Lögberg - 19.12.1895, Side 3

LÖGBERG, FIMMTUDAGINN 19. DESEMBER 1895
3
Melita nýlenclan.
Fyrir rúmum fn'pmur árum siðar
settust fáeinir íslendingar að á svseð-
inu norðvestur af bænum Melíta, rjeti
innan vesturtakmarkaManitoba fylkis.
Þessum fyrstu landnemum leizt vel á
landið og lýstu yfir f>ví, að f>að væri
vel lagað fyrir kvikfjárrækt og akur-
yrkju til samans (mixed farming’); og
þareð íslendingar eru orðnir sann-
færðir um f>að, að sú búnaðar-aðferð
sje happadiygst. pá festi fjöldi peirra
sjer þar lönd og nokkrir settust par að
ári síðar. Síðan hafa engir Islend-
ingar flutzt þangað og margir þannig
fyrirgert rjetti sfnum til landanna
með því að vinna ekkert á þeim —
sumpart vegna þess, að pá versnaði í
ári, og sumpart vegna pess, hvernig
Heimskringla útmálaði nýlenduna.
Jog hef nú nýskeð ferðast um
þessa byggð, og haft tal af nærri því
öllum íslenzku bændunum par. Þeir
eru allir ánægðir, og alveg lausir við
allan burtferðarhug, og prátt fyrir
pað pó undanfarin ár hafi ekki verið
góð, eptir pvl sem hjer er talið. pá
líður pessum nýbyggjum yfir höfuð
vel. Gripir eru óðum að fjölga, akr-
ar eru vonum framar stórir orðnir og
pessa árs uppskera bæði góð og mik-
il hjá flestum. íslendingar fá pann
vitnisburð bjá hveiti-kaupmönnum I
bænum Reston, (par sem peir selja
hveiti sitt) að þeirra hveiti sje hið
bezta, sem kemur á markaðinn. Hjá
fáeinum skemmdist hveitið af frosti,
og hjá einum manni, Mr. Hinrik Jóns-
syni, eyðilagðist uppskeran algerlega,
og var pað mjög tilfinnanlegnr skaði
fyrir hann, pví hann hafði sáð hveiti
og höfrum í yfir 60 ekrur.
íslendingar hafa um þrjá verzl-
unarstaði að velja, Melita, Reston og
Virden, og eptir peim uppljfsingum,
sem jeg fjekk, pá hafa peir yfir engu
að kvarta hvað verzlun áhrærir, enda
heyrði jeg engan kvarta.
Húsakynni eru mjög góð hjá
flestum; sumir hafaaðeins torfhús, en
sumir hafa bæði timburhúsog torfhús,
og búa í timburhúsinu á sumrum, e.n í
torfhúsir.u á vetrum. Þeir sem lesa
petta, og aldrei hafa sjeð torfhús,
ntuna ímynda sjer, að torfhús geti
ekki kallast gott húsnæði, en jeg get
fullvissað pá menn um það, að þau
torfbús, sem jeg kom inn I hjá ís-
lenzku bændunum, voru fullboðleg
hverjum manni; pau eru hlý og alveg
jafn pokkaleg og loptgóð eins og
timburhús.
Þegar íslendingar settust fyrst
að í nýlendu þessari, vur par alls eng-
inn skógur, en nú er par víða að þjóta
upp fallegur poplarskógur. Einn
bóndinn sagði mjer, að pegar hann
hefði sezt þar að, fyrir rúmum 3 árum,
pá hefði ekki sjezt á sínu landi neinn
vottur til skógar, en nú eru fallegir
skógarrunnar að pjóta upp á pessu
landi, og sum trjen orðin yfir 20 feta
há; hann býst við innan fárra ára að
hafa nær 30 ekrum af skógi á landi
sinu,
Jeg var svo heppinn, að pegar
jegferðaðist um byggðina var nær
pví auð jörð, svo jeg gat vel sjeð
landslagið og graslagið. Það er al-
veg óhætt að endurtaka pá lýsingu á
landinu, sem fyrstu skoðunartnennirn-
ir gáfu, að pað sje vel lagað til akur-
yrkju og kvikfjárræktar til samans.
