Lögberg - 05.07.1923, Blaðsíða 4

Bls. 4
LÖGBERG, FIMTUDAGINN
5. JÚLÍ 1923-
JJcrgberg
Gefið út hvem Fimtudag af The Col-
ambia Prets, Ltd.^Cor. William Ave. &
Sherbrook Str.. Winnipeg, Man.
Talsiman N-6327 oé N-6328
Jób J. Bíldfell, Editor
Ijtanáskrift til biaðsina:
THE 601UHBIH PRE33, Ltd., Boí. 317«, Winnlpog. M»0>
Utanáakrift ritatjórans:
EDiTOR LOCBERC, Box 3172 Winnlpog, Man.
Tha '■L.ögbarg" ia prlntad and publlahed by The
Columbla Preaa, LimRed, in the Columbia Block,
111 t» 117 Bherbrooke Street, Wlnnipeg, Manitoba
Þingkosningar á íslandi.
í haust eiga að fara fram kosningar til al-
>ingis á íslandi. í sjálfu sér er >að ekkert ein-
kennilegt, >ví þær hafa oft farið þar fram áður,
og eiga vonandi eftir að fara þar oft fram í ó-
kominni tíð. En samt getum vér ekki að því
gert, að oss finst þessar í hönd farandi kosning-
ar á íslandi hinar alvarlegustu.
íslenzka þjóðm hefjr, éiins og allar aðrair
þjóðir átt við ótal erfiðleika að stríða á undan-
förnum árum og á það enn. Menn segja, að þeir
erfiðleikar stafi frá stríðinu, og er það að meira
eða minna leyti satt. ef ekki beinlínis, þá óbein-
línis. En það hefir enga verulega þýðing, hvað-
an erfiðleikarnir eru sprottnir. Aðal atriðið er,
að þeir eru fyrir hendi, átakanlegri og alvarlegri
hjá hinni íslenzku þjóð, heldur en þeir hafa ver-
ið í marga mannsaldra.
pegar vér segjum þetta, þá eigum Vér ekki
aðallega við hinar auknu skuldir þjóðarinnar,
ekki við hin óhagstæðu verzlunarkjör, sem hún
á nú við að búa, ekki við neina af hinum ytri
erfiðleikum, því þeir eru allir læknanlegir. En
•það, sem vér eigum við, þegar vér segjum, að
þessar í hönd farandi kosningar á íslandi séu
sérstaklega alvarlegar, er, að þjóðin gengur út
í þessar kosningar öll í molum—þrátt fyrir alla
þá auknu erfiðleika, sem hún á að mæta, gengur
út í kosningarnar í molum, kemur á þing aftur
í molum, og svo verða framkvæmdirnar þar að
sjálfsögðu líka í molum.
Eftir því, sem sjáanlegt er af blöðum þjóð-
arinnar, þá er það meira en hálf tylft flokka,
sem ætla sér að keppa um völdin á fslandi í
haust. pað er: Alþýðuflokkur, Samvinnufélaga
flokkur. Heimastjórnarflokkur, Sjálfstæðisflokk-
ur, bændaflokkur og að líkindum verzlunar-
manna flokkur og máske fleiri. Allir /iþessir
flokkar sækja náttúrlega fram um land alt í
vígamóði, efla sinn eigin málstað, en sverta hina,
og skilja svo þjóðina eftir í smáum, ósamfeld-
um brotum, sérlyndum og sundurlyndum og með
öllu óhæfa til sameiginlegra átaka.
petta er skaðlegasti óvinurinn í stjórnar-
farslegum efnum, sem íslenzka þjóðin á við að
stríða nú — sá óvinur, sem kemur henni á kné,
svo framarlega, að eigi sé við gjört í tíma.
iMenn svara máske, að þetta ástand sé ekk-
ert sérkennilegt fyrir íslenzku þjóðina, því það
eigi sér stað um allan heim. En það gerir á-
standið ekkert betra. fslenzka þjóðin er fá-
mennust allra þjóða og þolir það því ver en þær,
sem fjölmennari eru.
Vér fáum ekki betur séð, en að velferð ís-
lenzku þjóðarinnar krefjist þess nú, að öll stétta-
pólitík sé lögð niður, öll embætta pólitík gleymd,
allur flokkarígur lagður til síðu fyrir því, sem
er æðra og heillavænlegra fyrir híð fámenna
íslenzka þjóðfélag—alþjóðarpólitík.
