Lögberg - 05.07.1923, Page 6

Jíls. ö
LOGBERG. FLMTUDaGINN 5. JÚLl 1923-
Barónsfrú Mainau.
Eftir
E. Marlitt.
...Var hér eingöngu um eignir að ræða, eða var
trúarbragðalegt ofstæki með....J7ar stóð líka:
“En konan verður líka og skal, taka heilaga skírn
til þess að sál hennar ekki glatist.”
Konan unga kastaði sér á rúmið — hún hafði
ákafan hjartaslátt og það fór titringur um hana
alla. Hún varð að verða rólegri; hún mátti ekki
hitta neinn, jafn æst og hún var nú. Mainau
var þó heiðarlegur maður, og til þess, að hrinda
vel grunduðum andmæium hans, varð að grípa
til svika. Hver sem ætlaði sér að koma honum
til þess, að gera órétt, varð að koma til hans
gr.muklæddur. Skjalið varð að komast aftur á
sinn stað — hún gæti aðeins komið einhverju til
ieiðar með þessa uppljóstrun, ef hún tæki það
þaðan sem það var geymt í ásýnd hans. pað
komu sársaukakendir drættir á andlit hennar.
Hann mundi fyr leggja grun á hana, sem var ný-
komin og sjálf grunsöm, heldur en hann gæti
fengið sig til þess, að trúa því, að svona ódæði
hefði getað átt sér stað í Schönwerth, þessu heim-
kynni heiðarleikans og siðavendninnar......En
hann varð að komast að raun um þennan sann-
leika — drengnum varð að bjaiga.
Hún gekk aftur inn í stofuna hljóðlega. paÖ
var búið að kveikja upp í ofninum. pykku
silkitjöldin voru drengin saman fyrir framan
gluggaskotin og hlerunum fyrir glerhurðinni
hafði verið lokað. Regnið, sem féll jafnt og
stöðugt, heyrðist buldra sitt einhljóma lag. Te-
borðið var tilbúið fyrir máltíðina, og stóri, fallegi
lampinn, með grænu ljóshlífinni, stóð á miðju
borðinu, og það logaði ljós á honum. Lampa-
Ijósið var of dauft til þess að lýsa stofuna, en
eldurinn í ofninum varpaði skærri birtu á gólfið
fyrir framan ofninn.
Líana leit í kringum sig óttaslegin. par var
enginn. Hún gekk rólegri að skrifborðinu, opn-
aði skrínið og stakk blaðinu niður í skjalabunk-
ann, sem lá þar. En í sömu andrá var gripið um
hönd hennar haldið fastri í opinu á skríninu.
Hún gat einu sinni ekki rekið upp hljóð; blóðið
þaut með ofsahraða til hjartans.* Henni lá við
að hniga niður; hún leit við með daufu augna-
ráði. Hirðpresturinn stóð fyrir framan hana.
Hann þrýsti henni í faðm sinn og bar hönd henn-
ar sem hann enn hélt fastri, hvað eftir annað upp
að brennheitum vörunum. Hún var svo högg-
dofa, að hún gat ekki hreyft sig.
“Verið þér rólegar, ástkæra frú,” sagði hann.
“J?að hefir enginn séð það nema eg — pað er
enginn í stofunni nema eg,” hvíslaði hann , hug-
hreystandi róm.
Hún rankaði aftur við sér við það, að heyra
þennan málróm. Hún sleit sig lausa og hratt frá
sér hönd hans. f
“Hvað hafið þér séð ?” spurði hún með hljóm-
lausri skjálfandi rödd og rétti um leið úr sér
þóttalega.
“Eru verðmætir hlutir úr gulli eða silfri
geymdir í þessu skríni ? — Hef eg reynt að stela ?”
“Hvernig hefði mér átt að koma til hugar,
að þess konar hugsun leyndist á bak við þetta
konunglega enni? Fyr munúi eg flekka minn-
ingu móður minnar með svo Ijótri hugsun, en yð-
ar hreinu sál. Takið orð mín trúanleg! J?ér get-
m náttúrlega ekki gripið þessi orð því þér standið
hér knúðar af ást dótturinnar til móður sinnar.
— Hver getur Iáð yður það, náðuga frú, þó að þér
viljið eyðileggja Iitla bréfið, sem er notað til þess
að kvelja yður og niðurlægja?”