Fyrir pannig lagaðan bú-skap get jeg
ekki hugsað mjer öllu hentngra land;
par er nóg engi og gott, par er og
góður b.thagi og nógvatn, enda báru
gripirnir, sem jeg sá, það með sjer,
að þeir höfðu gengið urn góða haga.
Hið eina, sem hægt er að finna að
landinu sem akuryrkjulandi, er, að
pað er viða nokkuð gr/tt, en pað er
alls ekki tilfinnanlegt; fyrst og fremst
hefur sá galli verið mjög orðum auk-
inn, og svo er hins að gæta, að þessi
erfiðleiki kemur að eins fram pegar
landið er plaegt í fyrsta sinni.
Þeim íslendingum, sem hafa I hug
að taka sjer land, og eru enn ekki
ráðnir I pví hvar þeir eiga að leita
fyrir sjer,vildi jeg ráða til pess,að skoða
sig um I þessari n/leudu, og pað sem
allra fyrst, pví pað má búast við, að
löndin byggist innan skamms af ann-
ara pjóða mönnum. Það er ólíkt á-
litlegra, að flytja þangað nú en fyrir
premur árum síðan, þegar fyrstu ís-
lendingarnir settust par að. Nú geta
innflytjendur átt athvarf lijá peim
löndum sínum, sem fyrir eru, á með-
an þeir eru að velja sjer land og
koma sjer upp húsi, þeir geta fengið
bj4 peim, margar góðar og gagnlegar
bendingar um pað, hvernig og með
hverju þeir eigi að byrja búskapinn.
Nú er fengin sönnun fyrir pví að
tandið er gott fyrir gripi, jarðvegur-
inn góður fyrir hveitirækt, engjar
nógar, og nóg og gott vatn á fárra
fet« d/pi. Nú eru járnbrautir fleiri
og nær n/Iendunni, en pegar peir
fyrstu settust par að, og búist er við
að innan skamms verði ein þessara
járnbrauta lögð vestur eptir miðri
n/lendunni. Nú sem stendur eru n/-
lendu búar pessir frá 6 til 16 mílur
frá næstu járnhrautum.
Til pess að gefa mönnum hug-
mynd um það, hvernig, álit n/lendu-
búar hafa á byggðinni, set jeg hjer
vottorð frá peim sjálfum;pað ber með
sjer, að pað, sem jeg hef sagt hjer að
ofan, eru engar öfgar, og pað s/nir
ljóslega, að bændurnir eru ánægðir
og gera sjer von um góða framtíð.
* * *
Við sein skrifum nöfn okkar hjer
undir, erum bændur I hinni svonefndu
Melita n/lendu í Manitoba. Við höf-
um engir búið par leDgur en 3 ár, og
sumir að eins 2 ár. Við vorum allir
fátækir pegar við settumst þar að, og
erum auðvitað fátækir enn, enda
bjuggumst við ekki við pvt að verða
ríkir á fyrstu 2. til 3. árunum, en
pess er vert að geta, að pær vonir,
sem við gerðum okkur, þegar við sett-
umst par að, hafa alls ekki brugðist.
Landið er fremur gott akurland,
engjaland og beitiland; ef til vill eru
hjerekki lönd, sem jaf.iast á við beztu
löndin I Argyle byggð, en landið hjer
er miklu jafnara. Þessaárs uppskera
hjer, af peim löndum, sern vel voru
undirbúin og hvíld, gefur ekkert ept-
ir uppskerunni I Argyle. Frost gerði
hjer vart við sig síðastliðið sumar, en
yfir höfuð voru þeir fáir, sem urðu
fyrir miklum skaða af frosti. Gripa-
rækt er hjer enn á lágu stigi, eins og
við er að búast, eptir s'vona stuttan
tlma, en landið er óneitanlega mjög
vel lagað fyrir griparækt, enda eru
skepnur hjer I mjög góðu ástandi, og
seljast fyrir hæsta verð. Markaður er
hjer góður og nærri, bæði fyrir pað,
sem parf að selja og kaupa, og pó
undarlegt kunni að virðast, þá er hjn
laDgt um betri markaður og verzlun,
en I bæjunum Glenboro og Baldur.
