Heimskringla - 25.04.1945, Qupperneq 6

6. SÍÐA
HEIMSKRINGLA
WINNIPEG, 25. APRÍL 1945
STÚLKAN ur
FLÓANUM
Áður en Elenóra saknaði hennar, kom Alice
til baka. Hún hafði farið til að rannsaka þessa
frétt. Hún veifaði blaði í hendinni.
“Það er kominn maður, ókunnugur mað-
ur,” kallaði hún. “Hann þekkir þig. Þetta
'sendir hann þér. Þú átt að vera læknirinn.
hahs, það sagði hann. Æ, flýttur þér. Mér lízt
svo yel á hann.”
Elenóra las símskeytið frá Edith. Hún
skildi að hann hefði verið veikur, og að Edith
hefði komist að því hvar hún var og sagt hon-
um frá því. Með því að gera það, játaði hún
að hún hiefði beðið ósigur. Loksins var Philip
frjáls. Elenóra gekk til hans með andliti, sem
ljómaði af fögnuði.
“Ertu nú loksins viss í þinni sök, flótta-
kona?” spurði Philip.
“Alveg viss.”
“Viltu þá giftast mér?”
“Já, strax. Það er að segja eftir að bátur-
inn, sem kemur um miðdaginn, kemur.”
“Því þá svona ónauðsynleg töf?” spurði
Ammon.
“Nú er septemfber næstum kominn,” sagði
Elenóra. “Eg sendi Mömmu boð að koma. Síð-
an eru þrír dagar. Við verðum að bíða þangað
til hún kemur. Og við verðum að gera Wesley
og Margrétu frænku boð að koma eða fara til
þeirra. Eg get ekki giftst á réttan hátt án þess
að hafa þessa kæru vini mína viðstadda.”
“Við skulum senda eftir þeim,” sagði Am-
mon. “Slík ferð mun vera regluleg veizla
fyrir þau. O’Moorie, gætuð þér sent strax sím-
skeytið?”
Allir voru niðri á bryggjunni að taka móti
skipinu. Þau fóru í bifreiðinni því að Ammon
var of máttfarinn til að ganga svo langt. Undir
eins og hægt var að sjá fólkið um borð í skipinu,
komu þau Philip og Elenóra auga á háa konu
með snjóhvítt hár. Þegar landgöngubrúin var
látin í land, var fyrsti maðurinn til að koma
frá borði, ellefu ára gamall rauðhærður dreng-
ur. I annari hendinni bar hann fiðlu, en í
hinni afskaplega stóran blómvönd. Alt andlitið
var eitt bros, þangað til hann sá Ammon, þá
hvarf brosið.’
“Æ,” sagði hann í ásökunarrómi. “Eg þori
að veðja hverju sem er, að Mairgrét frænka
hefir rétt fyrir sér. Hann er kærastinn þinn!”
Elenóra laut niður og kysti Billy og svo
kom röðin að móður hennar.
Mrs. Komstock lagaði svolítið kjólinn sinn,
færði hattinn í réttar stellingar, og gekk svo
fram til að heilsa Philip, sem faðmaði hana að
sér og kysti hana hvað eftir annað. Hann leiddi
hana síðan yfir þangað, sem O’Moore hjónin
stóðu, svo að hún gæti heilsað þeim, og afsakaði
það hlægjandi að vindurinn væri búinn að af-
laga alt hár hennar, svo kom röðin að börnum
O'Moore hjónanna, sem endilega vildu kynnast
mömmu Elenóru.
“Áður en þú finnur upp á einhverjum
nýjum grikk, þá gerðu nú svo vel og réttu mér
vinstri hendina,” sagði Philip við Elenóru.
Ljómandi af gleði rétti hún honum vinstri
hendina, og hann dró hringinn á fingur hennar,
síðan gengu þau bæði inn í skóginn, til þess að
geta talað saman í næði um það sem komið
hafði fyriir þau.
“Hefir þú séð Edith?” spurði Ammon.
“Nei,” svaraði Elenóra, “en hún hlýtur að
vera hér, eða hún hlýtur að hafa séð mig, þegar
við fórum til Patofkey fyrir tveim dögum síðan.
Fjölskylda hennar á hús þar yfir á bökkunum.
En aldirei vissi eg um það fyr en í dag. Mig
langaði ekkert til að fara, en þau hjónin óskuðu,
að eg skyldi skemta mér sem bezt. En það var
ætlun mín eftir fáeina daga, að láta þig vita það
sjálf, hvar eg væri niðurkomin.”
