Morgunblaðið - 27.02.1990, Qupperneq 14

14
MORGUNBLAÐIÐ ÞRIÐJUDAGUR 27. FEBRUAR 1990
Tryggvi Krisíjáns-
son — Minning
Fæddur 22. desember 1888
Dáinn 18. febrúar 1990
í dag er til moldar borinn
Tryggvi Kristjánsson. Afi Tryggvi
eins og hann var alltaf kallaður,
dó sunnudaginn 18. febrúar 1990.
Síðustu ár ævi sinnar frá 1988
dvaldi hann á dvalarheimilinu Hlíð
á Akureyri. Frá árinu 1983 var
hann á dvalarheimilinu Skjaldarvík.
Afi Tryggvi var 101 árs þegar
hann dó, fæddur 22. desember
1888. Ég hitti hann í desember
síðastliðnum og hafði þá heilsu
hans hrakað mikið frá því um
sumarið.
Þá sagði hann við mig að líklega
myndum við ekki sjást aftur. Oft
áður hafði hann sagt þetta þegar
ég kvaddi hann en alltaf hittumst
við aftur. En nú er afi genginn til
feðra sinna. Við sjáumst ekki meir,
allavega ekki í þessu lífi. Afi mun
nú hitta ömmu Jóhönnu en hún dó
árið 1965, 79 ára.
Mínar fyrstu minningar um afa
og ömmu eru frá því að ég var um
6 ára þá bjuggu þau á loftinu í
Uppsölum (Brekkugötu 15, Akur-
eyri). Stiginn upp til þeirra var
óskaplega brattur en það sem beið
uppi á loftinu var þess virði að
böðlast upp stigann. Það var alltaf
voru svo hlý og góð. Afi átti alltaf
suðusúkklaði í skrifborðinu sínu og
oft átti amma nýjar kleinur og
mjólk. Það voru notalegar stundirn-
ar sem ég átti hjá þeim á loftinu.
Þegar ég fór heim frá ömmu og
afa fékk ég alltaf suðusúkklaði í
smjörpappír í nesti. Þetta fannst
mér afar merkilegt.
Oft var þetta súkkulaði sparað
eins lengi og hægt var, það var
sérstakt afabragð af súkkulaðinu
og það var sérstök tilfinning að
borða það. Mér eru afar minnis-
stæðar stundirnar með afa og
ömmu á loftinu.
Amma dó þegar ég var 8 ára
þannig að stundirnar sem ég átti
með henni voru fáar en yndislegar.
í mínum huga er mynd ömmu afar
skýr, hún var írnynd hjartahlýju og
góðmennsku. Ég vildi að amma og
ég hefðum getað átt fleiri stundir
saman.
Eftir að amma dó hefur eflaust
verið tómarúm í lífi afa. Það er
alltaf erfitt að missa maka sinn og
sérstaklega þegar fólk hefur unnið
saman í gegnum súrt og sætt eins
og ég held að amma og afí hafí
gert. Gangur lífsins er að deyja
svo undarlegt sem það er. Þórberg-
ur Þórðarson segir í kwæðinu
En ef þú ferð á undan þér
yfri sælli veröld,
taktu þá á móti mér
með þín sálarkeröld.
Eflaust mun amma taka á móti
afa og mikið held ég að þau verði
ánægð að hittast á ný.
Alltaf var gott að koma til afa
og fá hjá honum suðusúkkulaði
eða konfekt. Afi þurfti alltaf að
Fæddur 15. febrúar 1930
Dáinn 18. febrúar 1990
í dag verður til grafar borinn
frá Garðakirkju Geir M. Jónsson
kjötiðnaðarmeistari. Hann fæddist
á Eskifirði 15. febr. 1930, sonur
hjónanna Marenar Jónsdóttur og
Jóns Guðnasonar verkamanns. Föð-
ur sinn missti hann sjö ára og var
þá tekinn í fóstur af föðurbróður
sínum, Sveini Guðnasyni ljósmynd-
ara, og konu hans, Gerðu Kristjáns-
dóttur. Um fermingaraldur fluttist
hann með þeim til Reykjavíkur,
þegar fóstri hans settist þar að dg
gerðist starfsmaður Trygginga-
stofnunar ríkisins.
Skömmu síðar hóf Geir matreiðsl-
unám hjá Axel Mogensen og vann
að því loknu sem matreiðslumaður
á skipum og víðar. Síðar hóf hann
nám í kjötvinnslu hjá Sigurði Steind-
órssyni hjá Sláturfélagi Suðurlands
og varð meistari í þeirri iðn. Hjá
félaginu vann hann svo í þrjátíu ár,
uns heilsan brást fyrir ári.
Geir var vel metinn í hópi starfs-
félaga sinna og um skeið formaður
í félagi kjötiðnaðarmanna. Nokkuð
sinnti hann stjórnmálum og gegndi
ýmsum trúnaðarstörfum fyrir Al-
þýðuflokkinn og Oddfellowa.