íslendingar hafa oftar en einu sinni sýnt
—stærri þjóðum veg til fullkomnunar og frama.
peir voru fyrstir manna til þess að taka upp það,
sem nú er einn veigamesti þátturinn í réttar-
fari Breta, einnar af þróttmestu menningarþjóð-
um heimsins, kviðdóms fyrirkomulagið.
peir voru fyrstir manna til þess að gjöra
Bakkus útlægan úr landi sínu með lögum, og hjá
þeim var þróttmikil þjóðfélagsskipun og andlegt
líf, þegar alt var 1 kaldakoli á meginlandi
Evrópu.
Hví geta þeir 'ekki gjört þetta einu sinni
enn? Hví geta þeir ekki sýnt sína andlegu yf-
irburði yfir aðrar þjóðir, sem ekkert komast á-
fram sökum innbyrðis ófriðar, flokka-fargans
og stéttarígs, með því að rísa upp yfir alt það
fargan, láta það sitja á hakanum fyrir hinni
sameiginlegu velferð þjóðar sinnar?
pað, sem íslendingar ættu að gera við þess-
ar kosningar, er að velja þá hæfustu menn, sem
þjóðin á, án nokkurs tillits til þess, hvaða flokki
eða stétt að þeir tilheyra, til þess að annast
stjórn landsins, eins og nú standa sakir, hvort
heldur það eru bændur, verkamenn eða embætt-
ismenn. Menn, sem um það eitt hugsuðu, að
vinna þjóð sinni og leiða hana út úr þeim erfið-
leikum, sem umkringja hana, og veita þeim svo
óskift fylgi sitt, — standa á bak við þá sem á-
kveðin og einhuga fylking, vera, í þetta sinn,
eins og Matthías Joihumsson sagði: “allir eitt."
Og það er eini vegurinn til þess að komast út úr
erfiðleikum og vinna sigur á hinum sameigin-
lega óvini þjóðarinnar.
Victor Hugo.
“Frjáls, auðugur, talsvert frumlegur að upp-
lagi og sérlega frumlegur í framsetning. Hugó
var sannarlega stórmerkur rithöfundur. pví hef-
ir það ekki verið sagt, að hugsjón skáldlistarinn-
ar sé að túlka mál fjöldans með málsnild þeirra
fáu.” pannig endar ritgjörð í tímaritinu “My
Magazine.”
par sem þú verður, Hugo var.
pað er varla til blettur í Parísarborg, sem
ekki minnir menn á Victor Hugo,” segir höfund-
ur þessarar greinar.
Endurminningin um hann lifir í mörgum
húsum, þar sem hann átti heima, í byggingunum,
sem hann skrifaði um, á stöðvunum, þar sem hann
lét persónumar í ritum sínum eiga heima á, í
leikhúsunum, þar sem leikritin hans hafa verið
leikin. París er hans borg, hann elskaði hana,
um hana söng hann og hennar vegsemd út-
breiddi hann.
Minningin um hann er ekki eins vakandi í
Besancon, þar sem hann var fæddur, en það eru
fáir, sem hafa látið ættfeður sína sig minna
skifta, en Victor Hugo. “Maðurinn er það, sem
hann hefir sjálfur gjört sig,” sagði hann sjálfur
í einu-riti sínu og bætir við: “Ef eg ætti sjálfur
að kjósa ættfeður mína, þá kysi eg miklu heldur
að afi minn hefði verið nýtur skóari, heldur en
konungur, sem hefði eytt æfi sinni í leti og iðju-
leysi.”
Æska Victor Hugos.
Faðir Hugos var hershöfðingi í liði Napóle-
ons. Hann fæddist undir hinum sorglegustu og
raunalegustu kringumstæðum. Raunalegum sök-
um þess, að hann varð svo veikur, að honum var
ekki hugað líf, sorglegum fyrir það, að hann kom
í heiminn þegar að Napóleon var á sigurferðum
sínum yfir Evrópu, og hann varð að eyða æsku
árum sínum að nokkru leyti í herbúðum innan um
herlúðraþyt og hvin byssukúlnanna.
prjátíu ára gamall átti hann heima í húsinu,
þar sem safnhús það, sem við hann er kent, stend-
ur nú, og. þar sóttu fund hans hinir bezt þektu
bókmentamenn þeirrar tíðar.
prjú meistarastykki.
