við
beiðni um aðstoð við bygginguna
og það hafí verið afar ánægjulegt
að standa að þessu starfí. Félags-
heimilið var vígt hinn 10. aprfl
1983. Kirkjan er hins vegargömul
og virðuleg og ekki laust við að
sumir efuðust eilítið um það í
byrjun að ný og framandi bygging
gæti farið vel við kirkjuna sem
fólk var búið að horfa á eina sér
um áraraðir. En verkið tókst vel
og safnaðarheimilið er lyftistöng
í safnaðarstarfinu.
Nú finnst mér að við ættum
að tala um prédikunina. Hvað
telur þú að sé markmið prédik-
unarinnar?
— Ég tel að markmið hennar
sé að fólk fínni að það, sem Bibl-
ían segir, eigi erindi til þess og
höfði til einhvers veruleika í dag-
legu lífí. Þetta er erfitt á þessari
öld af því að talað orð á undir
högg að sækja. Fólk á kost á svo
mörgu öðru en því að hlusta á
prédikunir.
Finnst þér prédikunin skipa
of háan sess í messunni?
— Nei, það finnst mér ekki og
mér þykir vænt um prédikunina.
Hún gefur marga möguleika.
Biblían er svo blæbrigðarík bók.
Við þurfum sífellt að reyna að
fínna á hvem hátt við getum látið
orðið höfða til þeirra, sem koma
til að hlusta á það.
Heldurðu að messufólk hlýði
grandgæfilega á ræðuna?
— Það er stóra spumingin. Jú,
ég held að svo sé í það minnsta
hjá því fólki sem sækir kirkju
reglulega. Ég veit að margt fólk
er fegið því að geta komið til
kirkju frá erli dagsins til að byggja
sjálft sig upp. Nútíminn gefur
fólki svo fá tækifæri til þess. Ef
prédikunin getur vakið þann, sem
hlustar, til umhugsunar um trúar-
verðmætin og glætt trúarvitund-
ina þá er það góður árangur. Ég
geri ekki þá kröfu að ég snúi fólki
til trúar á einu augabragði.
En þarf kirkjan ekki að snúa
fólki til Krists?
— Auðvitað þarf hún þess og
kirkjan þarf líka að skapa þann
vettvang, þar sem fólk fínnur trú-
arþörf sinni svalað. Þar er messan
mikilvægasti þátturinn. Margir
eiga sína bamatrú og rækja hana
á sinn hátt án þess að sækja
kirkju. En bamatrúin getur verið
óþroskuð, hún getur stundum
verið bamaleg skoðun. Mér finnst
það slæmt þegar fólk aðgreinir
trú sína frá kirkjunni og helgihaldi
hennar. Kirkjan er ekki stofnun,
einhver trúarstofnun, sem fólk
þarf að vera hrætt við. Hún er
samfélag, þar sem við rækjum og
þroskum trúna í lífandi samfélagi.
Hvað finnst þér um sálusorg-
un kirkjunnar?
— Ég held að fólk fái mikla
sálusorgun hjá kirkjunni, a.m.k.
hér úti á landi. Kirkjan er oft eini
aðilinn, sem sinnir andlegum
þörfum fólks. Sjálfum fínnst mér
bæði gaman og iærdómsríkt að
kynnast fólki og ef ég get veitt
því einhvem styrk í lífi þess þá
er það mikið ánægjuefni.
Nú ertu búinn að vera hérna
í 10 ár. Hvað kemur þér í huga
þegar þú lítur yfir starfið
hérna?
— Mér fínnst tíminn hafa verið
ótrúlega fljótur að líða. Og það
er búið að vera ákaflega gaman
að vera héma. Hingað komum við
algerlega ókunnug öllu og öllum
en fólk tók okkur vel. Hér á
Norðfírði er samfélag sem er
sjálfu sér nógt um marga hluti.
Svo þú sérð að líklega væmm við
farin ef okkur hefði ekki liðið hér
vel.
Finnst þér þú vera einangr-
aður?
— Nei, ég hef aldrei fundið til
landfræðilegrar einangmnar.
Ejölskyldur okkar og gamlir vinir
búa í Reykjavík og þangað fömm
við öðm hvom ýmissa erinda. En
því er ekki að neita að mér fínnst
ég starfslega einangraður að
ýmsu leyti. Ég er eini presturinn
hér í byggðarlaginu. Mér finnst
líka að við prestar ættum að gefa
okkur meiri tíma til þess að koma
saman til guðfræðilegrar umræðu
okkar á milli. Ég sakna þess mjög,
því ég held að það sé svo mikil-
vægt. Þessa einangmn þurfum
við að ijúfa.
Hvernig finnst þér mega
bæta úr þessu?
— Kirkjan ætti að skapa
starfsfólki sínu meiri tækifæri til
að heimsækja aðra söfnuði og fá
fólk til sín. Það er afar uppörvandi
að fá gesti, presta, tónlistarfólk
og annað kirkjufólk. Stundum
fáum við tónlistarfólk til að koma
og vera hér í nokkra daga til þess
að fá tilbreytingu í messur og
safnaðarlíf. Én sóknir úti á landi
hafa ekki ráð á þessu nema ör-
sjaldan. Þess vegna þyrfti kirkjan
eða prófastsdæmin að geta styrkt
þetta starf.
Telurðu að það væri betra
að halda námskeið og ráðstefn-
ur úti í landsfjórðungunum en
reyna að safna fólki af öllu
landinu á einn stað?
— Það er miklu auðveldara að
fara fram á það við fólk að það
komi á námskeið nálægt heima-
slóðum en í Skálholt, sem getur
kostað vikuferð. Ég held að nám-
skeið og fræðslustarf kirkjunnar
hafí verið alltof bundið við Reykja-
vík.
Hvað finnst þér vænzt um í
kirkjustarfinu?
— Það er erfítt að gera upp á
milli þess, sem manni líkar. En
mér fínnst ákaflega vænt um það
fólk, sem tekur þátt í kirkjustarf-
inu, beint eða óbeint. Söfnuðurinn
á gott og starfsamt fólk, sem
möglar ekki yfir starfínu. Það víl-
ar ekki fyrir sér að takast á við
verkefnin í söfnuðinum jafnvel
þótt það sé oft á tíðum í annasömu
starfi á vinnumarkaðinum. Og
það, sem mér fínnst líka ánægju-
legt, er það hve kirkjustarfið gefur
fólkinu mikið og því sjálfu þykir
vænt um þetta starf.
Þetta kemur Iíka heim og
saman við þá skoðun mína að
mér fínnst fólk eiga kost á svo
góðu í trúnni og því er það sorg-
legt sjálfs þess vegna ef það nýtir
sér hana ekki betur og rækir hana.
Mér fínnst trúin hjálpa fólki að
átta sig á lífinu, hjálpa því að
standa af sér veðragnýinn, sem
mætir okkur á lífsgöngunni.
Samfélag kirkjunnar er sá vett-
vangur, þar sem við getum glímt
við spumingar um lífíð og tilver-
una. Þeirri umræðu sem ég held
að fólk æski, þyrftum við að sinna
betur.
Söfnuðurinn byggði safnaðarheimilið áfast hinni fallegu, öldnu kirkju. Byggingamar fara vei saman og safnaðarheimilið er mikii lyftí-
stöngí kirtgustarfinu.