Morgunblaðið - 27.02.1990, Síða 34

()>!<!L JIAUiiaa'? .?!i iI'JOAGUViCW QIQ/uiqvnJDÍfOM
;7 MORGUNBCAPIÐ 'ÞRIÐJUDAGUR 27/FEBRÚAR~Í990
Hjördís Jóns-
dóttír - Minning
Fædd 1. febrúar 1915
Dáin 16. febrúar 1990
Hjördís Jónsdóttir, sem lézt þann
16. þ.m., var tengdamóðir dóttur
minnar og í þeim fjölskyldutengsl-
um, sem þannig myndast, kynntist
ég Hjördísi og hafði af henni þau
kynni að mér verður þessi látna
kona jafnan minnisstæð og þar af
þessar línur hér. Við giftingu bama
tengjast tvær fjölskyldur oft ólíkar
og aðstæður einnig. Það reynir jafn-
an mest á konurnar í þeim fjöl-
skyldutengslum. í þeim efnum
dönsum við eiginmennimir mest
eftir þeirra nótum.
Ekki er það óalgengt að öðra
hvora tengdaforeldrinu eða báðum
finnist, að það verði að hlutast tii
um gang mála og haldi til síns
bams, og verði þá af metningur eða
rígur.
Það er mér eiður sær, að við hjón
höfum nokkum tíma fundið í tutt-
ugu áram kynnum ástæðu til
ágreinings við hjónin á Lynghaga
24, Hjördísar heitinnar og manns
hennar, Ólafs Jónssonar, eða á
nokkum hátt mislíkað þeirra fram-
koma í þessum tengdum og vora
þó tengslin allmikil, bæði bein og
óbein. Hvort tveggja foreldrið hafði
daglegt samband við heimili barna
sinna og barnabörnin heimsóttu á
víxl „Lynghaga-afa og ömmu og
Tunguvegs-afa og ömmu“.
Nú er það ekki svo að ég van-
meti hlut minnar konu í þeirri frið-
semd sem ríkti í þessum fjölskyldu-
tengslum, en þó fannst mér oft og
kona mín var sama sinnis, að andi
Hjördísar heitinnar svifi þarna yfir
þeim tengslum. Það fylgdi þessari
konu friður.
Við urðum aldrei vör við annað
í okkar garð en velvilja og ekki
heldur að á nokkum hátt héldu
þessi hjón meira til sonar síns en
dóttur okkar. Það virtist ekki hall-
ast á um væntum þykjuna.
Þessa kalla ég vert að minnast,
því að heldur mun fátíð svo alger
sátt með fjölskyldum í áratuga sam-
skiptum að ekki sé að minnast
nokkurs ágreiningsefnis.
Annað var það í kynnum mínum
af Hjördísi heitinni, sem mér fannst
einstakt, og það var, að ég minnist
þess ekki, að hún legði illt orð til
nokkurs manns. Það mátti stundum
merkja hvað henni var slíkt tal
ógeðfellt, að það kom eins og sárs-
aukasvipur á hana, ef henni fund-
ust orð falla illa til einhvers, og hún
flýtti sér að eyða slíku tali með
orðum eins og „það er nú ekki allt-
af allt að marka sem sagt er“, og
svo reyndi hún að leiða talið á ann-
an veg. Kannski hefur hógværð
Hjördísar í tali orðið mér athyglis-
verðari en öðram vegna þess hve
ólíkur talsmáti hennar var mínum
eigin.
Það sem hér er sagt að ofan era
fyrir mér hlutlæg dæmi um gerð
hinnar látnu konu og þeim þurfi
ekki að fylgja nein lýsingarorð.
Gott fólk er ævinlega skynsamt
fólk. Það leiðir af sjálfu sér að þeir
eiginleikar hljóta að fylgjast að, og
Hjördís heitin var skynsöm kona
og fróð, einkum í ættum, og sjálf
var hún vel ættuð kona. Foreldrar
hennar vora hjónin Elín Ólafsdóttir
og Jón Júlíus Pálsson. Jón var af-
greiðslumaður í verzlunum í
Reykjavík og síðustu árin í Duus-
verzlun. Hann var málamaður frá-
bær og nam í sjálfsnámi margar
tungur. Jón var kenndur við Mels-
hús, en það býli stóð þar sem nú
er norðurendi kirkjugarðsins við
Hólavallagötu. Þar bjó hann sjálfur
og hans foreldri. Móðir hans var
reykvískrar ættar, en faðir hans
ættaður austan úr Ölfusi. Ekki kann
ég að rekja ættir Jóns, þær era of
sunnlenzkar fyrir mig, en á móður-
ætt Hjördísar kann ég að hluta
nokkur deili, enda þar auðrakið.