Hann tók bréfið upp úr skríninu.
“Við skulum bæði kasta þessu rauða vitni
um villu móður yðar, í eldinn.”
Hún hrifsaði bréfið úr hönd hans og fleygði
því á sinn stað. “Er það ekki þjófnaður? Er
bréfið til mín?” spurði hún gremjulega. “pað
verður þar sem það er komið. Eg get ekki hreins-
að orðstýr móður minnar með því» að gera sjálfa
mig seka í óheiðarlegu athæfi.” Hún færði sig
fjær honum yfir að hinum endanum á skrifborð-
inu, eins og hún vildi komast sem allra fjærst
þessum presti, sem hafði vogað sér að snerta
hana. Grænu Ijósgeislarnir frá lampanum féllu
á vanga hennar, fagran og göfugmannlegan
— þóttalegi svipurinn gerði hann kaldan útlits,
sem hann væri höggvinn úr steini. — Hann hafði
reynt að kasta slöngu um háls hennar, og hefði
hún haft minni þrótt, — hefði hún í fátinu verið
hikandi eitt augnablik, þá hefði hún komist á
hans vald og ekki bjargað sjálfri sér. Hann
varð að komast að raun um, að hún skildi hann
til hlýtar.
“Hvernig getið þér verið svo óskammfeil-
inn, að bjóða mér hjálp til þess, að koma fram
verki, sem ekki má koma fram í dagsbirtuna?”
“pér misskiljið vísvitandi tilgang minn og
eruð óvinveittar gagnvart mér. Hvernig getið
þér verið það?” sagði hann með sársaukakendri
beiskju. — Rödd hans bar vott um ákafa ástríðu;
hún varð að kannast við, að það væri ekki upp-
gerð. “Og samt eigið þér ekki trúrri vin til á
jörðinni en mig.”
Eg á tvo vini, systkyni mín — eg leita ekki
eftir nokkurri annari vináttu,” sagði hún.
Hann só með kreptum hnefanum á brjóst
sér, er honum var þannig vísað á bug með kulda,
eins og hann hefði orðið fyrir skoti. Augu hans
leiftruðu ískyggilega, og hann gekk skref nær
henni.
“Náðuga frú, þér ættuð ekki að tala svona
drembilega og með svona særandi orðum hér í
Schönwerth” sagði hann í hásum róm, “hér, þar
sem þér hafið engan til þess að Ieita stuðnings
hjá og eruð eins og reyr af vindi skekinn —”
“Guði sé lof! J?ér hafið ekki getað þokað
mér um hársbreidd frá grundvallar atriðum
mínum.”
Hvað kærir heimurinn sig um þessa innri
átyllu, sá heimur, sem með háðshlátri gerir sér
alt far um, að segja hin mest niðurlægjandi orð
um yðar ólánlegu aðstöðu hér á heimilinu og um
tilefnið til þess að jþér urðuð frú Mainau.”
Hún varð enn fölari en hún hafði verið áð-
ur.
“Hvers vegna segið þér mér þetta!” spurði
hún með titrandi rödd. “En eg þekki tilefni til
þess að eg er hér; eg á að verða kenslukona Leós
og húsmóðir á þessu heimili <— það er staða sem
á engan hátt særir mínar kvenlegu tilfinningar,”
bætti hún við rólega og með ósveigjanlega þótta-
fullu látbragði.
paS var auðséð, að þessi ró jók á gremju
hans.
“Gott og vej — ef þér væruð þetta í raun og
veru! En húðmóðurskorturinn hefir sjaldan þótt
bagalegur hér í Schönwerth. Hinn hái aldur
dróttsetans og virðingin, sem er borin fyrir hon-
um, gera það að verkum, að það er ónauðsynlegt
að hafa konu í heiðursætinu við veizluhöld hér, og
hann hefir lag á því að stjórna heimilinu, eins og
honum sýnist, hvað sem hver kona segir. Leó á
að alast upp fyrir herinn; hann fer áður en langt
um líður; burt frá Schönwerth og undan móður-
legri umhyggju. pessar ástæður hafa naumast
komið til greina; aðalatriðið vár hefnigimi,
brennandi hefnigirni. Eg veit ekki hvort að til-
finningar konu særast, þegar henni er sagt, að
hún hafi verið valin sem eiginkona, aðeins í þeim
tilgangi að refsa annari, aðeins til þess, að auka
henni sorgir og það á þann grimmilegasta og
slungnasta hátt, sem unt er að ímynda sér.”