“Og eg hafði ákveðið að bíða fáeina daga
áður en eg hæfi leit um alt landið. En ennþá
get eg tæplega skilið að Edith skyldi senda
mér símskeytið.”
“Eg furða mig ekkert á því, vegna þess að
það er svo ótrúlegt. Eg get ekki gert mér grein
fyrir tilfinningum mínum í hennar garð.”
“Við skulum ekki tala um það meira,”
sagði Ammon. “Þetta er um garð gengið. Lát-
um okkur gleyma því.” '
“Það hugsa eg að verði örðugt fyrir okkur,”
sagði Elenóra. “Slíkra atriða vil eg gjarna
minnast. Hvernig mótlæti hennar og reynsla
hefir breytt henni á betri veg. Eg vildi gefa
mikið til að hún gæti öðlast frið og hamingju á
ný-”
“.Henderson kom í sjúkrahúsið til að heim-
sækja mig fyrir eitthvað tveimur dögum síðan.
Hann hefir lifað fremur frjálslega, alt frá æsku
fram á þannan dag, en hefði hann notið leið-
INVEST IN THE BEST
VICTORY
BONDS

The fervent prayer of children—the
cherished hope of all.
By helping to shorten the war by a day,
an hour—or even a minute, you better the
chances of thousands of Canadians coming
through alive.
That’s why there must be no let-up, no
relaxation here on the home front. That’s
why we must purchase Bonds, for Victory
Bonds help buy the stuff of which Victory
will be made.
Victory Bonds will help to shorten the war.
Victory Bonds will help to hasten the
return of fathers, husbands, sons, brothers,
sweethearts and friends. Powerful things
Victory Bonds!—to have and to hold.
CANADIAN CO-OPERATIVE
WHEAT PRODUCERS Limited
WINNIPEG, CANADA
MANITOBA POOL ELEVATORS — Winnipeg. Man.
SASKATCHEWAN WHEAT POOL — Regina, Sask.
ALBERTA WHEAT POOL — Calgary, Alberta
sagnar sannrar ástar alt frá fyrstu stund, hiafði
hann sjálfsagt vetrið alt öðruvísi. Hann hefir
kosti til að bera, sem maður getur ekki annað
en dáðst að.”
“Eg hugsa að hann elski hana,” sagði Elen-
óra blíðlega.
★ ★ ★
Edith Carr gekk upp í herbergi sitt eftir að
hún hafði kvatt Henderson, lagðist upp í rúmið
sitt og reyndi að henda reiður á því hversvegna
hún þjáðist eins og hún gerði. *
Þjáning stafar í raun og veru af sjálfselsku
minni, ditlungum mínum, drabsemi minni yfir
því að eg er falleg, metnaðargirnd minni sem
stefnir ætíð að því markmiði, að vera mest
allra og fyrst í röðinni,” sagði hún. Af þessu
stafa raunir mínar. Enginn hirðir neitt um
mig í raun og veru niema Hart. Og hann hefi eg
hrakið í burtu, svo nú er það enginn — enginn.”
Edith þrýsti fingrunum á brennheit augna-
lokin og lá kyr.
“Hann er farinn,” hvíslaði hún að síðustu.
“Hann ætlaði að fara strax. Hann ætlaði ekki
að kveðja mig áður. Æ, þessir hræðilegu dagar,
sem nú eru framundan. Eg get ekki þolað þetta
alein. Hart, Hart!” hrópaði hún hástöfum.
“Eg vil hafa þig. Enginn hirðir neitt um mig
niema þú. Eg verð að hafa þig hjá mér!”
Hún þaut niður úr rúminu og þreifaði sig
fram unz hún fann skrifborðið.
Náið í einhvern í Hendersons húsinu sagði
hún við þjóninn á miðstöðinni og stóð svo titr-
andi af eftirvæntingu á meðan hún beið eftir
svari.
Stuttu seinna heyrðist rödd Mrs. Hender-
son. Hún var hálfsofandi.
“Er Hart farinn,” spurði Edith með ótta og
eftirvæntingu.
“Nei, hann kom seint heim og var leitthvað
að rugla um að hann ætlaði að fara til Cali-
forníu. Hann hefir næstum engan svefn haft
vikum saman. Eg bað hann að fara í rúmið.
Það er nógur tíminn að ferðast til Californíu
þegar hann vaknar. Edith, hvað ætlar þér að
detta í hug að gera næst við hann son minn?”
“Viljið þér segja honum að mig langi til að
tala við hann áður en hann fer?”
“Já, en eg vil ekki vekja hann.”
