Alþýðublaðið - 10.05.1959, Blaðsíða 4

Alþýðublaðið - 10.05.1959, Blaðsíða 4
Jtgefandl: AlþýSuflokkuriim. Ritstjórar: Benedikt Gröndai, Gísli 3. Ást- þórsson og Helgi Sæmundsson (áb). Fulltrúi ritstjórnar: Sigvaldi Hjálmars- son. Fréttastjóri: Björgvin Guömundsson. Auglýsingastjóri Pétur Péturs- ion. Ritstjórnarsímar: 14901 og 14902. Auglýsingasími: 14906. Afgreiðslu- Hmi: 14900. ASseíurr AlþýSuhúsið. PrentsmiSja AlþýSubl. Hverfisg. S-10 SmáflÆmr ®g, kjördœmi ¦ ' ¦ KJÖRDÆMÁMÁLIÐ er nú á lokastigi. Þar með hefur þjóðin stigið veigamikið skref í áttina til aukins réttlætis milli borgaranna og skapað grundvöll fyrir heilbrigðari stjórnmálum í framtíð iani. Alþýðuflokkurinn fagnar þessum atburðum og trúir því, að þeir muni verða þjóðinni til mikill- ar blessunar. Fá mál hafa verið meira rædd í meðferð al- þingis, og haf a andstæðingar þess tínt til ærið marg víslegar mótbárur, ánþess að koma fram með nokkr ar svo veigamiklar röksemdir, að breytt hafi gangi málsins. Hitt mun sönnu nær, að Framsóknar- jnönnum hafi Jþótt minnka byr í seglum sínum, þeg <ar þjóðin fé'kk að sjá frumvarpið fullgert og heyra röksemdir þeirra þriggja fiokka, sem að því síanda. Því er haldið mjög fram, að þetía sé aðeins skref á lengri leið og sé ætlunin að gera landið síðar að einu kjördæmL Enginn skyldi spá fyrir um það í dag, hvaða breytingar þarí að gera í framtíðinni yegna fjölgunar þjóðarinnar og hugs anlegra breytinga á byggð landsins. Hitt er ó- hætt að fullyrða, að engin áform eru uppi í dag um að gera landið að einu kjördæmi og það er mjög ólíklegt að þróunin stefni í þá átt í fram- tíðinni. Alþýðuflokkurinn hefur algerlega sagt skilið við hugmyndina um eitt kjördæmi, og tekið upp hina gömlu varatillögu Jöns Baldvinssonar og.ann arra forystumanna flokksins, sem nú er verið að lögleiða á alþingi, Fyrir þessu eru gildar ástæður. Það er ekkert launungarmál, að flokkarnir þrír, eem undirbjuggu kjördæmamálið og flytja það, rannsökuðu ítarlega þá hættu, sem kann að vera á é.eðlilegri fjölgun smáflokka. Þeir ræddu en iiurfu frá að hafa um þetta sérstök akvæði, eiras og tíðkast í Þýzkalandi, enda felst í hinni.nýju kjörr- dæmaskipun okkar. mikil takmörkun á smá- fílokkum. Nýr flokkur verður að fá 15-—20% at- Itvæða. Þetta er í 'sjálfu sér mjög mikil-takmörkun. *|(æri landiðhins vegar eitt kjördæmi, þyrfti sem B.æst sextugasta hluta kjósenda, eða samtals um 150.0 atkvæði á-öllu landinu til að koma manni á jþing. Það er allt annað mál og skapar meiri freist- iagu til framboða f lokksbrota. Þetta er ein af mörgUm ástæðum til þess, að nií •er enginn áhugi á að gera landið eitt kjördæmi. Hin xiýj-u, stóru kjördæmi mundu reynast lyftistöng hvert fyrir sinn landshluta, fólkið mun sjálft velja tiingmannsefnin og það mun skapast.heilbrigður œetnaður milli kjördæmanna. Hér er fundin far- •sæl lausn, sem ætti í aðalatriðum að duga þjóðinni lengi og vel. Kirkjuþáttur Uppstigning Krists og mannkynssagan GUÐSPJÖLLIN skýra svo frá, a8 um fjörutíu daga tíma- bil hafi hinn upprisni Drott- inn haft samneyti við læri- syeina sína. Þá er það eitt sinn, að hann hverfur þeim í skýi, Postulasagan kemst þannig að orði, að hánn hafi: verið uppnuminn til himins að þeim ásjáandi. Að vísu má ekki skilja þetta^svo, að Jesús hafi hvorki viljað né getað. birzt mönnum síðan hann „sté upp til himna", því að hann birtist t.d. postulanum Páli utan við hlið Damaskusborgr ar. Á öllum öldum hafa verið til menn, sem trúðu því, að Kristur hefði vitrazt þeim í sýn. En uppstigningardagur- urinn markar samt tímamót, því