Geir kvæntist árið 1958 Maríu
Gestsdóttur frá Giljum í Hálsasveit,
hinni ágætustu konu. Bjuggu þau
fyrst á Miðsandi á Hvalfjarðar-
strönd, en fluttu síðan til Reykjavík-
ur. Síðustu tuttugu árin hafa þau
búið í Garðabæ.
Þeim Maríu og Geir varð fimm
eiga eitthvað smáræði til að gefa
þeim sem komu í heimsókn. Það
var hugurinn sem fylgdi gjöfinni
sem var svo mikilsverður að mínu
mati. Afi var góður maður og
reyndi að finna það góða í hveijum
manni. Hann vildi engum illt gera.
Hin síðari ár, eftir að ég flutti til
Reykjavíkur og hann fór á dvalar-
heimili, hélt ég alltaf sambandi við
hann. Ailtaf þegar ég fór til Akur-
eyrar var heimsókn til afa Tryggva
efst á blaði. Ég man að eitt sinn
er ég og Inda systir sátum á rúm-
stokknum hjá honum, fór hann
með vísur sem hann hafði samið
um hina ýmsu menn og konur. í
þessum vísum var sterk tilfinning
og mikið spaug. Við lofuðum hon-
um því að segja engum frá þessum
vísum. Þetta var leyndarmál okkar
þriggja. Svona var hann afi
Tryggvi, indæll og góður gamall
maður. Þegar ég kom síðast til
Akureyrar, í desember, heimsótti
ég hann í síðasta skiptið. Hann
hafði frétt af því að ég væri að
koma og vildi fá nákvæmlega að
vita hvenær ég kæmi í heimsókn.
Þegar ég kom til hans var hann
hálfsofandi en ég settist á rúmið
hjá honum, sagðist vera komin og
barna auðið og eru þau þessi: Þóra
Gerða hjúkrunarfræðingur, nú bú-
sett í Danmörku, gift Sigurði Inga
Gunnlaugssyni verkfræðingi;
Hrönn, búsett í Bandaríkjunum, gift
Charles Stout Ijósmyndara; Jón tré-
smiður, búsettur í París og kvæntur
þarlendri konu, Armelle Godene
viðskiptafræðingi; yngstir eru Gest-
ur háskólanemi og Sveinn við fram-
haldsskólanám, báðir í foreldrahús-
um.
Kynni okkar Geirs hófust þegar
hann kvæntist frænku minni og á
þau hefur engan skugga borið,
heldur hafa þau aukist og treyst
eftir því sem árin liðu, enda var
hann valmenni og ótrauður að
hjálpa upp á sakimar ef til hans
var Ieitað. Það var alltaf hressandi
að hitta Geir og spjalla við hann í
gamni og alvöru um vandamál
líðandi stundar eða jafnvel að ferð-
ast með honum skringilegar stað-
leysur handan raunveruleikans.
Snar þáttur í fari Geirs var bjart-
sýni á tilveruna og skemmtilegar
hugdettur, sem ef til vill vora ekki
alltaf að sama skapi raunsæjar, og
var hann þó meiri staðfestumaður
en margur kann að hyggja af laus-
legum kynnum. Það var hressandi
að rekast á Geir á fömum vegi, að
fá hann í heimsókn eða sitja kvöld-
stund á heimili þeirra hjóna og lofa
huganum að flögra ekki síst um
víðlendur landsins til fjalla, þar sem
hann var víða gjörkunnugur. Þegar
fundum okkar bar saman í síðasta
sinn og hann orðinn helsjúkur,
bragðum við á það gaman að ráð-
gera sumarferð um fjalllendið norð-
an Vatnajökuls. Þannig horfði hann
bjartsýnn til framtíðarinnar þó
kominn væri til efstu leita. Af
þeirri ferð verður ekkert og kannski
var hún bara helfró. Við áttum
nokkrar slíkar ferðir sameiginlega
og ég lít nú til baka til horfinna
sumra, þar sem höfð voru uppi
gleðimál og ef til vill dreypt á glasi
í góðkunningja hópi. Nú þegar leið-
ir skilur finnst mér að þessar stund-
ir hafi verið helsti fáar.
Um ævistarf Geirs er mér í raun-
inni fátt kunnugt. Störf hans lágu
fjarri mínum verkahring, og það
var að baki hversdagslegra starfa,
sem leiðir okkar lágu saman og
þar sem þau vora látin liggja í lág-
inni. En allt þykir rnér benda til
þess, að Geir hafi verið traustur og
vel metinn á sínum vettvangi, og
vel gerði Sláturfélagið við hann,
þegar heilsuna þraut og hann átti
ekki annan kost en að leggja starfs-
fan sínu í naust.
í dag fylgjum við Sigrún góðum
vini í hinstu för og þökkum sam-
fylgdina. Mig granar að minningu
hans muni oft skjóta upp í huga
okkar, bjartri og hressilegri eins og
notalegt að koma til þeirra, þau Afmælisdiktur:
PETTA ER HÚN...