Hún starði á hann með hinum stóru, gráu
augum sínum, eins og hún væri svift allri hugs-
un. pessi sára augnabliksþögn, sem augsýnilega
var samfara hræðslu, kom honum til þess, að
halda áfram í hörðum og miskunnarlausum róm:
“Hver, sem þekkir barón Mainau, veit að
hann gerir alla hluti með tilliti til afleiðinganna.
Takið þér nú eftir hvemig hann hefir farið að.
Á yngri árum sínum feldi hann ástarhug til konu
af háum ættum, og hún elskaði hann á móti, á-
kaflega; en aðstandendur hennar neyddu hana til
þess að gerast honum fráhverfandi, til þess að
hún gæti komist í göfugustu stöðu í landinu.
Barón Mainau hefir ef til vill rétt fyrir sér, að
nokkru leyti, er hann kallar það ótrúmensku, sem
ætti að hegnast, en í augum allra, sem kunnugir
voru, var það mikil sjálfsfórn vegna stéttar-
skyldunnar. — Dauðinn hefir gefið þessari konu,
sem aldrei hætti að elska hann, frjálsræði sitt
aftur; og nýr dagur rann upp í lífi þessarar vesa-
lings göfugu konu, sem hafði lagt svo mikið í söl-
urnar. Hún vildi kasta frá sér öllu glysinu, sem
lá eins og farg á henni, til þess, þó seint væri, að
elska og verða elskuð og hamingjusöm kona. En
hver hefir nokkurn tíma getað skilið barón
Mainau og tilganginum í gerðum hans ? Sorgarárið
umgekst hann og hana þvingunarlaust og á hinn
allra elskuverðasta hátt, já, með verulega djöful-
legri einurð fram á síðustu stundu. J7á beið hún
með brennandi ást og (sælli von eftir því, að hann
mundi biðja sín; en þá gerði hann frammi fyrir
allri hirðinni þá köldu yfirlýsingu, að hann væri
trúlofaður — Júlíönu greifadóttur frá Trachen-
berg. — Vissulega hafði það feykilega mikil á-
hrif, en það var djöfuglegur sigur.”
Konan unga hvOdi hendurnar með spentum
greipum á standhillunni aftan á skrifborðinu og
lét höfuðið hvíla á þeim. Helst hefði hún kosið
að vera kominn ofan í jörðina, til þess að þurfa
ekki að hlusta á þessa miskunarlausu rödd, sem
særði ættardramb hennar og kvenlega sómatil-
finningu ýfði sár það, er hún bar í hjarta sér,
og sem ekki gat gróið.
Honum stóð á sama, hvaða afleiðingar þessi
skrípaleikur hans hefði,” hélt presturinn áfram
með ógurlegum hraða — það var sem honum lægi
lífið á, að nota þetta augnablik, sem honum um
síðir hafði hepnast að vera einn með þessari
konu.
“pað er ekkert rúm til í sálu þess manns fyr-
ir skyldurækni, það hefir hann gert lýðum ljóst
með því, hversu afar ónærgætnislega hann fór
með fyrri konuna sína, sem var yndisleg og góð.”
Hún Ieit upp. Hann laug þá, þessi prestur.
Góð hafði sú kona ekki verið, sem stappaði í
gólfið og kastaði hnífum og skærum í kringum
sig, og þegar hún mætti nokkurri mótspyrnu.
“Hann brást henni einnig, til þess að sýna,'
að hann metti ótrumensku hertogafrúarinnar
einskis. pó var hún öfundsverð, náðuga frú, í
smanburði við síðari konuna, sem hann hefir
fórnað sinni takmarkalausu, særðu hégómagirni.
Hún hafi föður sinn hjá sér og á sinni hlið, en
seinm konan hefir hann á móti sér, já„ hann er
henni versti óvinur. — Hann, faðirinn, veit, að
blessunin sem hefir verið lögð yfir þetta hjóna-
band, er ekkert annað en staðfesting óheyrilegrar
hefndar; hann veit, að hértogaekkjan muni beita
ollum sínum kröftum til þess að sigra ennþá, og
hann er hennar duglegasti bandamaður. Og þetta
storhofðingjanafn mun vissulega varpa konung-
legum dýrðarljóma yfir ættartölu Mainauanna.”
