Þjóðólfur - 27.01.1853, Qupperneq 3

31
vaxandi óskabarn lýftsins, — en engan veg-
inn af því, af» |)af» væri aufigefið af) f'á algjörð-
ari ritstjóra fyrir slíkt blað en herra prófessor
og Dr. Pjetur Pjetursson.
Hann lagði því niður ritstjórnina. Háyfir-
völdin vildu saint fyrir hvern ínun balda á-
frain samkyn ja blaði. En nú voru orðin stipt-
amtinannaskipti, og kosníng bins nýja rit-
stjóra fór ájiekkast því, {)egar fjaiulinn stofn-
aði t.il veizlunnar herna um árið, en vantaði
saltið þegar til kom, og tók {)á i þess stað
hvað sem bendi var næst; ájiekkast þessu íór
háyfirvöldunum; þeim gleymdist hvílíkum rit-
stjóra {»eir áttu að sjá á bak, að „lijúin gera
garðinn frægan“, og að „betra er autt rúm en
illa skipað“. — allt fietta gleymdist {)eiin, og
tóku sér til ritstjóra binn fynveranda dyra-
vörðskólansoghöfuiid„Kvöldvökunnarí Sveit“,
herra Marjnús Grímsson. Svona var upphaf
liöfðíngjablaðsins: ccNý Tiðindnnna”. Vér
dveljum ekki frekar við uppiveru þeirra en
búið er; en vér ætlum Ijóst, að hér hafi fylli-
lega ræt.zt hin forna málsgrein: það sem
mrð /i.eimsfcu er sfofnað, mun með heimsku
fyrirfara.sP. Ný Tiðindin eru panniy liðin
undir lok, eptir eins árs tilveru.
Allt, þetta virðast háyfirvöldin nú að liafa
viljað láta verða sér að góðri kenningii. liaun-
in verður óíygnust um, hvernig þeirn beppnast,
það. j?au hafa nú ráðið til ritstjóra herra
Svcinbjörn llallyrímsson, hinn fyrri
ábyrgðarmann þjóðó/fs, {ijóðfundarmann Borg-
firðinga, óþreitanlegan höfund ýmsra smærri
andlegra- og fræðirita, sein al{)ýða hefir tekið
vel; þannig er þessi maður kunnur oss að und-
anförnu, að frjálslyndi og mörgu góðu. Hann
er nú orðinn leiyuliði háyfirvaldanna — sem
nefnist ^stjómiri1 og undir ha.ns merkjum er
komið út. hið fyrsta blað úr þeirri átt, jafn-
framt og að mestu eiynað höfuðstaðnuin
Rey/íjavík, og þvi nefnt „Inyólfur“, eptir
Ínyólfi landnámsmanni Arnarsyni. Nafnið
er veglegt, en það er fyrir minnstu; margur
hefur kafnað undir nafni.
5að var eins og klakavatn rynni oss milli
skinnsog börunds, þegar vér sáum þessa nýju
og óvæntu breytingu. Vér létum segja oss
hana þrem sinnum, og urðum að trúa, ,að þaö
væri hinn fyrri ábyrgðarmaður Jjóðólfs, og
{)jóðfundarmaðurinn, sem nú væri búinn að
gefa sig falan háyfirvaldinu stiptamtmanni
og konúngsfulltrúa þjóðfuridarins, herra greifa
Trampe fyrir svo sem 80 rbd. jiókiuni árlega
og árs gjaldfrest á prentunarkostnaðiuum, til
þess að halda úti blaði fyrir „stjórnina“, og
höfuðstaðinn á móti [þjóðólfi, barni sjálfs lians
og blaði lýðsins. j»ví {>ó hcíyfirvöldunum
fyiulist nauðsyn og einka úrræðið, að lítil-
lækka sig, og bjóða aðgengileg kjör, til þess
að fá hinn fyrri mótspyrnumann þeirra, herra
Svb. Hallgrimsson, fyrir ritstjóra, þá hefðum
vér reyndar talið ómögulegt., að honum gæti
gleymzt hin lagalausa taka á Jjóðólfi hans
hérna um árið, og allar {iær mótspyrnur og erfið-
leikar sem hanri varð að sæta, á meðan liann var
ábyrgðarinaður {iessa blaðs, en eirikum töldum
vér vist, að honnm gæti ekki gleyinzt þær all-
almenriu mætur, sem lýðurinn hefir haft á hon-
um til þessa, einmitt af því, að hann hefirt.il
þessa talað máli lýðsins, og staðíð i því stöð-
ugur sem hetja, hvað sem á befir bjátað.
5»ar til áskildi hann sér með berum orðum,
þegar hann afsalaði séí áhyrgð 5jóðólfs, að
hann yrði aptur se/dur ser i höndur, efltiun
nýi ritstjóri slept.í honum1*. Engin mun geta
skilið þetta öðruvísi en svo, að hinn fyrri á-
byrgðarmaður bjóöist og skuldbindi sig til að
taka við pessu blaði aptur hveær sem við
|)urfi. Hvert befir herra Svb. Hallgrímssyni
gleymzt þetta, eða hvernig ætlar haun mi aö
efiia það, ef á þyrfti að halda?
Sakir alls þessa minnisleysis senr oss virt-
ist herra Svb. Hallgrímsson verða ber að, með
því að gefa sig falan háyfirvöldunin fyrir rit-
stjóra, og þaö nú þegar, kom yfip oss þessi
kuldahrollur sem vér gátum um; það var eng-
inn kvíðahrollur eða óttahrollur, því vér treýst-
um því, ar þarséviö mann að eiga. jþó hver
okkar verði á sínu máli, einsog nú erkomið,
þá sakar það ekki, ef báðir kunna hóf sitt
og gæta þess. Ingólfur hefir heitið, að taka
við, að eins alvar/eyum oy sómasamleyum
svörum á móti 3>jóðólfi“, °» f>ett.a heiti von-
um vér ritstjóranum gleymist ekki, enda skul-
um vér varast svo sem má, að gefa tilefni til,
að út af því þurfi að bregöa. $ess mun okkur
og hollast Sið gæta, báðum blaðamönnunum,
)) Sjá þjóðólf 4. ár 93—94. bl. bls. 370.