Lögberg - 26.01.1899, Síða 5

LÖGBERG, FIMMTUDAGINN 26 JANÚAR 899
í
THOMPSON & WING,
MOUNTAIN, N. D.
Þann 1. febrúar ’99 byrjum vjer að gera skrá yfir vörur
Þær, er þá verða á hendi. Og' gefum vjer því alveg óvana-
lega mikinn afslátt þennan mánuðinn út (janúar ’99) á öllum
vörum í búðinni.
Fatnaður 25 prct. afsl. eða 4 minna en vanaverð.
Leðurskór 20 a c* “ 1 5, “ 44
Vetrarskór 25 (4 44 44 1 44 44
Ullar Blankett... 25 44 44 44 1 44 44
Kjólatau 25 44 44 44 1 44 44
“Notions” 25 44 44 44 1 44 44
Jakkar og kápur.. 33 44 44 44 1 44 44
Hardvara og húsbúiiadur eiunig íærður niður
í verði.
Sleppið ekki þessu makalausa tækifæri til þess að fá það
sem þjer þurfið fyrir veturinn og vorið fyrir litla peninga.
Vörurnar verða seldar með ofangreindu verði Jyrir
PENINGA ÚT I HÖND AÐEINS.
Komið sem fyrst svo þjer getið valið úr kjörkaupunum.
THOMPSON & WING.
venjum í herna'ði, sem samin var í
Brussels árið 1874.
10. Að viðurkenna grundvallar-
regluna um sáttasamninga og gjörð-
ardóma í öllum þeim málum sem
eru þannig vaxin, að hægt sé uð
Qota hana.
Umburðarbréíið endurtekur þá
tillögu Rússakeisara, að fundurinn
ræði ekkert það sem snertir hið nú-
verandi pólitiska samband í heiin-
inutn.
Umburðarbréf þetta fær mis-
jafna dóma í blöðum hinna ýmsu
ianda, og álíta sum þeirra að ómögu-
IeRt verði að koma á samningi um
vissar greinar I þvl, sérílagi um það
aS auka ekki herskipatiotana, af
því að þar standi þjóðirnar svo mis;
jafnt að vígi.
Svar til Mrs. M. Benidikts-
son.
Eins og vænta mátti, hefur Mrs.
Benidiktsson pótt ómissandi að
senda mér annað skammabréf í Hkr.
^9. des. síðastl. Iiitstjóri Iíkr. getur
þess, neðan við greinina, að hann taki
ekki fleiri greinar um petta efni í
blaðið vegna pess, að petta sé prlvat-
úeila, sem almenning varði ekkert um.
Hvað mig snertir, er þetta algerlega
fétt; en pað er nokkuð öðru mftli að
Regna með Mrs. M. B. nún er farin
gera heilmikið veður I kringum
®ig með pví að gefa út kvennablað,
sem kostar 11.00 um firið, og segist
Dú lia^a meira en 400 kaupendur að
ÞVI. l>að er ekki alveg pyðingar-
a.ust fyrir íslenzku konurnar, sem
aupa blaðið, að gera sér grcin fyrir
vað pað er, sem paer fá I aðra hönd
yör pessa 4—500 dollara. Og ég
h6 d að Þessi tuö bréf, sem M. B. hef-
Ur S^r'^að mér í Hkr. I sambandi við
greinina hecnar I Freyju, „Að vera
°n að synast11, séu allgóð sýnishorn af
ritstjórnar-hæfileikum hennar, vits-
tnunum hennar, mentun og mann-
kostum.