Eg spyr yður enn einu sinni: til hvers eruð
þér að segja mér alt þetta?” greip hún alt í einu
frammí fyrir honum — hún var aftur búin að
na smm vanalegu ró. “Eg fer burt af frjálsum
vdja —- eg geri hertogaekkjunni og félaga henn-
ar mjög lítið ónæði, en á meðan eg ber nafn
Mainau, þoli eg ekki að sá maður, sem eg er gift
se hæddur í minni áheym, enda þótt hann sé
sekur. pað vil eg biðja yður að hafa í huga
yðar háæruverðugheit. Og hvað sem öllu öðru
ekW Um hað dæma’ hvort er verra,
Iettuð heimsmannsins eða óskammfeilni prestsins
sem biður innilega Guð, að leggja blessun sína
»!/• .. 1 • timbur, fjalviður af ölUim
Wjrjar vorubirgthr tegundum, geirettur og als-
konar aðrir strikaðir tiglar, hurðir og gluggar.
Komio og sjáið vörur vorar. Vér erum ætíð glaðir
að sýna þó ekkert sé keypt.
The Empire Sash & Door Co-
Limitsd
HENRY AVE. EAST
WINNIPEG
RJÓMI
Virðingarvert nafn er bezta trygg-
ingin fyrir áreiðanlegum viðskiftum —
og þess vegna getið þér treyst því að fá
allan hugsanlegan ágóða og fyrsta
flokks afgreiðslu hjá:
CITY DAIRY Limited
WINNIPEG
James M. Carruthers, James W. Hillhouse
forseti og framkv. stjóri, fjármálaritgri
Spyrjið þá er senda oss rjóma.
hálf-óafvitandi talhlýðni af svipnum á fallega
náföla andlitinu, sem hún sneri á móti honum?
Hann gekk skyndilega, með höfuðið beygt aftur
á bak, eins og í ákafri geðshræringu, til hennar,
féll á kné frammi fyrir henni með útbreiddan
faðminn, til þess að vefja fætur hennar sárbæn-
andi í örmum sínum. Græna birtan frá lampan-
um lagðist sterk yfir kvalasvipinn á andliti hans,
sem var eins og steingert, og hvíta blettinn á
hvirflinum í miðju svörtu þykka hárinu. Henni
fanst sem einhver ósýnilegur fingur benti á þenn-
an blett eins og á eitthvað Kains merki. Hún
flúði og ýtti um leið út höndunum á móti mann-
inum krjúpandi við fætur hennar.
“Falsari!” hrópaði hún með hásri og hljóm-
lausri rödd. “Eg vil heldur drukna í vatnin.i
þarna, en láta yður snerta mig með einum fingri.”
Svo um leið og hún þrýsti höndunum að
ibrjósti sér, skaut hún fram öxlunum líkt og barn,
sem óttast að það verði barið, en þorir samt ekki
að hreyfa sig eitt fótmál. Hún þorði ekki að
fara burt meðan hún vissi að skjalið var í hans
höndum — hún hafði í hugsunarleysi og á þann
hátt, sem ekki var unt að verja, komið því upp
að hún þekti leyndarmálið með honum.
Presturinn reis seint á fætur. Skröltið í
Magni, sem kom keyrandi heim að höllinni rauf
hina þvingandi þögn, sem ríkti eftir það, sem skeð
var þar inni. Mainau var að koma heim aftur.
Hann hlaut að hafa ekið með ofsa hraða. Prest-
urinn stappaði í gólfið, er hann heyrði skröltið í
vegninum og horfði hatursfullum augum en
þegjandi á gluggana, sem voru byrgðir með
tjöldunum. Á svip hans var auðséð, að hann hefði
helst viljað grípa það þyngsta sem var hendi næH
og kasta því með sundurmolandi afli á vagninn
og þann, sem í honum sat.
Líana dró andann þungt. Hún mátti eng-
an tíma missa. “Eg verð að biðja yður háæru-
verðugheit að láta skjalið aftur á sinn stað,”
sagði hún og reyndi árangurslaust að leggja
hljóm og festu í málróminn.
