Morgunblaðið - 10.01.1993, Blaðsíða 27

MORGUNBLAÐIÐ
SAMSAFNIÐ
««AÍ> .. uv ..V1
ÍGUR 10. JANÚAR 1993
B
27
Álfakóngurinn, Ólafur Magnússon frá
Mosfelli, og álfadrottningin, Ingigerð-
ur Gísladóttir kvenskátaforingi,
ásamt hirðmeyjum.
Unnur Arngrímsdóttir og Hermann
Ragnar Stefánsson í fararbroddi
blysfarar, en þau stjórnuðu jafnframt
álfadansinum.
Reykvíkingar
flykktust þús-
undum saman á
Melavöilinn til
að taka þátt í
þrettándagleð-
inni.
SÍMTALIÐ...
ER VIÐ ÍNU GISSURARDÓTTUR DEILDARSTÝRU
OfiirUtU spenna
26411
Happdrætti Háskólans.
— Góðan dag, þetta er á Morg-
unblaðinu, Kristín Maija Baldurs-
dóttir, gæti ég fengið tala við þann
sem hefur með happaþrennu að
gera.
Ég skal gefa þér sambandi við
ínu Gissurardóttur, augnablik.
Halló.
— Komdu sæl ína, þá er komið
að skuldadögunum.
Nú,nú.
— Þannig er, að ég kaupi eina
happaþrennu vikulega, en fæ aldrei
nokkurn einasta vinning.
Komdu bara og kauptu hjá mér.
— Já ég get það svosem, en nú
er nýtt happdrættisár að hefjast,
bíddu hvað er happaþrennan búin
að vera lengi í gangi?
Síðan 1987.
— Allt í lagi, þegar þið byrjuðuð
með happaþrennuna heyrði ég
stöðugt rd fólki sem var að fá vinn-
ing, nú heyri ég aldrei af neinum.
Hvemig stendur á því?
Fólk er bara hætt að segja frá
því. Það keypti áður fleiri miða í
einu, og fékk þá oftar minni vinn-
inga.
— Eru menn farnir að passa upp
á aurana?
Já það held ég. En það er alltaf
jöfn sala.
— Jæja, en
þetta veldur
mér áhyggjum.
Hver em eigin-
lega vinnigs-
hlutföllin?
Það kemur
vinningur á
sjötta hvern
miða. Það eru
50% vinning-
slíkur.
— 50% vinn-
ingslíkur! Og ég
fæ aldrei neitt?
Þú hlýtur
bara að vera á
röngum stöð-
um.
— Einmitt, nú fer þetta út í
bunkum til söluaðila, getur verið
að í sumum bunkum sé aldrei vinn-
ingur?
Nei, af og frá. Við vitum ekki
hvar stóru vinningamir era, en það
era staðlaðir vinningar í hveiju
búnti. Við fáum miðana frá virtu
fyrirtæki úti í Bretlandi sem fram-
leiðir happdrættismiða fyrir ríkis-
happdrætti út um allan heim. Þar
fer allt fram eftir settum reglu.
Annars sérðu vinningsmöguleikana
á bakhlið miðanna.
— Ég hélt kannski að vinnings-
hlutföll hefðu breyst.
Alls ekki, við höfum meira að
segja aukið litlu vinningana.
— Jú jú, allir 50 kallarnir, þið
stórgræðið á þeim.
Kannski, en það er þó vinning-
ur. Það fylgir þessu nú ofurlítil
spenna í grámyglu hversdagsleik-
ans.
— Rétt er það, en hvemig spilar
þú?_ Kaupirðu happaþrennu?
Ég kaupi hana aðallega til að
gefa. Nota hana sem merkimiða á
afmælisgjafír og á jólapakka. Ann-
ars spila ég lítið sjálf. Ég á tvo
einfalda miða í happdrættinu og
er dálítið dijúg að vinna á þá.
— Geturðu sagt konu sem fær
aldrei neitt
hvemig best er
að haga sér í
þeim efnum?
Ég fékk
þetta númer í
fyrra sem ég er
alltaf að vinna
á. Þetta er sí-
manúmerið
sem var á
æskuheimilinu
mínu.
— Nú já, svo
það er galdur-
inn. Ég ætla að
athuga þetta
betur og þakka
þér fyrir spjall-
ið.
Morgunblaðið/Sverrir
Elísabet Erlendsdóttir, 96 ára. Jenný Guðmundsdóttir, 93 ára.
Tværaldnarí
Hajharfirði
Inýútkominni ljóðabók eftir Þor-
geir Ibsen skólastjóra í Hafn-
arfirði eru tvö ljóð um sæmdar-
konur, sem allir fullorðnir Hafn-
firðingar þekkja. Elísabet Er-
lendsdóttir var í áratugi bæjar-
og skólahjúkrunarkona í Bama-
skóla Hafnarfjarðar er síðast varð
Lækjarskóli og Jenný Guðmunds-
dóttir var ljósakona í sama skóla.
