Fjallkonan


Fjallkonan - 30.11.1898, Blaðsíða 4

Fjallkonan - 30.11.1898, Blaðsíða 4
188 FJALLKONAN. 47. sængum eða annari ábreiðslu eftir ástæðum. Þarna kúrir barnið „daglúrinn" sinn í vellandi hita, og er einö og „blóðstykki" þegar það vaknar. Það hefir þörf fyrir að anda að eér svalara lofti, og sé þ^ð komið á fót, langar það að komast út. Enn þá verðr að varna því þess, eöd þi vefja það í hlý sjöl og klúta til að verja það fyrir „forkjölelse", svo ég noti kaupstaða orðið, = innkulsi. Það fær því hvorki inni né úti að anda að sér kalda loftinu til að styrkja iungu sín og lífga blóðið. Ea brjósttæring (tuber- kulose) eykst og útbreiðist ár frá ári að áliti lækn- anna. Mun það ekki að sumu leyti afleiðing af slík- um lifnaðarháttum? Það ætti að vera ætlunarverk hinna „lærðu" lækua að Ieiðbeina mönnum í öllu því, sem að vernd- un heilsunnar lýtur. Að sönnu verður þetta ekki heimtað af þeim nema sem siðferðis-skylda. Og það er mikið mein að læknar skuli ekki vera svo vel launaðir, að þeir þyrftu ekki að taka aukaborgun fyrL- verk sín; þá væri þeim mestur hagur að því, að menn væru sem hraustastir. Ej þori líka að fullyrða, að margir örsnauðir menn veigra sér við að leita læknis vegna þess að þeir treysta sér ekki til að borga honum ómakið og kaupa þar á ofau „rect-pt" og meðul í lyfjabúðinni. Það er oftast orsökin til að hinna „ólærðu" lækna („skottulæknanna") erleitað fremur en aðal-Iæknanna; þeir eru eigi eins kanpdýrir, enn koma þó oft að liði. „Náttúran er námi betri". Það væri engin vanþörf á, að litið væri eftir aðbúnaði manna hér í raörgum smábýlum í og við B-'ykjavík, og svo kann víðar að vera, einkum í sjávarsveitunum; hygg ég að með litlum eða engum kostnaði mætti margt lag*. ef á það væri bent af mönnum, sem vit og lag hafa á að gera það og almenningur virti þees, að taka orð þeirra til greina. Eyúlfur Þorsteinsson. „ Lands "-svívirðingin. Biaðið Island hefir fundið ástæðu til að minnast á greinir Dalbú-i í Fjallk. og segir að þær séa „eitt- hvað af því fátæklegasta. sem íslenzku blöðin hafa flutt nú lengi". Það sé „heldur engin nýlunda, þótt einhver þröngsýnn kotkarlinn stígi í stólinn í Fjállk. og helli þar út vizku sinni". „Þessar greinar líkjast því helzt", segir blaðið enn, „að þær væru soðnar saman af gömlum ómentuðum sveitakarli". E^ hefl hér tilfært þessi orð blaðnefnunnar orð- rétt með einkennismerkjum, enda hefir það aldrei verið siður Fjallk., að rangfæra og snúa út úr orð- um annara blaða og falsa tilvitnanir, eins og „Ul.u „Dagskrá" og önnur óráðvönd blöð gera. Með þessum orðum gefur Þorsteinn Gíalason í skyn, að hinar fátæklegustu ritgerðir, þær sem lýsa mestri fákænsku, sé frá sveitakörlum, sem hann kall- ar svo. „Sveitamenn" þykir honum auðvitað of veg- legt nafn handa þessum skríl, sem hann álítur. Það er eins og hann hafi öðrum fremur rekið sig á fá- kænsku sveitamanna, og getur það vel verið, því fá- kænska er það sannarlega af sveitamönnim, að kaupa jafn fánýtt blað og „íáland" er. En nú býat eg við að sveitamennirnir fari að meta þetta blað að verð- leikum, ekki sízt þegar þeit sjá hvers það virðir þá. ,Svo má brýna deigt járn að bíti', og þolinmæði okkar ómentuðu sveitakarlanna fer að verða nóg boðið að halda uppi höfðinu á þessari blað-afmán. Það hefir lengi verið einkenni á einstökum upp- skafaings óþokkum, sem hröklast hafa með skömm gegnum latínuskólann og orðið stúdentanefnur, kand. fil. eða búðarlokur, að þeir hafa fyrirlitið sveitamenn og alla alþýðu. Óðar enn þessi óféti eru komin úr skóla, svívirða þeir og fyrirlíta alþýðuna, sem oftast hefir álið þá upp og kostað nám þeirra að miklu leyti, hina sömu alþýðu sem þeir ætla sér að lifa á. Þokkapilturinn Þorsteinn Gíslason er einn af þeim sem drítur þánnig í sitt eigið hreiður. Einn vinur og mikill samverkamaður Þorst. við blaðið Island, sem líka er kand. fil. að nafnbót, hefir ort kvæði um ættjörð sina sem heitir „Þokuvisur", og er þar talað um „peisu- lega bændaskrílinn" á í?tlandi. (Framhald síðar.) OTTO MONSTEDS Margarine ráðlegrgjum vér öllum að nota. Það er hið bezta og ljúffengasta smjörlíki, sem mögules:t er hö búa til Biöjiö því œtiö um OTTO M0NSTEDS Margarine, sem fæst keypt hjt kaupmðnnunnm. Dökkmórautt ullarband og ljósgrátt, þrinnað og úr þeli, er til sölu í Þingholtsstr. 18. Nýir kaupendur „Fjallk." 1899 geta fengið „FJALLKONUNA" senda sér ÓKEYPIS frá byrj- un októberraánaðar þ. á. Jónsbók, lögbókina, prentaða á Hólum 1578, og allar aðrar bækur frá prentsmiðju Guðbrands biskups (1578-1630) nema bibl- íuna (Guðbrandsbiblíu), kaupir út- gefandi Fjallk. háu verði. H8j Fortjencste ved en paten- teret Opfindelse. Ingen Butik. Iagen Driftskapital. A. L. Bethe. Barmen. Svartur hvolpur, fallegur verður keyptur i Þingholtsatr. 18. Norðlenzkt vaðmál, vandað peisufataefni, er til sölu í Þlng- holtsstr. 18. Mttúrusaiiiið er lokað í skammdeginu, frá 27. þessa mánaðar. Ben. Gröndal. Útgefaudi: Tald. Ásmundarson. FélagBprentsmiðjan.

x

Fjallkonan

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Fjallkonan
https://timarit.is/publication/122

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.