Mrs. M. B. vill vita, af hverjum
eg haldi að hún hafi tekið petta dæmi
reyju, setn ftttiaðsýna hina svörtu
ið mannlífsins. Hún veit pðtta al-
veg áreiðanlega, en svo er pað ekkert
launungarmál. Maðurinn er Páll
kaupm. Magnússon, hór I bænum, og
? lan’ setn nefnd er I Freyju dæm-
lnU’. er Mrs. Jóhanna Magnússon,
* Ja Runólfs heitins Magnú ssonar
róður Páls. bústýra P. M. er
- rs. Stefania Vigfúsdóttir, ættuð úr
opnafirði á íslandi. ]>að sitnr ekki
m bezt ft M. B. að brígzla Stefaníu
V ígfúsdóttir, pví fáum, sem pekuja
I>ær bftðar, mun koma til hugar að hin
yrnefnda proskist svo langt upp ft
i og hin síðarnefnda niður ft við, að
’ ‘ nú' Þangað með tærnar, S9m St.
Vigfúsdóttir hefur hælana, að pví er
vitsmuni, siðprýði og mannkosti
snertir.
Og samkvæmt pessum upplýs
inguin er deilumál okkar M. B. orðið
mjög einfalt frá minni hlið. Mrs. M.
B. verður nú eftir öll brígzlyrðin og
lyga-dyJgjurnar að hreinsa ofurlltið
rrft sínum eigin dyrum og taka ein-
hvern af eftir fylgjandi kostum: Hún
verður að viðurkenna að petta dæmi I
Freyju, sem hún kallar hina svörtu
hlið mannlífsins, hafi verið tekið af
pessum persónum, sem ég hef nefnt
hér að framan, eins og ég gerði rftð
fyrir I grein minni I Lögbergi, og að
pað sé Pftll kaupm. Magnússon, sem
hún lætur tákna pessa svörtu mann-
lífs-hlið; og pá getur hún pess sjftif-
sagt um leið, hvaða ástæðu hún hafði
til að sverta hann I augum almenn-
ings. Ef hún gerir petta skal ég
sýna og sanna, að breytni P. M. við
Runólf heitinn bróður hans og ekkj-
una hafi I alla staði verið samboð-
in heiðvirðum manni, að petta,
að hann tók drenginn af ekkjunni I
nokkra mftnuði, hafi verið pýðingar-
laust smft-atriði, sem útaf fyrir sig
hvorki verðskuldaði lof né last, en að
önnur breytni hans við pá fjölskyldu
hafi verið lofsverð.
Neiti M. B. pví afdráttarlaust,
að hún hafi vitað um petta pegar hún
ritaði Freyju gr'einina „Að sýnast og
að vera“, pft verður hún að gera grein
fyrir pví, hvaðan dæmið heönar er
tekið. Hún verður að segja pað
hreint og beint, bvar hún las pessa
„auglýsingu I einhverju blaði“, hver
hún er pessi ekkja, sem hún kom til
pegar hún fékk að vita að velgjörn-
iugurinn stóð ekki nema paDgað til
búið var að auglýsa hann I blöðunum,
hvaða hús petta var, sem hún barst, I
o. s. frv. Hún sýnir pað pá nftttúrlega
um leið, að maðurinn, sem tók barn-
ið, hafi að einhverju leyti fttt pátt I
pvl að pakkarftvarpið var samið. Ég
pykist ekki heimtufrekur við vitsmuni
M. B. pó ég ætlisi til, að hún geti
komist i skilning um, að pað, að mað-
urinn tók fátækt barn til fósturs um
tima, gat eitt útaf fyrir sig ekki verið
honum til skammar.