“Það vil leg ekki heldur að þér gerið. Bara
að segja honum þetta snemma á morgun.”
“Það skal eg gera.”
Hart var þá ekki farinn. Edith steinsofn-
aði. Hún fór ekki á fætur fyr en um miðjan dag
daginn eftir. Hún fékk sér kalt bað, át góðan
morgunverð, klæddi sig með mikilli nákvæmni,
og er hún hafði sagt heimafólkinu frá, að hún
ætlaði að ganga út í skóginn, þá gekk hún í burt
í hægðum sínum. Hún hugsaði alvarlega um
hvað hún hafði gert.
Henderson kom gangandi eftir stígnum.
Að hann hafði sofið, étið og fengið þessi boð frá
Edith, hafði haft góð áhrif á hann. Hann var í
ljósleitum sumarfötum og var ríður sýnum.
Edith mætti honum.
“Við skulum ganga í skóginum,” sagði hún.
Þau gengu framhjá gamla kaþólska kirkju-
garðinum og inn í þéttasta skóginn, sem til var
á allri eyjunni. Þar settist Edith á gamlan,
mosavaxinn stofn og augu Hendersons hvíldu
á henni. Hann gat séð breytingu. Hún var
ennþá föl og augun voru ennþá þreytuleg, en
hún lýsti ekki mieð útliti sínu þessari úttaugun,
sem hún hafði áður. Hann langaði gjarnan að
vona, en þorði það samt ekki.
“Edith, hvað hefir yður nú dottið í hug að
óska eftir?” spurði hann glaðlega, og lagðist á
jörðina fyrir framan fætur hennar.
“Eftir yður.”
Henderson lá þarna hinn rólegasti.
“Já, hérna er eg.”
“Eg þakka hamingjunni fyrir það. Eg
vildi ekki að þér færuð.”
“Hreint ekki.”
“Hreint ekki, aldriei nokkurntíma, án þess
að þú tækir mig með þér, Hart. Eg get ekki
gert bröfu til að vera einlæg ef eg segði að eg
elskaði þig með þeirri ást, sem þú átt skilið. En
mér þykir vænt um þig. Þú ert mér ómissandi.
Þú ert traust mitt og viemd mín. Vilt þú eiga
mig svona eins og eg er, eins og þú veist að eg
er, ef svo er þá getur þú litið svo á að eg sé
þín.”
Henderson kysti hendi hennar innilega.
“Þú mátt ekki þetta, Edith,” sagði hann. “Þú
mátt ekki tala svona. Eg get ekki þolað þetta.
Eg skil þetta. Alt mun lagast með tímanum.
Önnur eins ást og eg hefi á þér hlýtur um síðir
að fá sitt endurgjald. Þú munt sjálfsagt læra
með tímanum að elska mig. Eg get beðið. Eg
er í rauninni mjög þolinmóður.”
“Eg verð að játa þetta, Hart,” sagði Edith
með ákafa. “Eg — eg held að eg hafi gengið
rangan veg til að höndla himingjuna. Eg hafði
þá fyrirætlun að halda áfram alla æfi eins og eg
hafði byrjað við Philip, og þú sérð sjálfur,
hversu glaður hann varð að breyta til. Hann
óskaði að fá annarskonar lífsförunaut en eg var,
langt um meira en hann vildi fá mig. Og vertu
nú hreinskilinn, Hart — eg mun sjá það, hvort
sem þú segir mér satt eða ekki — hvort vildir
þú heldur eiga, konu eins og eg hafði hugsað
mér að vera í sambúðinni við Philip, eða konu,
eins og Elenóra Komstock ætlar sér að vera í
sambúðinni við hann?”
“Edith,” hrópaði Henderson, “Edith!”
“Þú getur auðvitað ekki sagt það svona
með berum orðum,” sagði unga stúlkan. “Þú
ert of riddaralegur til þess. Þú þarft lekki að
segja neitt. Eg hefi fengið svar mitt. Ef þú
mættir velja, þá mundir þú ekki heldur vilja
eiga konu, sem hugsar um það eitt að ljóma í
félagslífinu. íhjarta þínu óskar þú eftir góðu
heimili, konu sem stendur við hlið þér í blíðu og
stríðu, góðair máltíðir, sem þú færð á negluleg-
um tíma og hóp lítilla barna í kringum þig. Eg
er dauðþreytfog leið á því lífi, sem við höfum
vanist, Hart. Þegar stund sorgarinnar slær, þá
er ekkert til að hugga þig né styðja. Eg er
dauðþreytt. Þú verður að ákveða hvað þú vilt
vera og hvað þú ætlar að gera, og eg mun gera
áætlun að heimili og hafa engin önnur áhuga-
mál en þau, að það verði hamingjuríkt fyrir þig.