að fram að þeim degi virð- ist Kristur hafa dvalið með Iærisveinum sínum eða komið til -þeirra dag eftir dag, ekki aðeins sýnilegur, heldur einn- ig áþreifanlegur; Hinir fjörutíu dagar eftir upprisuna eru. eins konar á- framhald af jarðvist Jesú í, holdinu, en eftir upprisuna hefur hann tekið það sæti, sem hann hefur til daganna enda. Pétur postúli orðar þetta þannig: „TJþpstiginh til himna situr hann Guði á hægri hönd, en englar, völd og kraftar eru undir hann lagðir." (I.Pét.3.22.) í jarðvist sinni er Jesús háð ur margs konar takmörkun- um. Mannleg tilvera hans er niðurlægingartímabil, sem endar á auðmýkingu krossfest ingarinnar. Eftir upprisu og uppstigningu er hann hafinn upp til sinnar sönnu tignar. Honum er gefið allt vald á himni og jörðu. Hann starfar ekki lengur í sérstöku landi eða meðal sérstakrar þjóðar á jörðunni, heldur er hann alls staðar nærri í guðdóms- va-ldi sínu, og óllum ofar, bæði mönnum og englum. Trúin á Krist sem upprisinn og uppstiginn Drottin hefur áhrif á skoðanir kristinna manna á baráttu kristninnar á jörðunni, og skoðanir þeirra á mannkvnssögunni yfirleitt. Guðsríkið á jörðunni er ekki undir stjórn manna, heldur Dro*tins. Sieur guðsríkisins oe s'euT fagnaðarerindisins er ekki háður veiku mannlegu valdi. heldur guðdómsvaldi, sem hlýtur að sigra að lokum. Hinn sanni foringi kristinnar kirkiu er hvorki náfi né bisk- upar né konungar á iörðunni, heldur hinn himneski Drott- inn. Marsar hreyfingar og flokkar hafa komið fram í sögunni, og er minning stofn- endanna höfð í heiðri, en siálf ir eru beir horfnir og liðnir uhdir lok. En stofnandi kristn irtnar er ekki dáinn maður, heldur lifandi Drottinn, sem ávallt heldur áfram að starfa. Heimsnekingar og sagnfræð ingar skýra gang mannkyns- sögunnar með ýmsu móti. Sumir +elia, áð barátta stétta og hagkerfa sé mestu ráðandi um framvindu sögunnar. Aðr- ir segia, að mannkynssagan verði bezt skvrð með efnisleg- um náttúrulögmálum. Enn aðrir skýra mannkynssöguna sem bardagasögu milli ein- stakra þjóðhöfðingja o.s.frv. Kristinn maður trúir því, a3 mannkynssagan sé fyrst og fremst barátta guðsríkis til sigurs gegn hinu illa, og sag- an muni enda á sigri Krists. Heimurinn sé þess vegna þrátt fyrir allt á framfaraleið, — ekki af tilviljun eða fyrir vélgenga þróun, — heldur fyr ir kraft Krists. En hvernig á þá að skýra það, að hið illa er enn svo- mikils ráðandi. Glæpir eru framdir í öllum löndum, jafn- vel styrjaldir eiga sé stað, háð1 ar með svikum, undirferli og grimmd. Meira að segja með- al kristinna níanna sjálfra, og hið innra með sérhverjum jmanni eru vondar hugs- anir og vondar hvatir áber- andi. Hvernig er þá hægt að trúa því, að Jsús Kristur sé sigurvegari?. Merkur guðfræðingur hef- ur svarað þessari spurningu með samlíkingu, sern er á þessa leið: Hugsið yður land, sem er hernumið af óvinaþjóð. Fjand mennirnir virðast hafa öll ráð í hendi sér. Þá tekst vinveitt- um her að komast inn í land- ið, til þess að frelsa þjóðina úr ánauðinni. Orustur eru háðar, og úrslitabardaginn endar með því, að hið vin- veitta lið hefur be+ur. Foringi þess er þegar orðinn sigur- vegari. Óvinaherinn fer ha],l- oka, en á undanhaldinu reynir hann enn að berjast, þótt ekki sé nema með skæruhernaði. Bardagar, upph.laup og blóðs- Úthellingar eiga sér enn stað í landinu. En einhvern tíma fyrr eða síðar kemur það í liós, að óvinirnir eru búnir a'ð tapa og frelsari bióðarinnar er sisurvegari að fullu ogöllu. — Kristur er slíkur sigurveg- ári. Mannkynssagan sýnir, að bará^tan milli góðs og ills er enn ekki