Við álítum það mjög ranglátt,
hvernig pessu byggðaríagi hefur ver-
ið hallmælt, og að með pvi hafi mörg-
um íslendingum, sem annars hefðu
settst hjer að, verið gerður skaði.
Enn er hjer nög ónumið land, engu
lakara en pað, sem við búum á, vegna
pess að landið hjer er svo jafnt, en
eptir petta góða ár má búast við að
innflutningnr lifni, og pá er enginn
vafi á pví, að lijer byggist fyrri, en
víða annarsstaðar, par sem land er
hægt að fá, vegna þess hvað landið
hjer er aðgengilegt, markaður nærn
og verzlunin góð. Við viljum gjarn-
an að laudar okkar setjist hjer að,
bæði vegna pess, að okkur er ánægja
að því að hafa sem flesta þeirra hjer,
og svo trúum við því, að pað yrði
peim sjálfum til góðs.
Enginn skilji petta svo, að lijer
sjeu ekki /msir erfiðleikar, sem land
nemar hafa við að strlða. Landið er
sumstaðar svo gr/tt, að pað tefur fyrii
við fyrstu plægingu, hjer er vlðast
hvar alveg skóglaust og talsvert langt
eptir eldivið, en prátt fyrir alla erfið-
leikana, gerum við okkur von um, at
pessi n/lenda eigi góða framtíð fyrir
höndum.
Kr. J. Bardal, J. G. Jóliannsson
Guðm. Davíðsson, J. Amundason,
Fr. Abrahamsson, Illugi Friðriksson.
Jóh. Abrahamsson, E. Jóhannesson,
Kr. Abraharosson, Jón Abrahamsson.
* ■*
*
Eptirfylgjandi sk/rsla s/nir eign-
ir n/lendubúa, dregnar saman I eina
heild.
Ekrur plægðar................627
Hveiti...........................5698 bush.
Hafrar....................... 898 „
%ííf? 16 „
Nautgripir 211
Ilross . . .. 15
Sauðf je 17
Svín 2 2
Alifuglar 313
Jarðyrkjuverkfæri. . .
Auk pessa fengu bændur Sgætis
uppskeru úr göiðum slnum, af kart-
öplum, rófum, o. s. frv.
Vitaskuld eru þetta ekki tiltak-
anlega miklar eignir, pegar fljótt er
á litið, en aðgætandi er, fyrst og
fremst, að hjer «r að eins um eina 16
búendur að ræða, sem byrjuðu bú-
skapinn fyrir 2 til 3 áruiu, allir fá-
tækir og flestir einvirkjar, og svo liafa
pessir menn komið sjer upp góðum
íveruhúsum, fjósum og öðrum útihús-
um, sem jeg met ekki til peninga I
sk/rslunni, en, sem pó eru, auðvitað
mikils virði.
Að bændunum líður vel, þarf
ekki að taka fram, pað segirsig vana-
lega sjálft, að þegar menn eru ánægð-
ir með kjör sín, pá liður þeim vel.
Viðtökurnar, setn jeg fjekk voru al-
staðar framúrskarandi góðar, og allur
greiði, sem jeg páði I n/lendunni var
mfög rausnarlega og myndarlega
framborinn.
Winnipeg, 17. des. 1895.
M. Paulson.
Break Up a Cold in Time ;
BY USING ■"
PYHY-PEGTORAL i
Th© Qulck Cure for COUGHS,
COLT>S, CUOUP, BRON-
CHITIS, IIOAKSISNESS, etc.