„Dásamlegur
dugnaðarforkur! "
SIEMENS MK 4450 hrærivélin er engin venjuleg „hrærivél".
Hún hrærir, hnoðar, þeytir, blandar, brytjar, rífur, hakkar og
sker - bæði fljótt og vel.
Að hætti vestur-þýskra framleiðenda er hún einkar vel
hönnuð. Létt, lipur, hljóðlát og kröftug. Jafnauðveldlega og
að skipta um gír á vestur-þýskum sportbíl, skiptir þú henni úr
hakkavél í hrærivél og í grænmetiskvörn upp í blandara.
Hún^er draumaverkfæri í eldhúsinu. Fáðu þér (-eða
gefðug^ ) fjölhæfan dugnaðarfork í eldhúsið.
13.750,- krónur er heldur ekki mikið verð fyrir þennan líka
bráðlaglega dugnaðarfork. ítarlegur leiðarvísirog uppskrifta-
hefti á íslensku fylgja með.
j SMITH & NORLAND
NÓATÚNI 4 • Sími 28300
Geir M. Jóns-
son — Minning
hélt í hönd hans eins og alltaf.
Þegar hann vaknaði kom smábros
og hann spurði hvernig ég hefði
það og hvað væri að frétta. Hann
spurði hvort ég væri hamingjusöm
og hvort mér liði ekki vel. Ég
sagði það vera, þá kreisti hann
hönd mína og sagði: „Haltu í
hamingjuna." Svo sofnaði hann og
svaf smástund. Þegar hann vakn-
aði aftur sagðist ég þurfa að fara,
bað hann um að hafa það gott og
ef til vill hittumst við á ný. „Ekki
á ég nú von á því,“ sagði hann. í
þetta sinn var hann sannspár.
Afi hefur nú fengið hvíld. Hann
er farinn þangað sem við förum
öll. Sorgin er alltaf mikil þegar
ástvinur deyr en ég held að afi
hafi verið hvíldinni feginn.
Ég vil þakka afa Tryggva allar
þær stundir sem ég átti með honum
í gegnum árin, þær eru eftirminni-
legar. Afí var góður afi. Fari elsku
afi minn í friði.
Ég votta Laufeyju, Fiddu, Kidda,
pabba mínum, fjölskyldum þeirra,
börnum og barnabörnum mínar
innilegustu samúðarkveðjur.
Megi góður Guð styrkja okkur
öll við fráfall afa Tryggva.
Björk Jónsdóttir
maðurinn var allur. En innilega
samúðarkveðju viljum við senda
eiginkonu hans, börnum, tengda-
börnum og öðram aðstandendum.
Haraldur Sigurðsson
Kveðja
frá Sláturfélagi Suðurlands
Geir Marenó Jónsson starfaði hjá
Sláturfélagi Suðurlands óslitið frá
október 1959 til ágúst 1989, eða í
tæp 30 ár. Eftir að hafa starfað
sem nemi í kjötiðn hjá félaginu út-
skrifaðist hann vorið 1962 og starf-
aði sem kjötiðnaðarmaður í þess
þágu allt til ársins 1974 er hann tók
við stöðu verksmiðjustjóra í verk-
smiðju Sláturfélagsins á Skúlagötu
20 í Reykjavík. Geir var meistari í
sinni iðngrein og hefur hann á ferli
sínum skrifað uppá 62 sveinsbréf
kjötiðnaðarmanna sem hafa lært
kjötiðn undir hans handleiðslu. Það
lætur nærri að sé um þriðjungur
starfandi kjötiðnaðarmanna hér-
lendis.
Geir hefur jafnframt gert náms-
samninga við mun fleiri lærlinga
sem annaðhvort hafa ekki lokið
námi eða hætt. Það einkenndi störf
Geirs og starfsferil hversu umhugað
honum var um velferð fyrirtækisins
og starfsfólks þess. Hann tók m.a.
að sér að vera fararstjóri í ferðalög-
um á vegum starfsmannafélags
fyrirtækisins í mörg ár og var
mikill áhugamaður um ferðalög og
mjög fróður um hina ýmsu staði.
Ferðir þessar stuðluðu ekki hvað
síst að því að auka samheldni meðal
starfsfólksins.
Þrátt fyrir heilsubrest hin síðari
ár sinnti Geir starfi sínu af sam-
viskusemi og trúmennsku og sýndi
fádæma baráttuþrek í veikindum
sínum.
Hann er tvímælalaust einn af
þeim mönnum sem markað hafa
hvað dýpst spor í sögu Sláturfélags-
ins og stuðlað að farsæld þess og
virðingu.
Sláturfélag Suðurlands þakkar
Geir vel unnin störf í þágu félagsins
og vottar eftirlifandi eiginkonu
hans, börnum og öðrum aðstand-
endum samúð.
Steinþór Skúlason, forstjóri