Elín var dóttir hjónanna Guðrúnar
Zoega og Ólafs útvegsbónda Jó-
hannessonar á Akranesi. Faðir Guð-
rúnar var Tómas Zoéga, hálfbróðir
Geirs útgerðarmanns, sem
samtímamenn nefndu annan föður
Reykjavíkur. Tómas Zoéga fórst á
bezta aldri við 13da mann á báti
sínum á leið til Reykjavíkur í nóv-
ember 1862.
Tómas er athyglisverður í sög-
unni fyrir það hversu kynsæll hann
reyndist; útaf honum er komið
margt ágætra og kunnra manna.
Þeirra kunnastir munu nú, Geir
Hallgrímsson og Jóhannes Zoéga
hitaveitustjóri, en Tómas var lang-
afi þeirra beggja.
Ætli það megi ekki kallast ættar-
einkenni Zoéga, að þeir sóu menn
friðsamir. Þeim bregður víða fyrir
í athafnasögu þjóðarinnar, en era
þar lítið orðaðir við illdeilur. Að
útliti eru ættareinkenni Zoéganna
sterk. Þar er margt um hávaxið
fólk og rauðbirkið. Hjördís heitin
bar mikinn svip af Zoégum, og svo
er um Sverri bróður hennar, deildar-
stjóra hjá Skeljungi.-Hjördís átti tvö
bræður, og er annar Sverrir, en
hinn var Gunnar, verzlunarmaður,
og er hann látinn fyrir nokkrum
árum. Dóttir Gunnars, Sigríður, ólst
upp hjá Hjördísi og Ólafi og varð
ekki annað fundið en að hún nyti
sama atlætis og synir þeirra, þeir
eru báðir lyfjafræðingar. Jón er
kvæntur Elsu K. Ásgeirsdóttur,
meinatækni, og eiga þau hjón þijú
börn. Ólafur Ölafsson er kvæntur
Hlíf Þórarinsdóttur, læknaritara,
og eiga þau hjón einnig þijú böm.
Fósturdóttirin, Sigríður Gunnars-
dóttir, kennari, er gift Helga Gunn-
arssyni hagfræðingi og eiga þau
hjón tvo drengi.
Maður Hjördísar heitinnar, Ólaf-
ur rafvirkjameistari Jónsson, er
kunnur Reykvíkingur, bæði vegna
starfa síns og fyrirtækja sem hann
hefur rekið, og þá eru og þeir marg-
ir, sem muna hann í kappasveit
Víkings, þegar Víkingur varð
Reykjavíkurmeistari 1940. Þegar
fiskiflotinn var að væðast fiskileit-
artækjum og rafeindasiglingatækj-
um kom Ólafur mikið við sögu, sem
innflytjandi á Elac-tækjum og sem
viðgerðarmaður, og þótti þar flest-
um mönnum röskari og klárari og
minnast hans margir útgerðar- og
skipstjórnarmenn víða um land frá
þeim árum. Þegar Ólafur tók að
letjast í sínu erfiða starfi í þjónustu
við fiskiflotann settu þau hjón upp
verzlun með sjónvarps- og útvarps-
tæki, Radíóhúsið. Hjördís heitin
vann mikið við verzlunina. Um
starfsferil Hjördísar annan eftir að
börnin komust á legg er mér það
kunnugt að hún starfaði mikið hjá
Rauða krossinum og það starf féll
vel að eðli hennar.
Söknuður Ólafs hlýtur að vera
mikill svo samrýnd sem þau hjón
virtust og með þeim einstakt sam-
lyndi. Aldrei heyrði ég að þeim yrði
að orðum í nokkru efni. Það var
engu líkara en þau kepptust um
að láta að hvors annars vilja og
óskum. Kona mín sá um að benda
mér á þennan hátt í hjónalífi
Hjördísar og Ólafs.