Vilji Mrs. M. B. ekki heldur
segja hvaðan hún tekur dæmið, verð-
ur hún að pola afleiðingarnar; hún,
sem aldrei hefur haft lireinlyndi til að
segja neitt fikveðið um petta, heldur
pvælst I kringum efnið eins og kött-
ur I kringum heitt soð; hún, sem skrif-
ar langa ritstjórnargrein I Freyju til
að hamra á hræsninni, og setur svo
fram persónulegar, meiðandi slettur
máli sínu til sönnunar, en lýsir pví
svo yfir fi eftir, að pað megi geta
nærri, að hún hafi ekki fitt við pau,
sem ég tileinkaði dæmið, pví pau séu
persónulegir vinir sínir; hún, segi éor,
verður pá að viðurkenna, að ég hafi
haft algerlega rótt fyrir mér og gera
sér svo að góðu pó blaðsnepillinn
hennar, hún Freyja, verði álitin »f
hverjum einasta skynsötnum manni
illkvittnislegasta hræsnis-málgagnið,
sem nokkurn tfma hefur verið hleypt
af stokkunum meðal íslendinga, mfil-
gagn,sem verðskuldar,að sórhver heið-
virður inaður hræki á pað og hleypi pví
ekki inn fyrir sínar húsdyr eftir að
umsaminn áskriftar-tími er útrucninn.
Af tilviljun fékk ég að vita, hvar
dylgjurnar um „konurnar pær I sum-
ar“ áttu heima. M. B. er hróðug yfir
pví, að ég skyldi pekkja sneiðina og
taka hana á pann hátt til greina. En
nú veít hún líka mjög vel, að ég get
sannað með skriflegum vitnisburðum
mjög heiðvirðra hjóna hér I bænum,
að hún hefur I pessu atriði hlaupið
eftir lognu bæjarslúðri. Persónulega
hefur hún látið I ljósi, að sér pætti
petta miður. Ef svo erj á hún kost á
að afsaka pað I næsta nr. Freyju, um
leið og hún tekur væntanlega aðal-
efni pessarar greinar til yfirvegunar.
Þetta, sera hér er sagt, er að eins
kafli úr svari mínu til M. B. Ég
geymi hitt pangað til ég sé hvernig
hún fer að pegar hún getur ekki
krafsað I kringum aðal málefnið. En
ég ætla ekki að láta plöggin týnast.
Ég skora á hvern pann blaðamann,
sem kynni að taka svar til mín frá
Mrs. Benidiktsson, að lofa mér að
svara I sama blaði. Svari hún 1
E’reyju, ja, pá koma dgar og pá koma
ráð. Við biðum og sjáum hvað setur.
Selkirk, 19. jan. 1899.
Gkstur Jóhannsson.
Peuinga sending til islands.
Mr. H. S. Bardal, bóksali I
Winnipeg veitir móttöku fargjöldum
fyrir pft, ar senda vilja pau til íslands,
handa fólki par, til að flýtja vestur
hingað ft næsta sumri. Hann sjer um
að koma slikum sendingum með góð-
um skilum; ábyrgist 'endurborgun að
fulla, sje ekki peningunum varið eins
og fyrir er mælt af peim, er pá senda.
Detta er gert til greiða fyrir pá er
peninga senda, en auðviitað geta peir,
ef peim sýnist, sent slik fargjöld
beina leið peim, er pau eiga að brúka,
eða útflutningsstjóra Mr. Sigfúsi Ei-
mundssyni I Reykjavík.
W. H. Paulson,
Innflutninga-umboðsmaður Ganada-
stjórnar.
Greiðasala.
Jeg undirskrifaður sel ferða-
mönnum og öðrum allan greiða, svo
sem fæði, húsnæði og pjónustu, með
mjög sanngjörnu verði. Einnig hef
jeg stórt og gott hesthús fyrir 16
gripi, sem er nýgert við og dyttað að
að öliu leyti, og er hvergi betra gripa-
hús I vestur bænum. —Munið eptir
staðnum, gamla greiðasöluhúsið 605
Ross Ave.
SvKINN SvKINSSON.
BÓKHALD,
HRAÐRITUN,
STILRITUN,
TF.LEGRAPHY,
LÖG, ENSKAR NÁMSGREINAR,
OG „ACTUAL BUSINESS",
FRft BYRJUN TIL ENDA.
STOFfiADUR FYRIR 33 ARUM SIDftN
og er elzti og bezti skólinn í öllu Norövest-
urlandinu.