Mrs. Joseph Norwick,
of 6á Soraui en Ave., Toronto, writes:
'• Pyny-I'ectoral haa never fnllod to cur*
my chiUlren of croup afier a fow dotes. lt
nired myself of a long-Btandiujr cough after
several other remedies had failcd. It has
also nroved an excellent oouph cure for my
fami'y. I prcfer it to anv othcr medicine
fur co'ughs, croup or hoarsenesa. ’
H. O. Barbour,
of Little Kocner, N.B., writes :
“As a cure for mugh* Pyny-Pectoral is
the best seilinjc inedicine I have; tuj cus*
toinem will have no other."

Large Hottl©, 25 Cts.
DAVIS & LAVVRENCE CO., Ltd.
Proprietors, Montreal
, ltd. * ;
t
T. H. Longheed, M. D.
Útskrifaður af Man, Medical Uuiversity.
Dr. Loueheed fiefur lyfjabúð I sam-
bandi við læknisstörf sín og tekur þvi til
ill sín meðöi sjálfur. Selur skólabækur,
ritföng og fleira bessháttar.
Beint á móti Countj' Court. skr>fstofnnni
GLENBORO, MAN.
M. I. Cleghorn, M. D.,
LÆKNIR, og YFIR8ETUMAÐUR, Et-
0'tsvrifaður af Manitoba læknaskólanum,
L. C. P. og 8. Manítoba.
Sknfstofa yfir búð 1. Smith & Co.
EEIZABETH 8T.
BALDUR, - - MAN.
P. S. Islenzkur túlkur við bendina hve
nær sem þörf gerist.
NORTHERN PÁCIFIC
RAILROAD.
TIME CARD. —Taking effect Sunday,
Dec. 16, 18ð4.
MAIN LINE.
Nurth B’nd.
S ú
ss . |g o !l -
i - í ii£ z S
£ ó o ■ J - I* "■
vzo
20p
05 p
43p
22p
54 a
3i a
Oya
3U
ota
23 a
Ooa
ooa
5p
3°P
3 s°p
3°3p
2,Uwp
2. jop
2 P
2. p
2. p
*• P
i.4°p
12.59p
I2-3ÚP
l2.2oa
8.35a
4.55p
3 45-P
8.3op
8.00p
10.30?
27.4
32-S
40.4
46.8
68.1
168
223
G3
470
481
883
South Boun
2 1
STAilONS. iié s s ' f> n 4
S íí 0 X fCQ
Winnipce I2.15p
|*l'ortageJu’t I2.27P 5.3
j*St. Norbert t2.4op 6.4
* Caitier l2.Ó2p 6.1
*.St. Agathe I.lop 6.2
*Union Poil i.lTP 7.0
♦Silver PlaÍD i.28p 7.0
Morris .. l.45p 7-i
.. St. |ean . l.>8p 8 1
.Le ellier . 2.I7P 9.
Emerson.. 2.35p IO *
Fembina.. 2.50p II.
GrandForks 6.30p 8,
Wpe lunct IO.IO I.
.. Duluth... 7.253
Minnea f oln 6.30a
St. Paul.. 7.10s
. Chicago.. 9-3Sr
MO

Eaast Bouno
?c WA !-•* iSS J . i- c 03 ^3 0h f*
1-23P 3.15p
7.5op 1.3op
6>j3p i.3oP
5.49p l.o7 a
5.?3p I2 07 a
4.39P 11.5o
3,®7P 11.38 a
3. lop ’ 24 a
3 S"> i..32í
2> 15p io.ðoa
2.47P 10.33 a
1 19p lo. 18 a
l-57p 10.04a
2 27p 9-53 a
2 57a 9-38 a
8,l2a 9 -24 a
l,37a 9.07a
1,13» 8-45 a
i.t7a 8-29 a
lo.a8u 8.583
8.294 8.22 a
7.5oa 8.Öða
«1
4» O
=s
o
10
21.2
25.9
3.5
9.
49.
