Þjóðólfur - 29.08.1872, Blaðsíða 5

— 165 —
og konungísfiilltrúi (ásamt framsögumanni í mál-
inu) á Alþingi í fyrra fullvissaði þingið um aptr og
aptr, að eigi yriH öðruvísi varið en í landsins
Þarfír, — á meðan á öllum þessum ósköpum og
ólátum gengr nú hinumegin og verið er að út-
hrópa og fordæma «þessa 20 ára pólitik JónsSig-
tirðssonnr, — ja það er eptirtektavert eins fyrir
því þótt íslendingar bæri ekki auðnu til að þeim
snerist það til hamingju og viðreisnar, — þá »flýgr
hér valr‘umgarð» og beinir síðan flugi sínu vestr
og norðr um gjörvallar strendr Iandsins; «Jón
Sigurðsson» var hér þá sjálfr kominn, og varð
talsvert á undan oerindisbréfi landshöfðingja»,
hafði svo götuna fyrir því nálega umhverfis allt
land, safnaði landsmönnum og flutti til samftinda
frá einum kanpstað á annan frá einu héraði í
annað fram og aptr; jafnt útlenda menn sem inn-
lenda, jafnt konur setn karla. f>að var ekki er-
indisbréf landshöfðingja, er stefndi landsmönnum
lil funda; það voru eigi kaupför Hafnar-stórkaup-
mannanna, né héðan dreginn verzlunarauðr þeirra,
eigi gufuskip Dana-stjórnarinnar, er fluttu menn
svona hafna og héraða í milli, þeim ótal-grúa, er
því sætlu, til hngsmuna og ununar, — er opnaði
viðskipti, kynni og milliflutninga svona milli sunn-
lendinga, Vestfirðinga og Norðlendinga á mis, —
hvorki Danskrinn né Danastjórn né Landshöfðingi
vor getr eignað sér þetta né þakkað ; það var
»Jón Sigurðsson» sjálfr og engi annar, það er
honum einmn að þakka og hans lithrópuðu 20
eða þó heldr 30 ára staðgóðu pólitik.
Allt þetta, vöruhækkunin og allir aðrir ómet-
anlegir hagsmunir, er þar af liafa leitt fyrr lands-
menn, er oJóni Sigurðssynio að þakka, en sjálf-
sagt einnig og mest þeim ágætu þjóðbræðrum
vorum í Noregi, Björgynar-kanpmönnunum og hinu
ótrauða og stórlundaða Samlagsfelagi þeirra, er
hefir ráðizt í það slórræði, að gjöra út og reiða
hingað gufuskipið «Jón Sigurðsson» styrktarlaust
af hendi Dana, eplir það að þar hefir sú niðr-
Rtaðan orðið um undanfarin ár, að eigi nuindi
formanda að halda uppi gufuskipsferðum hér í
kfingum land tneð minna tillagi eðr styrk úr op-
inberum sjóðum heldren 1(5—25000 rd. á ári.
^ufu-knörinn *Jón Sigurðsson« er nú Björgynar-
8<imlagsfélagið búið að þrí - «fylla með gnógt og
s®imi», og senda hingað til lands á þessu snmri,
1) í signoti hr. J. S. ern 2 valir arinar olar á Ijktum
hláltni hinn á akildimim; þetta var skjaldarmerki Loptsiridd-
Rra) hiris ríka Gnttormssonar, en af honum er J.. S. í beinan
karllegg kominn; naíian nndir á skjaldarbniniuni á gigneti J.
' oru grafln þessi oríl: Beigi v [ k J a“.
og færði hann tiú héðan, í þessari síðustu ferð
sinni af vorri dýrustu land-og sjúfarvöru eins og
borðið bar, eigi til Danmerkr eðr Kaupm.hafnar,
heldr til ennar fornu þjóðborgar feðra vorra
B jörgynar í Noregi.
Keykjavík, 20. Ágást 1872.
IIeiliraÍ!Í rltstjnrl 1
nú sö gamalt orílií) á ab minnast, Bkal eg þó leyfa
það er alkunnugt, að héraðslæknir og Can-
cellíráð Skúli sál.Thorarensen var einhver skildu-
ræknasti, ötulasti og vinsælasti læknir sem verið
hefir hér á landi, og að hann gengdi læknisstörf-
um í mjög víðlendu og örðugu héraði (35 ár
með sömu óþreytandi alúð og dugnaði, meðan
heilsa og kraptar entust.
Nú er það að vísu svo, að slíkr maðr sem
hann var, hafði í lifanda lifi sjálfr reist sér þann
minnisvarða, er lengi mun verða uppi á landi
þessu; en þrátt fyrir það þykir það vera í eðli
sínu, að þeir, setn hann vann fyrir með slíkri al-
úð og skyldurækt og þekktu hans miklu mannkosti,
láti þetta að sínu leyti ásannast og finni sér skylt
ekki að eins, að votta hinum framliðna ást sína
og virðingarfullt þakklæti, heldr líka að iáta það
koma fram í verki með því, að skjóla saman fé
til minnisvarða yfir leiði hans, minnisvarða, er hvor-
umtveggja megi vcrða jafn-samboðinn bæði hinum
framliðna, sem hann er reistr, og þeim sem reisa
hann.
Vér undirskrifaðir leyfum oss því að skora á
alla fjær og nær, sem minnast og vilja heiðra
minningu héraðslæknis Skúla sál. Thórarensen, að
skjóta saman fé til minnisvarða á leiði hans. Vér
ætlumst ekki til, að hver einstakr láti mikið af
hendi, heldr til hins, að sem flestir taki þált í
þessu fyrirtæki. það sem hver leggr til, óskum
vér að sent verði: í Reykjavík og Gullbríngusýslu
til herra konsuls Randrup og kaupmanns H. St.
Johnsen, í Árnessýslu til prófasts sira Jóns Jóns-
sonar á Mosfelli, eða factors G. Thorgrímsens, í
Rángárvallasýslu til prófasts Á. Jónssonar, eða
herra sýslumanns II. E. Johnsson, og í Skapta-
fellssvslu til herra sýslumanns Árna Gíslasonar eða
sira G. Thórarensen á Felli. En því heitum vér
undirskrifaðir, að full skil skulu gjörð fyrir sam-
skotunum og því, hvað hver leggr til, og að því
skuli varið eins og bezt má verða samkvæmt til-
ganginum.
Odda og Eyrarbakka, 31. Júlí 1872.
Á. Jónsson. GuÖm. Thorgrimsen.