Á einu ári gefur hann út þrjú meistaraleg
verk, sem hvert út af fyrir sig nægði til þess að
gjöra höfund þess ffægan. Hugsanirnar streymdu
fram eins og flóð í huga hans og vinnuþrekið var
óbilandi. pað var ekki hið minsta atriði, engin
tilbreyting, engin hugsun, sem honum var ekki
eðlilegt að gefa líf og svip samstundis. pað var
engin hugsjón, ekkert innfall, sem hann var ekki
reiðubúinn að setja fram í ljóðum.
Maður er á gangi úti í sveit; hann kemur
auga á tvo depla, sem glitra í sjóndeildarhringn-
um. Annar depillinn er stjarna, hinn er eldur,
sem hjarðmaður hefir kveikt. Mundi slík sýn,
sem ber daglega fyrir augu manna, vekja nokk-
urn öldustraum í sálum okkar? Máske ekki. pað
kemur samt sálarlífi Victor Hugo í hræring. Fyr-
ir sálarsjón hans verða þessir tveir deplar að
ímynd Guðs og manns. Annar er takmarkalaust
ljóshaf, hinn hugsunar, sem engin takmörk eru
sett; annar undursamlegt kraftaverk, hinn við-
fangsefni hugans; báðir stórmerkilegir viðburð-
ur og efni í eitt af hans stórkvæðum.
pað mátti segja, að hver dagurinn yki á
frægð Victor Hugo. Árið 1831 var Byron dáinn,
Sir Walter Scott lá við dauðans dyr, Goethe 4tti
að eins fáa mánuði eftir ólifaða, Chataubriand
hafði ritað sína síðustu bók, Lamertine sökti sér
niður í stjórnmál og Victor Hugo var málsvari og
erfingi að göfgi kessara miklu manna, því hann
var þá mestur rithöfundur í Evrópu.
útlegð.
Victor Hugo varð að flýja land feðra sinna
og til Guemsey eyjunnar . par átti hann heima
í hinu svokallaða “Hauteville” húsi. Frá því var
útsýni út á hafið, sem er svo vel fallið til þess
að vekja hgsanir manna og þar ritaði hann flest-
ar sínar nafnkunustu bækur.
Lífið var ekki margbrotið í Hauteville. Hann
tók þar á móti gestum, málaði og bjó til innan-
hússmuni.
Frægð hanþ barst nú út um all^n Jheim, og
hún hafði vaxið út yfir Frakkland til Evrópu; nú
óx hún út yfir Evrópu til allra landa. í útlegð-
inni frétti Hugo um stríðið milli Frakka og
Prússa 1870, gat hann þá ekki lengur sætt sig við
útlegðina, er hann hafði verið í í átján ár. Hann
dreif sig aftur til Parísar og segir einn af þeim,
sem ritað hefir æfisögu hans og með honum var
á leiðinni heim, svo frá ferð þeirri:
“pegar við komum til Frakklands, þá runnu
tárin í stórum dropum niður kinnamar á honum
og hann teigði sig út um gluggann á vagninum og
kallaði í skærum og hvellum rómi: “Vive la
France! Vive la France!” Hermennirnir dauð-
þreyttir, horfðu á hann daufir og þungbúnir og
skildu hann ekki.”
Fanst í skrifborðinu hans.
Svo var það dag einn, að blöðin í París birtu
þessar fáu línur: “Victor Hugo, sem hefir verið
hjartveikur, hefir nú fengið lungnateppu.”
Nokkrar fleiri lýsingar á hinum vaxandi sjúk-
dómi hans birtust í blöðunum og svo dó hann 83
ára að aldri. »
Fólk safnaðist í kring um húsið, þar sem hið
látna mikilmenni lá, og þúsundir komu til þess að
líta í ásjónu hans í síðasta sinni. í skrifborðs-
skúffu skáldsins fanst opið bréf, og í því var
miði, sem þetta var ritað á:
“Eg gef 50 þúsund franka til fátækra.
Eg vil láta jarða mig í eins ódýrri kistu og
hægt er að fá.
Eg afþakka kirkjulega bænagjörð, - en bið
mér bæna frá hverju einasta hjarta.
Eg trúi á Guð.”
Victór Hugo.
Stjórnin á Frakklandi var einhuga um, að
þjóðin skyldi annast um útför Victor Hugos og lík
hans skyldi hvíla undir Sigurboganum í tvo daga.