YFIR 5000 STUDENTAH
H/\FA UTSKRIFAST AF H0NUIVI-
og eru .þar á meðal margir mest lciöandi
veralun&rmenn.
pessi skóli er opinn allt áriö um kring, og
geta menn því byrjað hvenær sem er, hvort
heldur þeir vilja á dagskólann eða kveldskólann
l^enslan er fullkonþrp
Nafnfr.i'gir kennarar standa fyrir hverri
námsgreina-deild. pað er bezti og ó-
dýrasti skólinn, og útvegar nemendum
slnum betri stöðu en aðrar þvílíkar
stofnanir.
Komið eða skrifið eptir nákvæmari upplýs
ingum.
MAGUIRE BROS.,
BIGRNDUR.
39 E. Sixth Street, St. Paul, Minn
Stranahan & Hamre,
PARK RIVER, - N. DAK
SELJA ALLSKONAR MEDÖL, BŒKUF
SKRIFFÆRI, SKRAUTMUNI, o. s. frv.
Menn eeta nú eins og áðnr skrifað
okkur á íslenzku, þegar þeir vilja fá meðöl
Munið eptir að gefa númerið af meQalinu
Dr, G. F. BUSH, L. D.S.
TANNLÆ.KNIR.
Tennur fylltar og dregnarút án s&rs.
auka.
Fyrir að draga út tönn 0,60.
Fyrir að fylla tönn $1,00.
627 Main St.
ÍSLENZKUR LÆKNIR
Dr. M, Halldorsson,
Stranahan Sí Hamre lyfjabúð,
Park Jtiver, — — — N.Dak.
Er að hitta á hverjum miðvikudegi í Grafton
N. D., frá kl, 5—6 e, m,
Phycisian &. Surgeon.
Útskrifaður frá Queens háskólanum í Kingston,
og Toronto háskólanum f Canada.
Skrifstofa í HOTEL GILLESPIE,
CRYSTAL, 1».
DR- DALGLEISH,
TANNLŒKNIR
kunngerir hjer með, að hann hefur sett
niöur verð á tilbúnum tónnum (set of
teeth) sem fylgir:
Bezta “sett“ af tilbúnum tönnum nú að
eins $10.00. Allt annað verk sett niður
að sama hlutfalli. En allt með því verði
veröur að borgast út í hönd.
Hann er sá eini hjer í bænum Winnipeg
em dregur út tennur kvalalaust.
Rooms 5—7,
Cor. Main & Lorabard Strcets.
445
0 . ,.'nn fram undan palliuum, sem prinzii
stór 3efi .““^-tóptinúBursinn. Hann
ol r’ef t8;dÖkkUr maðnr’ með svart, str
lúður'S1DRS $ 1&tbragði- Eptir »ð haf
úðu nn, stakk hann honnm unP.r belt. ^
er siðan braut milli Gascony-riddaranna
Wd fTa SWÖVaðÍ h68t 8iun «vo sem ei
longd frk prinziniim og konungunum.
bæði”l hrÓpaðÍ hanu með ^sri rö
b ði lcðmæltur °g uuöí me8 sterkum Br
vasknVi!etn SIeÍnn hallari Herra míns, se
uo-a ' ertn®ður °g Jjensmaður hins mikla
g emvaldsherra Katls konungs á F
o rra minn hefur frjett að hjer sjeu burtrei
franf Ta tækÍfærÍ til að vinna sjer
SV° hann er bÍer kominn til að biðj,
emhver euskur riddari sýni honum pann s<
Bak.rftstarumar til frúar sinnar, að reyna si,
han meÖ hVÖSSU SpjÖti' eða pá að reJ
^ann með sverði, kylfu, stríðsöxi eða lai
iann skipaði mjer nú. samt sem ftður að
ann berðist einungis við sannan Englei
i við neinn blendingsmann, sem er hv
lendmgur nje Frakk.? er ^ tu anng
a5} ®n berst undir merkjum hinnar.“
„llvað segið pjer, herra minn!u hr
C isson með prumandi rödd, en landar hans
s»i u .S1u na" . J111 n(ldarasvemninn ljet i
Sffii ekki hin reiðuglegu andlit peirraí hel
afram með boðskap herra slns.
