Norðurljósið - 01.01.1948, Qupperneq 1

XXX.
arg.
Janúar—Febrúar 1948.
1.-2.
EIGNAKÖNNUNIN MIKLA.
(Nýársræða, birt eftir áskorun.)
Um þetta leyti hefir hugur allflestra landsmanna
verið meir eða minna bundinn við eignakönnunina,
sem er að fara fram, til þess að komist verði að því,
hvað hver maður á í raun og veru. Menn verða að
leggja inn alla gamla peninga sína og fá nýja í stað-
inn. F.r þetta gert til þess að fá nákvæmara framtal,
er að því kemur.
Það er ekki nema eðlilegt, að oss kemur í hug, í
þessu sambandi, hin mikla eignakönnun, sem Guð
vor og skapari gerir, þegar hann lætur það koma í
1 jós, hve mikið vjer eigum af eilífum og andlegum
verðmætum, og sú stund, er vjer verðunr að leggja
inn alt, sem vjer eigum, ljúka reikningskap fyrir því
öllu og fá algerlega nýjan gjaldeyri, — liimneskan
gjaldeyri.
Einkennilegt er það, hve mikill munur er á af-
stöðu manna gagnvart þessari jarðnesku eignakönn-
un og gagnvart hinni himnesku! Vitringurinn sagði:
,,Einn þykist ríkur, en á þó ekkert, annar læst vera
fátækur, en á þó mikinn auð.“ (Orðskv. 13. 7.). Fyrri
setningin mun sennilega eiga við þann, sem er að
hugsa um sinn himneskci auð; síðari setningin við
þann, sem telur fram hinar jarðnesku eignir sínar.
Víst er um það, að menn beita alls konar brögðum
til þess að gera lítið úr því, sem þeir eiga hjer á jörðu
og þurfa að greiða skatt af, en aftur á móti láta
ímyndunaraflið ráða mestu, er þeir telja fram sinn
andlega auð. %
Svolátandi boðskap flutti spámaðurinn Jeremíá
frá Drotni: „Sá, sem aflar auðs og eigi með rjettu, er
eins og akurhæna, sem liggur á eggjum, er hún eigi
hefir orpið: á miðri æfinni verður hann að yfirgefa
auðinn, og við æfilokin stendur hann sem heimsk-
ingi.“ ýjerem. 17. 11.)
Drottinn jesús sagði dæmisögu um slíkan heimsk-
ingja. Hún er í 12. kapítula Lúkasar guðspjalls og
hljóðar þannig:
„Einu sinni var ríkur bóndi. Hann átti land, sem
hafði borið rnikinn ávöxt; og hann hugsaði með ajer
\NDS
og sagði: ,Hvað á jeg nú að gera? Því að jeg hefi ekki
rúm, þar sem jeg geti látið afurðir mínar.‘ Og hann
sagði: ,Þetta skal jeg gera: rífa niður hlöður mínar
og byggja aðrar stærri, og þar vil jeg safna öllu korni
mínu og auðæfum saman. Og jeg skal segja við sálu
mína: Sál mín, þú hefir mikil auðæfi, geymd til
margra ára; hvíl þig nú, et og drekk og ver glöð.‘ En
Guð sagði við hann: .Heimskingi, á þessari nóttu
verður sál þín af þjer heimtuð, og hver fær þá það,
sem |>ú hefir aflað?‘ Svo fer þeim, er safnar sjer fje,
og ekki er ríkur hjá Guði.“
Sjáið, hve vel þetta á við það, sem stendur í Orðs-
kviðunum. Það sjest, að þetta eru ævarandi sann-
indi, og gilda þau frá kyni til kyns.
Það er ekki sagt, að ríki maðurinn hafi aflað sjer
auðæfanna á óleyfilegan hátt, heldur að land hans
hafi borið mikinn ávöxt. En það var villa hans, að
hann reyndi að telja sjer trú um, að sál hans gæti
etið afurðirnar í hlöðunum! Því taldi Guð hann
heimskingja.
Hann þóttist ríkur, en átti þó ekkert, þegar að
eignakönnuninni miklu kom og hann varð að hafa
skipti á jarðneskum og himneskum eignum.
Það var annar ríkur maður, er klæddist purpura
og dýru líni og lifði hvern dag í dýrlegum fagnaði.
Það varpaði engum skugga á fögnuð hans að vita, að
fátæklingurinn, Lazarus, lá við dyr hans fársjúkur
og fjekk enga hjúkrun aðra en þá, sem flækings-
hundar veittu. ýLúk. 16. 19.—31.) En þegar þeir dóu
báðir, Lazarus af skorti en ríki maðurinn sennilega
af ofáti, þá leiddi eignakönnun Guðs í ljós, hvor
þeirra var ríkur og hvor fátækur. Lazarus, í fátækt
sinni, hafði verið ríkur að andlegum auði, og hann
var „huggaður". En hinn „hóf upp augu sín í helju,
þar sem hann var í kvölum“. Svo fátækur var hann,
að hann þráði einn vatnsdropa og gat ekki fengið
hann!
Skýring á þessu fæst í I. Tím. 6. 7.: „Ekkert höf-
--um vjer inn í heiminn flutt, ekki getum vjer heldur
landsbókagaf;!
J\ i i