Ekki er það á nokkurs manns
færi að setja sig í annars manns
spor í sorg og eftirsjón ástvinar.
Þótt ég sakni þessarar góðu konu,
þá er langur vegur frá því, að ég
geti túlkað söknuð eiginmannsins
né annarra ástvina, og reyni það
ekki. Aðeins get ég fullyrt að miss-
ir eiginmanns, barna, tengdabarna
og barnabarna.er mikill.
Ásgeir Jakobsson
Það er margt sem sækir á hug-
ann, þegar manneskja, sem manni
þykir innilega vænt, um fellur
óvænt frá, og því verður ekki lýst
í fáeinum kveðju- og þakklætisorð-
um.
Ég og fjölskylda mín höfum mik-
ils að sakna við fráfall tengdamóður
minnar, Hjördísar Jónsdóttur. Ljúf-
mennska hennar og umhyggja fyrir
barnabörnunum var einstök. Hún
hafði alltaf tíma fyrir barnabörnin
og þá ánægðust, þegar þau voru öll
í kringum hana, enda þótti þeim
þar eftir vænt um Lynghagaömmu.
Mér sjálfri var tengdamóðir mín
mikils virði. Ég mætti aldrei nema
elskulegheitum af hennar hálfu og
t
Elskulegur faðir okkar og tengdafaðir,
GUÐMUNDUR HELGASON,
Akraseli 18,
Reykjavík,
andaðist í Vífilsstaðaspítala 26. febrúar.
Helgi Magnússon, Guðrún Björnsdóttir,
Ágústa Magnúsdóttir, Gunnar Gunnarsson,
Ástrós Guðmundsdóttir, Páll Björgvinsson,
Eygló Guðmundsdóttir, Bragi Kristinsson,
Magnea Guðmundsdsóttir, Guðmundur Símonarson.
t
Þökkum innilega auðsýnda samúð við andlát og útför móður
okkar, tengdamóður, ömmu og langömmu,
KRISTRÚNAR BERNHÖFT.
Áslaug Bernhöft, Jón B. Þórðarson,
Lára M. Bernhöft,
Birgir Bernhöft, Sigríður Á. Bernhöft,
barnabörn og barnabarnabörn.
Þökkum af alhug auðsýnda samúð og vinarhug við andlát og útför
SÉRA RÓBERTS JACK,
Guð blessi ykkur öll.
Vigdis Jack,
Bergdís Sigmarsdóttir,
Niilo Renikanen,
Sigrún Baldursdóttir,
Skúli Torfason,
Guðmundur Sigþórsson,
Bjarni Stefánsson,
Anna Gunnarsdóttir, •
Davfð Jack,
Maria Jack,
Róbert Jón Jack,
Ella Kristin Jack,
Anna Jack,
Jónfna Guðrún Jack,
Sigurður Tómas Jack,
Sigurlfna Berglind Jack,
Elfn Guðmundsdóttir,
barnabörn og barnabarnabarn
t
Eiginkona mín, móðir okkar, tengdamóðir og amma,
HJÖRDfS JÓNSDÓTTIR,
Lynghaga 24,
verður jarðsungin frá Dómkirkjunni í Reykjavík þriðjudaginn 27.
febrúar kl. 13.30. Þeim, sem vildu minnast hennar, er vinsamleg-
ast bent á Kvennadeild Rauða kross íslands, Öldugötu 4, sími
28222.
Ólafur Jónsson,
Jón Ólafsson, Elsa K. Ásgeirsdóttir,
Ólafur Ólafsson, Hlff Þórarinsdóttir,
Sigrfður Gunnarsdóttir, Helgi Gunnarsson
og barnabörnin.
t
Útför móður minnar og tengdamóður,
BJARNEYJAR FRIÐRIKSDÓTTUR,
verður gerð frá Dómkirkjunni miðvikudaginn 28. febrúar kl. 13.30.
Sigurður P. Sigurjónsson,
Hulda Lárusdóttir.
t
Frænka mín,
ÞÓRUNN BENEDIKTSDÓTTIR,
andaðist á Droplaugarstöðum 24. febrúar.