54.1
62.1
68.4
7 .6
79.4
8 .1
92.Í
02.0
09.7
117.1
120.0
137.2
145.1
Winnipeg
.Morns
Lowe F’m
Myrtle
Rolano
Rose ank
Miam i
D erwood
A tamont
Somer set
Swan L’ke
Ind. Spr’s
Marieapol
G reenway
Bal dur
Belmont
Hil ton
Ashdown
Wawanes
Martinw
Biandon
W. JSouud
S •c
w &
t2.5oa
i.5ip
2.15p
2 4ip
2 33 P
2.58p
3.13 p
3-36P
3-49
4,08
4,23p
4.38p
4,50 p
S-°7P
6,22 p
5.45p
6,34
6,42 p
6,S?p
7.O5P
7-25p
7-45p
rs
J ó
b Z
S.30p
ö.cop
8.44p
9-31p
9 öOp
10.23P
l0.g4E
|1 44a
12. ] 0p
Í2-S1P
1.22p
t,18p
2,S2p
2,250
•13P
4.S3P
4,2jp
5,47p
A,o4p
6.37P
7,18p
S.oop
TORTAGE LA P 111 BRANCH.
W. Bound. Read down. Mixed No. 143. Every day Except Su nday STATIONS E. Bound Read up Mixed No. 143 Every day Exept Sunday.
5 45 p m •.. Winnipeg .... 12. lOa m
5.58 p m . .Por’ejunct’n.. 1 l.ðöa'm
6.11 p m .. .St.Charles.. . lo.Sfa m
6 19 p m .. . Headingly . . lo.28a m
6.42 p m *. White Plains.. lo O53. m
7,&> p m *. .. Euslace ... . 9 22a m
7-47 p m *. . .Oakville ... . 9 ooa m
8.30 p m Port’e la Prairie 8.l3am
Stations marked—*— have no agent.
Freight must be prepaid.
Numhers 1O7 and 1O8 have through Pull
man Vestibuled Drawing Room Sleeping Car
between Winnipeg and St. I’aul and Minne-
apolis. Also Palace ning Cars. Close conn-
rom the Pacific coast
For rates and full information concerning
connectionswith other lines, etc., apply to any
agent of the company, ©r,
CHAS. S. FEE, II SWIgFORD,
G.3cPT.A.,St.Paul. Gen.A t.,Wirnipeg.
CITY OFFICE.
486 Main St,t3ot Winnipeg.
183
allir mennirnir hafi komið meðsjer aptur útá skipið,
og jeg er líka viss utn pað, pví jeg taldi pá til að
vera viss utn, að enginn hefði orðið eptir I landi, og
allir mennirnir, sem komu í land á bátnum, voru I
honum þegar hann fór út aptur. Þeir eru hræddir
um, að hann hafi dottið útbyrðis eptir að skipið
sigldi af stað, en enginn varð pó var við neitt, sem
benti á það“.
„Aumingja maðurinn", hrópaði Mrs. Cliff, „hann
var einn af þeim sem komu til að frelsa líf okkarl“
Rjett um sömu mundir og þessi samræða átti
sjer stnð á skipinu, skreið bundvotur og uppgefinn
sjómaður upp i fjöruna, eptir að hafa syntheila mílu
eða meira, og lagðist til hvíldar rjett par sem bátur-
inn frá „Mary Bartlett“ hafði verið dreginn á land
um dagittn. Liðugri klukkustund áður hafði hann
laumast ofan hliðina á skipinu, og hafði synt svo
lengi í kafi og hann gat, og þegar hann hafði rekið
upp höfuðið og dregið andann, d/fði hann sjer strax
aptur. Svo flaut hann á bakinu pannig, að lítið
nema andlitið sást, en reri sig sarat ögn áfram með
höndunum, pangað til hann áleit að skipið væri svo
langt burtu, að sjer væri óhætt að snúa sjer við og
synda af öllu afli til lands. Það var langt sund, og
brotsjóarnir höfðu farið illa með hann, en loksins
komst hann pó í land, og að fáum mínútum liðnum
var hann steinsofnaður par sem hann lá í fjörunni.