“Búist þér í raun og veru við svo heimsku-
legri eftirlátssemi af mér, náðuga frú?” spurði

yfir hina ósæmilegu athöfn, þótt hann viti, að
hann gerir rangt með því. Annar þeirra treður
hjörtu kvenna undir fótum sér, eins og flestir
félagar hans gera, en hinn hæðir Guð og gerir
altara hans að leiksviði, þar sem hann sjálfur
kemur fram sem góður leikari.” — Hún talaði
hátt og af ákafa, hún gleymdi allri varúð, allri
sjálfsstjórn.
“Schönwerth er svikabæli, og það má segja
Mainau til málsbóta, að hann viti það ekki. Hann
gengur, án þess að vita það, fram hjá ískyggileg-
um verkum, sem fylla loftið hér; hann grunar
ekki að skjöl, sem hann reiðir sig á, eru fölsuð —”
Hún þagnaði vandræðilega; presturinn hrökk við
skyndilega og svipur hans lýsti því að nýtt ljós
rann upp fyrir augum hans. Með leifturhraða
greip hann hendinni ofan í skrínið, tók þaðan
efsta blaðið og hélt því upp á móti ljósinu frá
lampanum.
“Eigið þér við þetta skjal, náðuga frú? Lær-
dómskonan, sem er sígruflandi, hefir skoðað það
undir smásjánni og hefir fundið — ”
“Að það hefir fyrst verið skrifað með blý-
ant,” sagði hún.
“Alveg rótt, hver einasti stafur er fyrst dreg-
inn með blýanti og síðan farið yfir hann með
bleki,” sagði hann samsinnandi, og fullkomlega
rólegur. “Eg veit það vel, og eg veit líka, að
"það var seinlegt verk og þreytandi fyrir taug-
arnar, því eg, eg sjálfur, hefi samið og ritað þetta
skjal. — Snúið þér yður ekki undan með þessum
viðbjóði, náðuga frú. Hefir það alls enga þýðingu
í augum yðar, eruð þér með öllu ósnortnar af því
að eg auðmýkti mig fyrir yður og geri játningu
mína, án þess að hugsa um hvað af því geti leitt ?
pér getið snert þessa hönd með fullu trausti, hún
hefir ekki starfað í því skyni að eignast gull eða
annað fémætt, ekki fyrir jarðneskt vald og heiður,
heldur til þess að hrinda fram hærri hugsjónum.
Hefði eg ekki átt eins hægt með að draga
undir klausturreglu mína stóreignir í peningum
eða löndum? Barón Mainau trúir því, að skjalið
sé ekta, og hann hefir heldur ekki setf sig upp á
móti þesskonar fyrirmælum — og gamli maður-
inn, hirðdróttsetinn — hann hefði, af góðum og
gildum ástæðum, mátt til með að trúa. — En það
væri mér mjög fjarri skapi, að gera mig sekan
um slíkt rán. Eg vildi aðeins frelsa tvær sálir:
móðurinnar með skírninni og drengsins með því
að helga hann þjónustu trúboðsins. öld vor hatar
þessa óeigingjörnu sjálfsfórn fyrir hina prestlegu
köllun, ofsækir hana og kallar hana ofstæki.
Menn hugleiða ekki að eldurinn, sem hefir verið
svo lengi bældur niður, brýst út að lokum í
himinháum loga.”
“Og brennir upp trúvillingana,” sagði hún
með kulda og sneri sér frá honum.
Hann kreisti blaðið í Ignefa sínum. “Hann
logar ekki lengur,” tautaði hann fyrir munni sér
og átti erfitt með að koma upp orðunum. Hann
var í afskaplegri geðshræringu. Hvorki hin inni-
legasta bæn né hin örvæntingarfylsta þjáning,
sem maður leggur á sig sjálfur megnar að blása
aftur lífi í eldinn — eg brenn í öðrum eldi.”
Hann rétti höndina með samanbrotnu blað-
inu í áttina til hennar.
“Náðuga frú, þér getið kært mig um fölsun,
með tveimur orðum og þessu sannfærandi skjali
geti þér gert Gabríel frjálsan og steypt mér úr
stöðu þeirri, sem eg er svo mjög öfundaður af,
rænt mig öllu því valdi, sem eg hefi ýfir göfugu
fólki. Gerið það! Eg skal þola það, eg skal ekki
láta það fá neitt á mig. Seljið mig hinum mörgu
óvinum mínum á vald — en leyfið mér aðeins að
eg megi lifa í nváist yðar, þegar þér farið burt
frá Schönwerth!”