Múkilmennið
Victor Hugo var lagður til hvíldar í hinu vegleg-
asta musteri Parísarborgar og á meðal ræðna
þeirra, sem við það tækifæri voru haldnar, lýsa
eftirfarandi orð skáldinu ef til vill bezt:
“Victor Hugo er sá samtíðarmaður okkar,
sem bezt hefir skilið og elskað meðborgara sína.
Gjafmildur við alla; það er ekki til sú eymd, sem
veglyndi hans náði ekki til. Að bæta upplag
manna og lífskjör þeirra, það var ráðandi áflið í
hugsun hans.”
Undursamlegur, einstakur og frábærilegur,
eru niðurlagsorðin í sambandi við þenna óvið-
jafnanlega mann. Einn af hans þjóðar mönnum
ritaði þetta um hann: “pað eru til menn, sem
eru göfugri í sinni auðmýkt, en enginn hefir náð
lengra í fjölhæfni. Hér er ekki að ræða um neinn
hversdagsmann, heldur afburðamenni”
petta er sannur dómur, og Frakkar eru nú
að hugsa úm að gefa mönnum kost á að kynna sér
verk þessa mikilmennis, með því að kosta sér-
staka kenslu í sambandi við þau og á þann hátt
halda hinum göfugu kenningum hans vakandi hjá
þjóðinni.”
Ný biblía.
Fundur einn all-merkilegur var haldinn í
skrifstofu Pierpont Morgans, fjármálamannsins
nafnkunna í New York fyrir skömmu.
Voru þar saman komnir prestar og háskóla-
kennarar víðsvegar að úr Bandaríkjunum. Er-
indi þessara manna á þenna fund var að ræða
um að semja nýja biblíu, eða, sem er nokkuð
það sama, að sníða þá gömlu upp, færa hana í nýj-
tízkuföt, svo hún gæti passað nútíðarþekking,
nútíðar hugsunarætti og nútíðar kröfum
mahna.
peir komust að þeirri niðurstöðu, að þetta
væri eitt hið mesta þarfaverk, sem hægt væri
að vinna nútíðarmenning vorri til uppbyggingar
og ókominni tíð til varanlegs gagns. Og það
voru ekki að eins prestarnir kristnu og háskóla-
kennararnir, með sínar margbreytilegu skoðanir
á trúmálunum, sem voru sannfærðir um nytsemi
þessa fyrirtækis, heldur var fjármálamaðurinn
svo sannfærður um ágæti þess, að hann var fús
á að leggja fram féð sdm verkið mundi kosta .
Sjálfsagt eru það margir menn og konur
víðsvegar um heim, sem telja þetta híð þarfasta
fyrirtæki. Aftur verða það aðrir, sem efast um
það og telja vafasamt, hvort það sé nokkur vel-
gjömingur eða vinningur frá menningarlegu
sjónarmiði, að ryðja hverri hömlu, sém er á
vegi hins örláta mannsanda og reikulu hugsana
nútímans, úr vegi.
Ef menn vilja líta með gætni á hinar marg-
breytilegu stefnur mannanna, eins og þær eru í
hinum veraldlegu málum þeirra nú í dag og með
hve miklu kappi að þeim er framfylgt, og spyrja
svo sjálfa sig hvar lenda mundi, ef allar höml-
ur væru numdar úr vegi, ef stefnur þeirra og
kröfur fengju viðstöðulaust að velta sér yfir
lönd og lýði, þá er ekki ólíklegt, að menn mundu
hugsa sig tvisvar um, áður en þeir ryddu síð-
ustu stíflunni í burtu.
Hið sama gildir í andlegum málum, nema
hvað oftast það er erfiðara að uppfylla kröfur
þær, sem kristindómurinn gerir, og því mönnum
ógeðfeldara að þola þær; en það sannar ekki, að
þær séu ónauðsynlegri. Annars hefir þessi
vottur um los í trúmálum þar syðra og alda sú,
sem nú upp á síðkastið hefir viljað dreifa hugs-
un manna sem mest í þeim málum yfirleitt, orð-
ið til þess að hrinda á stað all háværum umræð-
um um trúmálin, og í sambandi við þær umræð-
ur er það eftirtektarvert, að það er óprestvígður
maður, sem fremstur stendur á verði gegn hin-
um nýju kenningum og er málsvari hins sögu-
lega kristindóms. pað ’er William Jennings Bry-
an, hinn nafnkunni mælskumaður. Og hvað sem
menn annars kunna að segja um þessar tvær
stefnur og þátttöku þess manns í trúmála-
úeilu þeirri, sem yfir stendur, þá kemur lík-
lega flestum hugsandi mönnum saman um, að
hann eigi þakkir skyldar fyrir (festu sína í
þeim málum og þá viðleitni sína, að láta ekki
sópa grunnböndum kristindómsins í burtu, áð-
ur en menn fái áttað sig.