448
„Er petta I raun og veru sannleikur?“ hrópaði
Sir John Chandos slðan.
„Já, pað er sannleikur, lftvarður minn“, sagði
riddarasveinninn. „Jeg sver yður pað við hinn
helga Ives af Brittany“.
„Jeg hefði annars mátt vita pað“, sagði Ohan-
dos, sem sneri upp á yfirskegg sitt og horfði enn
hugsandi á ókunna riddarann.
„Jæja, hvað segið pjer, Sir John?“ sagði
prinzinn.
„Þetta er riddati, sem hverjum manni er sann-
arlega sómi I að reyna sig 7Íð, herra“, sagði Chan-
dos. „Jeg vildi óska að pjer layfðuð mjer að senda
svein minn eptir herklæðum mlnum, pvl mig langar
mjög mikið til að reyna mig við hann“.
„Nei, nei, Sir John, pjer hafið unnið yður eins
rnikla frægð og nokkur einn maður getur borið, og
pað væri hart ef pjer gætuð nú ekki tekið yður
hvíid“, sagði prinzinn. „En, riddarasveinn, gerið
svo vel og segið herra yðar,að vjer bjóðum honum til
hirðar vorrar, og að honum skuli veitt vln og krydd-
meti ef hann vill hressa sig áður en burtreiðin
byrjar.“
„Herra minn vill ekki drekka vín“, sagði ridd-
arasveinninn.
„Látum hann pá nefna manninn, sem hann vill
reyna sig við“, sagði prinzinn.
„Hann vill reyna sig við pessa riddara alla fiinm,
hvern eptir anuan, og láta sjerhvern peirra velja pau
441
sýndi, að uppáhaldsmanni fjöldans (t>jóðverjanum)
hafði veitt betur I pessari fyrstu atrennu.
En Hampshire-riddarinn (Sir Nigel) var ekki
maður sem ljet hugfallast við mótgang. Hann reið
til baka til tjalds síns, og reið svo að fáum augna-
blikum aptur út á völlinn með annan hjálm á höfðinu.
í annari atrennunni voru riddararnir svo hnlfjafnir,
aö hinir skörpustu dómarar gátu engan mun sjeð á
peim. Pað flugu neistar af skjöldum peirra hvers
um sig, en peir stóðust hin voðalegu lög hver annars
rjett eins og peir væru límdir við hesta sína. En I
síðustu atrennunni var Sir Nigel svo hæfinn, að
spjótsoddur hans hitti á milli teinanna I hjálmgrlmu
mótstöðumannsins og reif framhlutann af hjálmin-
um, en Þjöðverjinn, sem miðaði spjóti sínu fremur
lágt, og var par að anki hálfrotaður af högginu, sem
hann fjekk, var svo óbeppinn, að hitta mótstöðumann
sinn á lærið með spjótinu, en pað var brot gegn
burtreiða-reglunum, og missti hann ekki einasta við
pað allan mögulegleika að vinna sigur, heldur hefði
hann einnig orðið að láta hest sinn og herklæði af
hendi sem sekt, ef enski riddarinn hefði viljað krefj-
ast pess. Gleði-ópin úr flokki ensku hermannanna
og hin pýðingarfulla pögn hius mikla mannfjölda,
sem prengdi sjer saman I kringum burtreiða-völlinn,
gaf til kynna, að hlið Englendinga hefði borið sigur
úr býtum I heild sinni. Hinir tíu kappar höfðu peg-
ar safnast saman frammi fyrir prinzinum, I pví skyni
að hann úthlutaði verðlaununum, en pá hcyrðist há^