Undir sólsetur vaknaði hann og reis á fætur.
Heiti sandurinu, þurra loptið og sólskinið hafði
190
úr „guano“-sekkjunum, pá mundi hann hafa mælst
til að mega verða eptir ltjá honum, en þetta varnar-
virki fjekk honum ótta; pví hann fjekk þá hugmynd
af pessu, að kapteinninn óttaðist að einhverjir Raek-
birds kynnu að koma til baka. Hann liafði talað
heilmikið við hina svertingjana um óaldarflokk penn-
an, og hann pekkti vel illmennsku þoirra, sem i hon-
um voru. Hann var þess vegna mjög stúrinn útaf
því, að kapteinninn yrði einsamall, en samt áleit
hann, að kapteinninn væri maður sem gæti varið sig
fyrir einum sex Rackbirds, en vissi að hann sjálfur
væri ekki maður á móti hálfum Rackbird. Hann
bað kapteininn með tárin í augunum að verða ekki
eptir, og sagði að Rackbirds mundu ekki stela
„guano“, pó þeir kætnu til baka. En bænir hans
höfðu engin áhrif. Ilorn kapteinn sk/rði málið fyrir
lionum pannig, að ltann yrði þar eptir að eins til að
láta hvern, sem koma kynni, vita, að hann ætti sekk-
ina, en dytti ekki í hug að berjast við neinn útaf
þeiro, og að pað væri enga Rackbirds að óttast.
Svertinginn sá, að kapteinninn var ákveðinn í að
verða eptir, og lötraði pví sorgbitinn til fjelaga sinna.
Ilann kom samt til kapteinsins aptur að hálfum
klukkutíma liðnum, og bauð honum að verða eptir
hjá honum paDgað til skonnortan kæmi til baka. Ef
kapteinninn hefði vitað, í hv voðalegri baráttu
Maka átti við sjálfan sig áður en hann bauð petta,
pá hefði, hann verið honum pakklátari en hantt hafði
179
Þegar Mrs. Cliff kom, mætti Ralph henni í gattg*
inum og sagðiherjtti hvað hann hefði tekið til bragðs,
og þó hún væri örg yfir þvi, hveruig dóti hennar
hafði verið tvístrað, pá ljet hún það gott heita.
St/rimaðurinn og menn hans voru mjög hrifnir
af hellrunum og steimnyndinni miklu, og, eins og
vænta mátti, vildu peir allir fá að vita, hvert mjói
gangurinn lagi, en par eð Ralph var til taks að segja
peim, að hann lagi inn í herbergi pað er Mrs. Horn
befðist við í, pá gerðu þeir ekki annað en horfa inn í
hann og ef til vill undra sig á, hvers vegna Mrs.
Ilorn hefði valið dimmt herbergi til að vora í, par eð
völ var 4 öðrum, sem bjart var í.
Mrs. Cliff var fljóit til, og fór að tala við st/ri-
manninn, sent var að spyrja til hvers liellrar þessir
mundu hafa verið notaðir. Hún sagði honurn að
þeir mundu hafa verið notaðir við einhverja guðs-
dýrkan, og að steinmyndin mundi vera gattiall af-
guð. Satt að segja trúði hún þessu sjálf, eu hún
gat ekki um það, að myndin væri einskonar fjehirð-
is-afguð, sem ætti &ð varðveita fjársjóðinn.
Edna var hinumegin við vegginn og var búin
að láta muni sína í töskuna, þó hún væri ekki viss
um, að hún hefði fundið þá alla í myrkrinu, og hún
beið langan tíma, að ltenni fannst, pangað til Ralph
kallaði til hennar að kotna. En pó pilturinn færi
optar ea einu sintti að skilveggnum og ljetist vera
að vita, hvort hún væri til, pá var hann I raun og
veru að segja henni að vera kyr, pví að sjómeunirö*