Sigurður Vigfússon, kennari.
Fæddur 21. júní 1867. Dáinn 30. okt- 1922.
Seinfær reynist sigurbrautin
sannleiksvinum allra daga;
mörg á vegi Brattabrekka,
blóði rituð þeirra saga.
Háð og spott þeir hljóta að launum,
hnútum að þeim varpa flestir,
svo er æfi sólarbarna,
sona þeirra er voru beztir.
\ Svipuð var þín saga, frændi,
sóttir þú á vizku tinda;
seildist djúpt í sannleikshafið,
sást þar blika fjölda mynda.
Vildir hrinda vanans drunga,
vekja láf í dauðum sálum,
bræða hjartans kaldan klaka
kærleiks blíðum trúarmálum.
Mentalöngun óx þér ungum,
alt of þröngt í dalnum heima.
Hugur krafðist hærri sjónar,
hærra flugs um nýja geima.
Sífelt brann í sálu þinni
sólarþrá með björtum eldi,
knúði hug í langar leitir
Ijósi móti—að hinsta kveldi.
Eruð þér ánægðar
með Bökun
yðar
Mjölið var fallegt; þér fóruð
eftir þeirri ibeztu forskrift,
sem fáanleg var, en samt varð
brauðið lélegt..
ROBIN H00D FLOUR
pJÓNUiSTUDEILD
sem býðst til að veita skriflegar upplýsingar ihúsmæðrum, sem
hafa við bökunarerfiðleika að stríða. Alveg sama ihvort um er
að ræða Robin Hood mjöl, eða eitthvað annað, sérfræðingar
vorir eru ekki lengi að komast að hinni réttu
ástæðu, og veitasamstundis leiðbeiningar.
Vér látum af hendi ókeypis poka af
mjöli fyrir Roibin Hood poka, sem búið
er að nota nokkuð úr, ef ibökunin hef-
ir mishepnast þrisvar sinnum, og veit-
um yður jafnframt upplýsingar um,
Ihvernig hest er að 'baika úr “Robin
H’ood” mjöli.
iSkrifið oss í dag. Tryggihg vor fyr-
ir góðri bökun, fylgir hverjum 24.
punda poka og þar yfir.
ROBIN H00D MHLS LTD
Starf þér kaust, er stserst eg þekki,
starfið. mæta: að kenna — fræða,
hlúa að ungum hjartablómum,
himinþrá í brjóstum glæða.
Hvað er fegra’, en opna öðrum n
æðri heima lífsins sanna?
Hvað er fegra’, en finna gullið,
falið gull í hjörtum manna?
Slíkt var starfið æfi alla,
örðug för, en launin minni;
síðar mun hinn sanni gróður
sjást af hjartaræktun þinni.
Ávöxt bera einhverntíma
andans fræ, þau týnast eigi.
Sprettur upp af sannleiks sáði
sigur-rós með nýjum degi.
Kysi eg að ísland ætti
ótal syni þessum líka,
brattasækna* sumarvini,
sóknardjarfa, kærleiksríka. \—
Sannleiksdís frá sólarheimi
sveipar um þig björtum ljóma.
Hvíslar: sofnar sonur góður,
— sannleiksvinur — meðal blóma.
Richard Beck.