Hún horfði á hann með stórum augum og
agndofa. Var hann örvita? Hinn fagri vöxtur
hennar virtist taka á sig einhvern mikinn tignar-
blæ.
“Pér .gleymið því, háæruverðugi herra, að
bróðir minn, sem ræður yfir Rudisdorf presta-
kallinu, getur aðeins veitt það presti, sem er mót-
mælendatrúar,” sagði hún með kuldalegu brosi
og kastaði höfðinu aftur á bak.
“pað er satt. Sálarfræðingamir hafa rétt
fyrir sér, er þeir segja, að hina mestu grimd sé
að finna hjá konum, sem eru krýndar hinu bjarta
hárskrauti”. pessi orð voru næstum töluð í
hálfum hljóðum. — “J?ér eruð slungnar, náðuga
frú og dramblátari en flestar göfugar konur, sem
vita að konungablóð rennur í æðum sínum. Með
einni einustu hneigingu yðar f~gra höfuðs hald-
ið þér, að þér getið lyft yður upp yfir “skrílinn’,
sem liggur í sorpinu. Má vera að yður takist
það við aðra; yður tekst það ekki við mig. Eg
fylgi yður hvert fótmál, eg vefst fyrir fótum yð-
ar, höndina, sem eg hefi einu sinnni rétt út eftir
yður, dreg eg ekki til baka eina hársbreidd, jafn-
vel þótt eg ætti von á að missa hana. Sláið mig,
troðið mig undir fótum yðar! Eg skal þola alt
þegjandi og mótspymulaust, en yður tekst ekki
að losast við mig. — Mín kirkja krefst þess af
prestum sínum að þeir vaki og fasti, að þeir grafi
í gegnum jörðina með óþreytandi elju, eins og
moldvörpur, á þessum staðnum, eða byggi brú í
lausu lofti á öðrum. pessi óstjórnlega hvöt, að
ná takmarkinu mun fylla mig með nýrri orku,
þangað til þér tilheyrið mér.
Hrollur, sem hún aldrei fyr hafði fundið til,
lór um hana alla. Hún vissi nú, að hann var ekki
að keppa eftir því, að sigra sál hennar vegna
kirkju sinnar — hann elskaði hana, þessi mein-
særisprestur. pessi uppgötvun næstum því kom
blóðinu til þess að storkna í æðum hennar. Hún
titraði af skilfingu, en syndin getur líka verið
tælandi. J7essi þróttmikla mælska, sem sýndi alls
konar sálarstríð, ofsafullu tilfinningar og kvalir,
til sín. Hún hafði aldrei heyrt slík orð, slíkt
uppgerðalaust tilfinninganna mál ,sem gleymdi
öllu öðru, af vörum nokkurs manns. Gat hann
ráðið þetta sambland af skelfingu og augnabliks
“Haldið þér, að yðar dauðsærða fórnardýr
hafi ekki lengur mátt til þess að verja sig? Eg
get hugsað enn. Eg skal segja yður, hver er ætlan
yðar. J7ér hafið komið hingað til þess að komast
yfir þetta mikilvæga leyndarmál, þér ætlið með
smásjána í höndunum að sannfæra mann yðar
og dróttsetann um, að skammarleg fölsun, arfs-
svik hafi átt sér stað í Mainau-fjölskyldunni.
Yður verður náttúrlega ekki leyft að fara aftur
heim til Rudisdorf með slíkt leyndarmál, þ-:r
verðið beðnar um, að vera hér kyrrar. En hvað
græðið þér með því, Barón Mainau elskar yður
ekki og mun aldrei elska yður, fagra frú — þrátt
fyrir alt og alt, á hertogaekkjan hjarta hans. Nú
sem stendur, stendur honum alveg á sama um
yður, en eftir að hann kemst að leyndarmálinu,
mun hann hata yður. Nú getið þér séð hversu
óeigingjam kærleikur minn er — eg vil koma í
veg, fyrir það.”
Áður en liún gat áttað sig á því, var hann
búinn að ná í bréfið frá greifafrú Trachenberg og
stokkinn yfir að eldinum pað var árangurdaust"
þótt hún hlypi á eftir honum og gripi óafvitandi
með höndunum um handlegg mannsins, sem ald-
rei mátti snerta hana — skjalið og bréfið láu í
miðjum eldinum og urðu að ösku á svipstundu.