Stefán Jón Björnsson.
Lokað í dag, þriðjudaginn 27. febrúar, vegna jarð-
arfarar HJÖRDÍSAR JÓNSDÓTTUR.
Radiohúsið sf.,
Skipholti 9.
ekki var það síður styrkur að hún
sá alltaf björtu hliðarnar og lagði
ævinlega gott itt til allra mála.
Fátækleg kveðjuorð min ná
skammt til að lýsa söknuði mínum
og minnar fjölskyldu. Minningarnar
um tengdamóður mína geymum við
öll með okkur ævilangt.
Elsa K. Ásgeirsdóttir
Eldur er bestur
með ýta sonum
og sólar sýn,
heilyndi sitt
ef maður hafa náir
án við löst að lifa.
(Hávamál)
Þessi forna en þó síunga speki
Hávamála kemur mér í hug þegar
ég hugsa um Hjördísi vinkonu mína
sem lést föstudaginn 16. febrúar sl.
Að kunna að meta hin einföldu
gæði, heimilishlýjuna, heilbrigði og
að lifa vammlausu lífi gætu hafa
verið einkunnarorð hennar.
En hún kunni líka að meta fleiri
verðmæti svo sem góða tónlist og
leiklist og eiginlega allt hið fagra
sem lífíð hefur upp á að bjóða.
Hjördís var fædd á Ákranesi
þann 1. febrúar 1915. Foreldrar
hennar vora Jón Júlíus Pálsson
verkamaður og kona hans, Elín
Ólafsdóttir. Hún fluttist snemma til
Reykjavíkur og ólst upp á Ránar-
götu. Hjördís eða Dísa eins og ég
kallaði hana var eiginlega hreinn
Vesturbæingur því að allan sinn
búskap bjó hún í Vesturbænum.
Hjördís var ung að árum þegar
faðir hennar lést, Elín móðir hennar
stóð þá uppi ekkja með þrjú börn,
Hjördísi elsta og bræðurna Sverri
eða Gunnar. Um framhaldsnám
varð því ekki að ræða en henni tókst
að afla sér staðgóðrar menntunar
í einkatímum því að hún var gædd
góðri greind. Elínu tókst að koma
börnum sínum vel til manns. Syn-
irnir Sverrir og Gunnar stunduðu
skrifstofu- og viðskiptastörf, Sverr-
ir hjá Skeljungi _ en Gunnar hjá
Nathan & Olsen. Ég minnist Elínar
sem elskulegrar og virðulegrar
konu sem tók mjög vel á móti okk-
ur vinkonum Dísu.
Dísa stundaði ýmis störf áður en
hún gifti sig, m.a. við afgreiðslu
og um hríð var hún á skrifstofu hjá
Ólafi Þorgrímssyni hæstaréttarlög-
manni.
Hjördís giftist 2. júlí 1947 eftirlif-
andi manni sínum, Ólafi Jónssyni
útvarpsvirkj ameistara.
Ólafur var hið mesta ljúfmenni.
Það voru þvi samhent hjón sem
hófu búskap og bjuggu þau sér
gott og fallegt heimili. Þau eignuð-
ust tvo syni, þá Jón og Ólaf, Sem
báðir era lyfjafræðingar.
Kona Jóns er Elsa Ásgeirsdóttir
meinatæknir og eiga þau þrjú börn.
Kona Ólafs er Hlíf Þórarinsdóttir
læknaritari og þau eiga einnig þrjú
börn. Ólafur er auk þess að vera
lyfjafræðingur kunnur listdansari
og hefur oft tekið þátt í leik- og
danssýningum Þjóðleikhússins.
Snemma á búskaparárum Ólafs
og Dísu urðu veikindi í fjölskyldu
Gunnars bróður Dísu þess vald-
andi, að þau tóku í fóstur dóttur
hans, Sigríði Gunnarsdóttur, hún
var þá aðeins ársgömul. Sigríður
Btómastofa
Friöfinns
Suðurlandsbraut 10
108 Reykjavík. Sími 31099
Opið öll kvötd
til kl. 22,-einnig um helgar.
Skreytingar við öll tilefni.
Gjafavörur.