Ástœðurnar
fyrir því aC hugur íslenzkra bænda
hnegist til Canada
50 Kafli.
Stjórnarskrá Canada- Hún «r
að mestu leyti ibygð á grundvall-
arlögum Breta. Stjórnin er þing-
ibundin, það er að segja sam-
bandsstjórnin og fylkjastjórnirn-
ar, bera allar ábyrgð gagnvart
ihlutaðeigandi þingum- Valdsvið
fylkjaTma er skýrt ákveðið, en
nú er verið að gera tilraunir í þá
átt, að fá þeim í ‘hendur full y£-
irráð yfir náttúruauðlegð þeirra,
svo sem skógum, námu’m o. s. frv-
Hvert fylki um sig, hefir æðsta
framkvæmdarvald í mentamálum
sínum; þau hafa einnig all víð-
tækt vald.svið,-að því er viðkemur
meðferð akuryrkju og innflutn-
ingsmála. Fylkin hafa rétt til
þess að breyta stöðulögu'm sínuth
að undanteknu því, að embættis-
afstaða fylkisstjóra, verður að
haldast óbreytt frá þeirra hálfu-
Fylkisstjórar eru skipaðir af sam-
bandsstjórninni og hún ein hefir
rétt til að vlsa þeim frá. Enn
fremur skipar sambandsstjórn-
in alla dómara- Sambandsstjórn-
in hefir einnig rétt til að fyrir-
byggja staðfesting laga frá fylk-
isþingum, ef sannað er, að þau
hafi með slíkri löggjöf farið út
fyrir vaWsvið sitt, einkum og sér
í lagi ef farið er þar út fyrir tak-
mörk eðlilegrar réttvísi-
Fylkin standa í engum beinum
samböndum við alríkisstjórnina
brezku, heldur er sambands-
stjórnin á því sviði, hinn eini
rétti hlutaðeigandi. Landstjórinn
er útnefndur af konungi, sam-
kvæ’mt tillögum for.sætisráðgjafa
Breta, og skal þess vandlega gætt,
að val hans sé ékki á móti vilja
hinnar canadisku þjóðar. _____ ,Er
afstaða landstjórans í Canada til
ráðnuneytisins, í raun og veru hin
sama og konungs til hinna ibrezku
ráðgjafa- Er emibætti hans
nokkursskonar tengiliður milli
sambandsstjórnarinnar og alrfk-
isstjórnarinnar brezku.
í öllum 'Stónþýðingarmiklum
‘málum skiftir forsætisráðgjafi
Canada við yfirráðgjafa Breta-
Síðan árið 1920, hefir Canada
verið félagi j þjóðbandalaginu og
hafa fulltrúar þaðán oft greitt
atkvæði gegn ihinum brezku full-
trúum, og )?að í alvarlegum mál-
um.
* Uppskera Vestur-Canada.
Um leið og þessar athuganir
eru ritaðar, eru skýrslur yfir
uppskeru landsins á árinu 1920,
rétt í þann veginn að vera full-
gerðar. Af þeim 'má það greini-
lega sjá, að ræktun hinna ýmsu
korntegunda 'hefir hepnast vel.
Hveitiframleiðslan hefir þó yfir-
lett, tæpst orðð eins mikil og
menn gerðu sér vonir um- Þótt
á ýmsu'm stöðum hafi fengist
40—45 mælar af ekrunni, þá mun
þó 20—25 hafa verið langtum al-
gengara. Urðu óþurkar þess
víða valdandi, að spretta varð
eigi jafngóð ög áhorfðist um
tíma-
Það er að verða ljósara og
Ijósara með hverju árinu sem líð-
ur, hve afaráríðandi það er, að
viðhafa alla ihugsanlega nær-
gætni við plæging akra og eins að
hvíía >á eða sá til skiftis 'mis-
munandi tegundum-
Að öllu samanlögðu, hepnaðist
uppskeran 1922 vel í Manitoba og
Saskatchewan. 1 Suður-Alberta
varð einnýr allgpð uppskera, en
í norðurhlutanum mun ihún hafa
orðið nokkru rýrari. Hagur
þeirra bænda, er stunda blandað-
an landbúnað, mixed farming,
stendur að jafnaði ibezt og er
tryggastur, enda ]er slík aðferð
orðin mjög algeng í Sléttufylkj-
unum. Stendur framleiðsla
mjólkurafurða, þar víða í miklum
blóma-
Þeir, sem æskja frekari upp-
lýsinga um Canada, snúi sér til
ritstjóra Lögbergs, J. J. Bildfell, *
Columbia Building, Cor. William
og Sherbrooke, Winnipeg.
“Móðir í austri”.
Ljúft er ögn í auga að sjá, —
um eiginn bjálka síður skrata.
Er unt að telja alla þá,
sem okkar móður svikið hafa?
Oft er barna ástin hálf —
augnabliks >ó renni tárin,
við girnumst okkur gleðja sjálf
þótt geigvæn blæði móður-sárin.
Týnumst ei í tímans haf —
þótt töku'm toól í löndum öðrum,
ef við eigum eitthvað af
áa vorra dýru fjöðrum.
R. J. Davíðsson.
V