á enda, en þeir sem trúa á Krist og treysta hon- um, eru ekki í vafa um, að við endi heims muni það koma íijós, að hann er sigurvegar- inn. Framhald á 10. síðu. annes á horni IXj kyusláðir amerískrar myíidlistar; YfirlitssýMÍng- á amerískri myndlist í Listasafni rík, _ isins viÖ Hringbraut. Opin firá kl. 10—10. Aðgangpr ókeypis. ~k- Ef stíflan er rxjfin steyp^ ist f laumurinn yfir okk- ur. ^r Réttlæta ekki kaup- streitupólitík. ~k Hvað er að marka fregn irnar? * Traustj sem farið er veg allrar veraldar. SÚ STÉTT, sem nú réðist í kaupstreitupólitík, væri að gera tilraun til að brjóta niður stíflu, svp að flaumurinn flæddi yfir byggðina og færði allt í kaf. ¦— Ef slík tilraun tækist yrði dýr- tíðarflóðinu skellt'yfir okkur og þá yrði það algerlega \ óstöðv- andi. JÞetta er augsýnileg stað- reynd hverjum einasta manni, sem hefur augun opin — og menn verða að viðurkenna hana hvort sem þeim líkar betur. eða verr. TVÆR VÖRUTEGUNDIE hafa hækkað í verði: benzín og egg. Hvorutveggja eru þessar neyzluvörur nauðsynlegar, en hvorug er þó svo nauðsynleg að hækkanir.á þeim eigi að raska þeim grundvelli, sem lagður hef ur verið. — Ég tel ekki hækkan- ir á brennivíni og tóbaki, því að hvorttveggja geta menn sparað sér að^ skaðlausu, að minnsta kostí því sem hækkuninni nem- ur. AÐBAR VÖRUR hafa ekki hækkað, og hœkkanirnar, sem orðið.hafa á benzíninu, sem var okkur sjálfum algerlega óviðráð anlegt, hvað svo sem segja .má um eggin, sem ég álít að hefði heldur átt að hætta að framleiða en að leyfa hækkun á, því að annað gildir ekki í þeirri næst- um því örvæntingarfullu bar- áttu, sem háð er við dýrtíðar- flóðið, — þessar hækkanir rétt- læta ekki uppsögn kjarasamh- inga eða endurnýjaða kaup- streitu. í FYRSTA SINNI beitir stór- veldi okkur ekki aðeins ofbeldí, heldur áróðurslygum. Það er slæmt, en um leið er það lær- dómsríikt. Af fregnum: brezka út- varpsins u mviðskipti Breta við okkur hér við strendur landsins getum við séð hvað mikið er að marka opinberar frásagnir Breta úr löndum þar sem þeir hafa ráð ið eða ráða nokkru. Við gerum að sjálfsöggu ráð fyrir, að Bret- ar beiti nákvæmlega sömu ósann indum gagnvart okkur og þeir1 beita þegar þeir segja fréttir frá Kýpur, Nyasalandi, frá Mau Mau og þar fram eftir götunum. UM LEIÐ opnast augu okkar fyrir því, hvað háfi verið" satt og hvað logið í fregnum þessarar yfirdrottnunarþjóðar a£ viðskiptum hennar við Indverja svo aðnokkuð sénéfnt fráþeirri tíð. — Éger aðeins aðvekja.-at- hygli á staðreynd. Þetta er rot? högg á það traust, sem íslend- ingar hatfa um langan aldur bprr ið til Breta. Og ég veit, að hvað svo.sem skeður í fiskveiðadeil- unni, þá mun aldrei hægt að vekja traustið að nýju, einfald- lega vegna þess, að brezk stjórn arvöld hafa sjálf gengið af því dauðu. ANNARS ER. ÞA© bersýni- ! legt, að Bretar eru að egna okk- ur til' óhappaverka. Það er sama aðferðin og þeir hafa beitt gagn- Ivart öllum þeim smáþjóðum, sem þeir hafa verið að eltast við undanfarna áratugi — og allar hafa sigrað þá að lokum eins og dæmin sanna. Það er líka ekki annað sjáanlegt en að þeir með lygum sínum séu að undirbúa fólskuverk. Þetta verður okkur að yera Ijóst, en halda samt vöku okkar, gera aðeins það, sem okk ur þykir skynsamlegast, án til- i lits til nokkurs lygaáróðurs eða tjlrauna til þess að framkailla voðaverk. Hannes á horninu. 10. maí 1959 — Alþýðublaðið

x

Alþýðublaðið

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Alþýðublaðið
https://timarit.is/publication/2

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.