Þjóðólfur - 04.07.1865, Qupperneq 4

142 —
báða búa samtýnis hvíta menn og blámenn, og
því hefir Johnson stúngið upp á því, að gefa blá-
mönnum eingöngu eitthvert af fylkjunum, og láta
alla hvíta menn þar rýma landið, en koma þeim
fyrir annarstaðar.
Enn er ókljáð um samníngana milli ítalastjórn-
arinnar og páfans, og eru mjög margvíslegar getr
manna um það, hvernig standi; þeir sem ákaf-
astir eru þjóðernismenn á Italíu eru mjög tor-
trygnir við stjórnina; hyggja að hún muni slaka
um of til við páfastólinn. — þetta þykjast menn
framast geta ráðið af líkindum; Páfinn samþykkir
að töluvert sefækkað biskupsstólum általíu; bisk-
uparnir vinna eið svo látandi: Eg sver hlýðni páf-
anum í andlegum efnum, trú og hollustu konúng-
inum í veraldlegum. þetta og ekki meira telja
sumir komið; en nýlega hefir stjórnarblað eitt gefið
það í skyn, að miklu meira mundi semjast. Púf-
inn fær ítalskan her í setu í Rómaborg, í stað bers
Frakkakeisara, er þá ekki að sökutn að spyrja við
Franz sem fyrr var konúngr í Napoli; hann verðr
þá að víkja; þá mun og illvirkjum lítið athvarf og
skjól í Róm, og eflast þeir þaðan að liði til þess
að geta haldið áfram uppteknum hætti um rán og
manndráp; svo ef þetta yrði að sönnu nú bráðum,
þá yrði það hið mesta lán fyrir Itali. Núerstjórn-
in á Ítalíu að fullu og öllu búin að hafa vista-
skipti; er nú setzt að íFirenzborg (Florenz); hefir
fleira verið þar um dýrðir, en það eitt að fagna
konúngi. J>að bar uppá Maímánuð sem leið, að
1000 ár voru liðin frá því Rante skáld Alighieri
fæddist þar; héldu því Firenzmenn miklahátíð því
til minníngar, sem vert var; því að svo sem kunn-
ugt er, var Dante eitthvert hið mesta skáld sem
verið hefir, og hann telja ítalir böfnðföður ítalskrar
túngu og menta; hann var og í alla staði hinn
mikilhæfasti maðr, og svo mikill spekíngr, að eptir
hefir gengið nálega hvað eina, er hann hefir spáð
um hagi ættjarðar sinnar, svo sem um páfaríkið
og margt hvað annað.
Héðan er fátt að segja; kosníngar fóru hér
fram til fólksþíngs og ríkisráðsins; efldust mcnn af
beggja hálfu af sem mestu kappi, en vanséð er,
hverjum betr hefir sókzt; þeir sem nefna sig na-
tionalliberal ætla að þeir hafi unnið nokkur alkvæði
við þessa endrkosningu, en þar verðr á raunin ó-
lygnust. Héðan verða nú gjörð út mörg konúngs-
erindi til alþíngis; eitt er frumvarp um aðskilnað
á fjárhagnum; það verðr sjálfsagt merkast afkon-
úngserindunum, en ekki á stjórnarmálið að koma
fyrir að þessu sinni.
í Frakklandi er orðið missætti milli þeirra
frænda keisarans og prinzins, þess, er heima var
um árið; það atvikaðist á þessa leið: I öndverð-
um Apríl fórkeisari til Algier; á meðan hann væri
burtu átti Eugenia drottníng að ráða ríkinu, og
keisarafrændi í broddi ríkisráðsins að vera henni
til annarar liandar; í Maímánuði þurfti keisarafrændi
að farastiðr til Korsiku til þess að vígja þar minn-
isvarða, sem reistr var Napoleoni fyrsta og bræðr-
um hans. Yfir rninnisvarðanum hélt hann ræðu,
sem í alla staði var merkileg; sagði hann þar af-
dráttarlaust hvað keisararíkið ætti að afreka; frelsa
ánauðugar þjóðir undan kúgan og yfirgángi, efla
sannarlegt lýðfrelsi, hnekkja hindrvitnum og klerka-
einokun. Drottníngunni varð ekki öllu betr við,
en þó himininn hefði hrapað í höfuð henni; llún
gjörir orð keisaranum um ræðuna; hann varð æfr
við upptekt frænda síns; skrifar drottníngu til,
segir sig sáriðri þess, að hann hafi sett hann svo
hátt í ríkisráðinu; drottníngu þótti hart bréfið, en
fékk þó frænda keisarans það, en það var ekki
þar með búið. J>að var og prentað í stjórnarblað-
inu »moniteur«. Sagði þá keisarafrændinn af sér
öllum sínum embættum, en ekki var honum veitt
lausn að sinni, en engi sátt hefir komizt á.
UPPHAF ALþÍNGIS 1865.
Laugarduginn 1. þ. mán. þegar að morgni
undu þau 3 herskipin, er hér voru þá á höfnum
og póstskipið Arcturus upp öll viðhafnarflögg sín
frá efstu rám niðr á þilfar, og öll kaupför ílögg-
uðu einnig sem mest og eins var í landi. Á há-
degi söfnuðust alþíngismennirnir ásamt konúngs-
fulltrúa og eptir boðun hans uppí Alþíngissalnum
og gengu þaðan aptr tafarlaust lil kirkju. Sira
Sveinn Níelsson þíngmaðr Snæfellínga sté í stól-
inn og lagði útaf Sálm. 143.10. Að lokinni messu
gengu menn aptr til þíngsalsins, sókti nú þángað
meiri manngrúi, heldren nokkuru sinni hefir fyr
verið. Úr öllum kjördæmum landsins voru þíng-
menn komnir, nema úr Norðrmúlasýslu, þaðan var
sira Halldór prófastr Jónsson ókominn, og var
hans þó von ; hann kom ekki fyren í dag, en vara-
þíngmenn voru úr 3 í stað aðalþíngmanna: úr
Iíarðaslrandarsýslu sira Eirílcr Kúld á Hclgafelli,
(þar var kosinn aðalþíngmaðr Brynjiílfr Benedict-
sen stúdent í Flatey 16. Maí þ. á.), úrHúnavatns-
sýslu Jón hreppst. Pálmason á Sólheimum og úr
Strandasýslu Ásgeir Einarsson óðalsbóndi á Ás-
bjarnarnesi.
Konúngsfulltrúinn hóf þíngsetnínguna með