Eg ætla að verða alt önnur kona en eg er nú
undír eins og eg hefi lært að vera það. Eg
get ekki bætt alla mína galla á einum degi, en
eg get breyst eins fljótt og eg get.”
Henderson sagði ekki neitt og bæði sátu
þau þar þögul um hríð. Skyndilega heyrði
Henderson Edith draga djúpt andann, og er
hann leit upp, sá hann að hún benti á eitthvað.
Upp eftir burkna blaði skreið undarlega lagað
skordýr. Það var gult og stórt með ljósbleikum
fótum. Gulir og ljósbleikir vængir teygðust út
og glitruðu í sólskininu. Þeim sýndist það auk-
ast að fegurð með hverju augnabliki, sem þau
horfðu á það. Það var eitt þessara tegunda,
sem örsjaldan finnast í náttúrunni, eða það var
einhver tegund af keisarafiðrildi, sem í ihinum
röku og svölu skógum norðurveganna, hafði
vaknað til lífsins svona seint í stað þess að
klekjast út í júní. Edith Carr hallaði sér aftur
á bak og dró andann djúpt. Henderson greip
hendi hennar og hélt henni fastri. Það sem hún
hugsaði í hjarta sínu, gat hann lesið í augum
hennar.
“Það veit sá sem alt veit að þetta skalt þú
ekki gera,” sagði hann. “Þú hefir gert nóg.
Eg skal myrja þetta kvikindi í sundur.”
“Ónei, það skaltu ekki gera,” sagði unga
stúlkan og þrýsti sér að honum. “Eg er ekki
um að yður langaði til að eignast þetta fiðrildi í
eitthvert safnið yðar.”
nægilega göfuglynd ennþá, Hart, en áður en
eg geng út úr þessum skógi skal eg sýna, að eg
hefi nóg þrek til að færa hienni þetta skordýr.
Hún þarf tvö af hverri tegund og Philip gat bara
útvegað eitt. Þú getur séð þegar eg færi henni
það,”
“Philip er þar kanske núna.”
“Það vona eg að hann sé. Eg vildi óska að
hann gæti séð mig gera eitthvað, sem væri
drengilegt og gott, svo að hann gæti líka átt
það í minningum sínum um mig.”
“Eg segi þér að þetta er ekki nauðsynlegt.”
“Ekki nauðsynlegt?” hrópaði unga stúlban
og hin stóru augu hennar tindruðu. “Ekki
nauðsynlegt? Hvað er þessi vera þá að vilja
hérna? Eg er nýbúin að segja þér, að eg ætli
mér að verða öðruvísi en eg er, að eg vilji
gjarnan líkjast henni, að eg vilji verða þrosk-
aðri og betri stúlka. Þegar eg hefi nýlega sagt
það, gefur guð mér tækifæri til að sýna hvort
mér er alvará að reyna það eða ekki. Hjálpaðu
mér nú, eins og þú hefir altaf gert.”
Henderson beit á jaxlinn og hélt hendi
hennar. Fiðrildið reyndist að vera reglulega
vel tamið. Það skreið upp á fingur hennar og
sat þar án þess að hreyfa sig. Síðan leiddust þau
eftir hinni dimmu skógargötu. Edith varð æ
því hrifnari ,sem lengra leið. Hún varð hálf-
gert hreykin yfir þessari litlu skepnu.
“Veistu það,” sagði hún við Henderson,
“að mér þykir vænna um það með hverju
spori, sem eg stíg. Að það hieldur sér svona
fast við mig er ekki nærri eins ógeðslegt og eg
hugsaði að það væri. Mér finst eins og eg hafi
bjargað því. Eg er upp með mér yfir að við höf-
um tekið það, og að því verður komið í eitthvert
safnið leða einhverja bókina. Mér finst að með
því höfum við gert eitthvað, sem sé einhvers
virði að hafa gert.”
“Edith, ef þú hættir nú ekki bráðlega, þá
tek eg þig í faðminn og kyssi af þér andlitið
hérna á miðri götunni. Þú ert alveg dásam-
leg!”
“Þarna er staðurinn og heppilegt er það að
allur hópurinn ier viðstaddur,” sagði hún.
“Góðan daginn öll sömul!” sagði hún, er
hún kom út á hinar breiðu svalir. “Sjáið bara
hvað við fundum úti í skóginum. Við hugsuð-
Framh. á 7. bls.