Allir krakkar sem uxu upp í Firð-
inum þekktu því Elísabetu og
Jenný. Við birtingu á afmælisljóð-
unum til þeirra, vaknaði spurning-
in: Hvar ætli þær séu nú?
Við hittum þær báðar enn í
Hafnarfírði, Elísabetu á Sólvangi
og Jenný á DAS. Elísabet orðin
HVAR
ERU ÞAU
NÚ?
Elísabet Erlendsdóttir ogJenný
Gudmundsdóttir
96 ára og Jenný 93. En hressar
og viðræðugóðar. Báðar sögðu
þær að alltaf væri að gefa sig
fram við þær fólk, sem á sínum
tíma var f skólanum hjá þeim.
Andlitin séu kunnugleg en nöfnin
oft horfín. Ekki að furða, því síð-
ast meðan Bamaskólinn var bara
einn, voru í honum um 1.000 böm.
Elísabet var mjög virk í bæjar-
lífinu frá 1940 og fram yfir 1970.
Sem bæjarhjúkrunarkona sást
hún stöðugt á ferðinni um bæinn
í svörtu kápunni sinni að líkna
og græða. Þegar sú bjánalega
spuming var borin upp við hana
hvernig vinnudagurinn hefði ver-
ið, sagði hún einfaldlega: Maður
vann alla daga, helgidaga og jafn-
vel jóladaga. Maður þurfti ekki
að eiga nein spariföt." Hún bætir
við að fátæktin hafi verið alveg
ömurleg. Hún man eftir heimili
þar sem börnin þurftu að vera í
bólinu meðan þvegið var af
þeim.„Þegar þetta fólk fór að
komast f álnir, þá gleymdi það
þessu öllu og það var gott að svo
var.“ En meðfram bæjarhjúkrun-
inni var Elísabet í fullu starfi sem
skólahjúkrunarkona. Ljósaböð og
lýsisgjafir voru þáttur í starfinu
til þess^ að forða bömunum frá
kvefí. í tíð þeirra Elísabetar,
Jennýar og Þorgeirs Ibsens hvarf
hornösin, eins og Eiríkur Björns-
son skólalæknir hafði orðað það.
Elísabet segir mér að hún hafi
fyrrum keypt Morgunblaðið og er
nú aftur orðin áskrifandi og ies
helstu fréttimar. Um hana segir
m.a. í ljóðinu:
Við heilsugæslu bæjarins bama
buðust þér aldrei launin há.
Þig einu gilti, en þaust um þama,
er þörfin knúði og mikið lá á.
Jenný Guðmundsdóttir var frá
1947 ljósakona í barnaskólanum
eða ljósamamma eins og krakk-
arnir kölluðu hana. EðS eins og
haft var á orði um hana, að áreið-
anlega hefði enginn Hafnfírðingur
séð jafn marga bera bossa. „Ég
var með börnin i ljósaböðum þar
til þau voru orðin 10 ára og kom
fyrir að komið var til okkar utan
úr bæ með ung börn,“ segir hún.
Og krakkamir hlökkuðu til að
fara í böðin til ljósamömmu til að
heyra sögur. „Eg lét þau aldrei
fara út í frímínútur svo þeim kóln-
aði ekki við að koma út úr hitan-
um og þá þurfti að hafa ofan af
fyrir þeim, láta þau syngja, fara
í leiki eða hlusta á sögu,“ segir
hún til skýringar. Oft las hún þá
ljóð, því hún hefur alla ævi verið
ljóðelsk. Kann mörg falleg ljóð
og les enn upp á skemmtunum
fyrir aldraða. „Ég er svo heppin
að geta lesið með hægra auganu,
þótt það vinstra hafi ekki komið
að gagni í tvö ár. Svo mér er al-
veg borgið," segir hún. Það var
því ekki undarlegt þótt Jenný
færi síðustu starfsárin sín til
starfa í skólabókasafninu eftir að
ljósaböðin voru lögð niður vegna
þrengsla f skólahúsinu.
Jenný lætur vel af dvölinni á
Dvalarheimili aldraðra sjómanna,
þar sé svo mikið öryggi og svo !
margt gert fyrir fólkið. Hún
kveðst taka þátt í öllu sem er á
boðstólum. Ekki er erfítt að sjá
að börnunum hefur liðið vel í ná-
vist þessarar hlýlegu konu, sem
brosir svo glaðlega. „Já, ég er
yfírleitt alltaf glöð. Það er mikil
guðsgjöf að geta verið glaður,"
segir hún. Þó fór hún ekki var-
hluta af áföllunum í lífinu, varð
ung ekkja og missti einkasoninn,
eins og kemur fram í ljóði Þor-
geirs, sem segir m.a.:
Oss gleður að sækja þinn fagna-fund
og flytja þér afmælisbraginn,
því enn ertu em og létt í lund,
þótt liðið sé mjög á daginn.
Þú þekkir vel skin og skúr í bland,
þig skáru oft hjartasárin,
en ekki þig bugaði bölið grand,
þú brostir í gegnum tárin.
I