Morgunblaðið - 27.02.1990, Page 15

MORGUNBLAÐIÐ ÞRIÐJUDAGUR 27. FEBRUAR 1990
15
Magnús Einar Sigurðsson
ástandi og gjalda nokkrum starfs-
mönnum sínum laun. Það er tæp-
tega í samræmi við þau markmið
sem sett voru í upphafi og raunar
alls óviðunandi.
Höfundur er prentsmiður.
Núlllausn gegn verkafólki
Lofta-
plötur
og lím
Nýkomin sending
Þ.ÞORGRfMSSON&C0
Ármúla 29, Reykjavík, sími 38640
eftir Magnús
Einar Sigurðsson
Jafnt og þétt breikkar bilið á
milli ríkra og fátækra í landinu.
Stéttaskiptingin verður stöðugt
augljósari. Samhliða þessu órétt-
læti er gengið á lýðræðisleg rétt-
indi og í raun gildir nú bann við
fijálsum kjarasamningum. Með
tilstyrk ríkisstjórnarinnar hafa
örfáir karlar úr svokallaðri for-
ustusveit verkalýðshreyfingarinn-
ar og samtökum atvinnurekenda
afnumið þau lýðréttindi að fólk
geti samið um kaup og kjör í
kjölfar nefndrar núlllausnar.
Vissulega má benda á jákvæða
þætti í núlllausninni, en hún tekur
alls ekki á því stórfellda misrétti
sem ríkir í þjóðfélaginu, þ.e. að
sumum er ætlað að lifa af 40
þúsund krónum á mánuði á sama
tíma og aðrir hafa úr hundruðum
þúsunda að moða.
Laun þurfa að vera í samræmi
við framfærslukostnað
Útaf fyrir sig er ekki óeðlilegt
að semja á svipuðum nótum og
gert hefur verið, en þá verða for-
sendur að vera á allt annan veg en
þær voru þegar gengið var frá
samningum. Til að slíkir samningar
séu réttlætanlegir þarf að ríkja
jöfnuður í þjóðfélaginu og laun
þeirra lægst launuðu þurfa að vera
í einhveiju samræmi við fram-
færslukostnað. Hér var hins vegar
samið um núlllausn í kjölfar stór-
felldra kjaraskerðinga og á sama
tíma og lægstu laun losa rétt 40
þúsund á mánuði og öllum ætti að
vera ljóst að þau þyrftu að vera um
100 þúsund. Auk þess er það opin-
bert leyndarmál að hópar í þjóðfé-
laginu velta sér uppúr aurum á
kostnað hinna. Morgunblaðið, þó
stórt sé, mundi tæplega duga ef
telja ætti upp allan ósómann, hér
verður því látið nægja að nefna
örfá dæmi: — Húsaleiguokrið
þekkja allir og vita að það fé er
svikið undan skatti auk þeirra þján-
inga sem það veldur leigutökum.
— Löglærðir rukkarar kýla vömbina
á kostnað ógæfusamra einstaklinga
og taka þúsundir fyrir að senda
þeim stöðluð innheimtubréf. —
Opinberir aðilar ala svo á ójöfnuðin-
um með því að láta þau verkefni
hafa forgang sem koma þeim lægst
launuðu síst til góða. Ástæðulaust
er að telja upp gæluverkefni stjórn-
málamannanna svo kunn sem þau
eru, en samtímis og þau hafa for-
gang eru börn og gamalt fólk á
vonarvöl, eiga í engin hús að
venda. Jafnvel heilbrigðismál eins
og tannlækningar eru að verða
forréttindi hinna ríku. Sem sagt
lengi væri hægt að nefna til sögunn-
ar dæmi um ranglætið í „velferðar-
þjóðfélagi okkar“, eins og það er
stundum kallað.
Áframhaldandi kauprán
Nýgerðir kjarasamningar eru
því blekking. Þeir eru samkomulag
örfárra karla um óbreytt ástand,
áframhaldandi kauprán, áfram-
haldandi stéttaskiptingu, áfram-
„Vissulega má benda á
jákvæða þætti í núll-
lausninni, en hún tekur
alls ekki á því stórfellda
misrétti sem ríkir í
þjóðfélaginu.“
og hvers sem vera skal. Enn og
aftur, ef verkalýðshreyfingin á að
geta sætt sig við einhverskonar
nú'llausn verða þær aðstæður að
vera fyrir hendi að lægstu laun séu
mannsæmandi og að jöfnúður sé
meiri í þjóðfélaginu en nú er.
Alþýðusambandið bákn
í kjölfar þessara döpru atburða
á þorra er ekki óeðlilegt að sú
hugsun vakni að lýðræðið sé ekki
svo mikið lýðræði þegar allt kemur
til alls. Ef til vill förum við ekki
betur með valdið en þeir í útlöndum.
Er ekki orðið nauðsynlegt að tak-
marka þann tíma sem menn fá að
sitja á valdastólum í ljósi þess hve
valdið er skemmandi húsbóndi.
Líklega eru útskiptingareglur
Kvennalistans eitthvað sem gæti
komið verkafólki og verkalýðs-
hreyfingu til góða og reyndar fleir-
um. Spurningin er ef til vill ekki
síður sú hvort ekki þurfi að breyta
uppbyggingu verkalýðshreyfingar-
innar. Er tímabært að dusta rýkið
af hugmyndum Viimundar heitins
Gylfasonar og félaga hans í Banda
lagi jafnaðarmanna um að færa
samningsréttinn til vinnustaðafé-
laga?
Eitt er víst að brcytinga er þörf,
Alþýðusamband íslands, verkalýðs-
hreyfingin, er í dag bákn sem
hvorki er fært um að veija né bæta
hagsmuni verkafólks. Það þjónar
nú því einu að viðhalda óbreyttu
er þjónusta sem gerir fjármólastjórum, gjaldkerum og
LANDSBANKANS ser)dimönnum fyrirtækja lífið léttara. Með því að tengja
tölvu fyrirtækisins við BOÐLÍNUNA hefur fyrirtækið i raun opnað sinn eigin afgreiðslustað í bankanum, sem er inni
á skrifstofu fyrirtækisins. Með BOÐLÍNUNNI er hægt að millifæra af eigin reikningi á hvaða reikning sem er i hvaða
banka sem er, og greiða þannig t.d. alla gíróseðla, víxla, skuldabréf og laun án þess að fara í banka. Jafnframt á
fyrirtækið aðgang að fjölbreyttum upplýsingum um stöðu sína í bankanum og ýmiskonar annarri þjónustu. Hugaðu strax
að BOÐLÍNU Landsbankans og mánaðamótin verða léttari. Allar
nánari upplýsingar fást í bæklingi sem liggur frammi í næsta Landsbanka.
Landsbanki
íslands
Banki allra landsmanna
haldandi upplausn, vonleysi og
vanlíðan á heimilum verkafólks þar
sem hver dagur er stöðug barátta
um að ná endum saman. Verkalýðs-
forusta sem hampar núlllausn við
slíkar kringumstæður veldur ekki
því verkefni sem henni var ætlað
að standa vörð um, hagsmuni verk-
afólks. Slík verkalýðsforusta er
fórnarlamb valdhrokans og hefur
misst sjónar á því háleita markmiði
að koma á þjóðfélagi jafnréttis og
bræðralags. Verkalýðsforusta sem
sest undir árar með atvinnurekend-
um við þær aðstæður sem verka-
fólk býr við hefur fyrirgert rétti
sínum og ber að taka hatt sinn og
staf. Ugglaust þarf þó meira til að
svo verði, en þessi tilmæli. Mann-
legt eðli er sjálfsagt svipað hér og
annars staðar og við erum að upp-
lifa það daglega hvernig valdið fer
með þetta eðli. Hvernig menn í
skjóli valdsins leyfa sér eitt og
annað í nafni lýðræðis, sósíalisma